27 april 2017

Het is nu bijna 9 uur ’s avonds; onze eerste echte vakantiedag zit er op. Als dit een voorproefje is voor de rest dan mag de vakantie langer duren dan 12 dagen!

Reisleidster Cockie (ook wel de akela genoemd) heeft ons hotel Longhouse Inn onder andere gekozen op basis van de goede beoordelingen van het ontbijt. Om half negen nemen we de proef op de som, elk ander hotel had deze ontbijtcompetitie moeiteloos aangekund en waarschijnlijk gewonnen.

We gaan op stap naar de archeologische site Kaunos. Dat was een belangrijke havenstad ver voor de geboorte van Christus. De haven is verzand (vanaf ongeveer 200 voor Christus), er heeft zich een lang strand gevormd en nu liggen de restanten van de oude stad zo’n 8 km landinwaarts. Nou ja stad, er is niet zo heel veel meer van over. Die restanten liggen op loopafstand van ons onderkomen en kunnen bereikt worden door 5 TL per persoon te betalen aan de schipper van een klein bootje dat ons over de Dalyanrivier helpt. We lopen meteen een kleine visafslag binnen, voornamelijk bestaande uit grote zeebaarzen. Enkele mannen staan te onderhandelen, wij staan te kijken en één man vertelt me hoe we moeten lopen om Kaunos te bereiken. Die weg is wat rotsiger dan van te voren ingeschat, Rob en Miranda moeten goed aan de bak op hun slippertjes. Een maal aangekomen op de site wordt dat alleen maar pittiger als we naar het kasteel op de acropolis klimmen. Afijn, we redden het allemaal en brengen er moeiteloos enkele uren zoet.

Op de terugweg willen proberen of we de rotsgraven langs de Dalyanrivier kunnen bereiken. Zinloos, alles zit dicht maar het levert ons wel een kennismaking met lokale mensen op. Langs de weg staan tafeltjes met zelf gemaakte sapjes (sinaasapppel, citroen, granaatappel) en honing. En dat alles vrieskoud. Heerlijk want we wandelen al enkele uren in de volle zon die ongenadig op onze bolletjes brandt. Een oudere mevrouw sleept stoelen aan, kunnen we lekker zitten en kennismaken met haar hondje Bobbie(!).

Tijd voor een lunch. Net voordat we bij het veerpontje komen is een eetgelegenheid. We worden met open armen ontvangen. We zijn waarschijnlijk de eerste en laatste toeristen die hier vandaag binnenkomen. Het is bijzonder laag seizoen in de toeristische sector, zo lijkt het. Maar dat maakt de mama van de uitspanning niet uit. Ze verwelkomt ons hartelijk, we kunnen gaan zitten waar we willen (we kiezen voor de zonnig tuin) en meldt dat zij de beste gevulde pannenkoeken van heel Dalyan kan bakken. Nou laat maar zien! Dat duurt een tijdje, want het gas is op, zoonlief moet wat houtjes hakken voor vuur, dat vuur moet goed op temperatuur komen, voor de pannenkoek met gemengde groenten moeten eerste nog wat groenten uit de tuin geplukt worden, de chickenrol moet ook nog gevouwen worden, maar een klein uur later hebben we onze bestelling binnen (met welgemeende excuses voor het oponthoud). Het is lekker! Bij het afrekenen komen we niet weg, we moeten perse de zelfgemaakte ice-tea proeven, we moeten de kokende pan met een complete kip uit eigen tuin ruiken en bewonderen en dan blijkt dat er ook nog kamers verhuurd worden. Moeten we ook zien van mama, dus zoonlief neemt ons mee naar werkelijk prachtige onderkomens met bad, douche, keukentje en wat al niet meer (voor 250 TL per nacht, inclusief ontbijt met de familie). Mama maakt ook zelf haar olijfolie, achter het huis is een olijfboomgaard; mama is ook bezig met de zaadjes van de okra plantklaar te maken en mama heeft ook alle tafeltjes van het onderkomen geverfd. En in al die jaren werk heeft mama ook nog twee zonen gebaard. Papa zit ergens in een hoekje aan tafel!

Eindelijk kunnen we weg, we worden voor 10 TL over de rivier geroeid (door een dame die staand roeit) en we lopen de stad in. Nou ja stad, een paar straten met restaurants en hotels en nauwelijks toeristen. We halen onze speelkaarten op en gaan terug naar een van de etablissementen om onder het genot van een alcoholische versnapering een potje te klaverjassen. Er is verder niemand aanwezig. Na afloop verplaatsen we ons naar de overkant van de straat voor een Turkse maaltijd. Ook hier is geen toerist aanwezig. Nog een Turkse koffie en dan kunnen we naar bed.

Morgen verplaatsen we ons naar ons volgende onderkomen. U hoort van ons.