26 april 2017

Iets voor achten trekken we de deur achter ons dicht en gaan op weg naar het station. Nog even een reisdag ophalen op de OV-kaart en niet te laat komen om Rob en Miranda te treffen. We hebben afgesproken bij spoor 5, zien ze nog niet en brengen de bagage vast naar beneden. Ik ga weer de roltrap op en net als mijn hoofd boven de vloer komt hoor ik het vrolijke ‘hé h….’ met de daarbij horende brede grijns. We hebben elkaar gevonden en nu op weg naar Schiphol.

Daar loopt alles op rolletjes. De beelden van onafzienbare rijen mensen van het afgelopen weekend zijn op vandaag niet van toepassing. Het is gewoon rustig. Inchecken bij de nieuwe banden die ingericht zijn op ‘mensen zich welkom laten voelen’. Dat wordt wel lastig als alles uit de koffers moet, je schoenen uit, je broekriem af en dat alles op bevel van een nors kijkende dame. Handen in de hoogte in de scanner (blijft u zo maar even staan, zegt de douanier, ga ik even koffie halen) en dan de rugzakken door de scanner. Bij Cockie wordt er een halve liter melk uitgehaald, bij Miranda is de E-reader 2 mm te dik waardoor ze er van verdacht wordt met een self exploding device op weg te zijn. Afijn, tijd zat.

We reizen voor het eerst met Turkeys Airway, van wie ik me de televisiereclame herinner van drie sterren gerechten aan boord. Vandaag is het behelpen met wat pasta (sorry, no more chicken!) en op de vlucht van Istanbul naar Dalaman met een broodje. Die vlucht naar Dalaman halen we maar net. In Instanbul is namelijk bedacht dat reizigers voor een domestic transfer én reizigers met eindbestemming Instanbul door dezelfde paspoortkontrole moeten. Gevolg is een queue die zich met misschien wel 8 slingerbewegingen tergend langzaam door de hal voortplant. We doen er ruim een uur over en hebben dan nog 20 minuten om naar de incheck te gaan, de laptops uit te pakken (én aan te zetten), boardingkaart te showen en opnieuw paspoort te checken. Hijgend en puffend komen we als een van de allerlaatste in het vliegtuig.

In Dalaman staat Selin, onze gecharterde taxichauffeur, al te wachten. Koffers in de achterbak en dan op weg naar Dalyan. Het is half acht en nog aangenaam om buiten te zijn. Als we een beetje opschieten kunnen we misschien nog buiten dineren bij ons hotel. Daar wil Selin wel aan meehelpen, met 120-130 km per uur scheurt hij door de straten, niet gehinderd door de bordjes langs de weg die met regelmaat 50 aangeven. Waarschijnlijk bedoeld om aan te geven hoeveel auto’s er per dag op de weg mogen, want druk is het niet.

En inderdaad, we eten buiten met zicht op het meer en zicht op de rotsgraven van Kaunos. Morgen maar eens op verkenning uit.