Saklikent kloof

29 april 2017

Nou en of het een natte bedoening was bij de Saklikentkloof! Maar eerst terug naar het begin van de dag.

In de ontbijtcompetitie staat Misafir Evi voorlopig op eenzame hoogte bovenaan. We hebben vanmorgen werkelijk zitten smikkelen van een vol gedekte ontbijttafel, voor een belangrijk deel bestaande uit zelf gemaakte ingrediënten. Met name de afdeling zoet(zuur) was prima vertegenwoordigd met verschillende soorten ingelegde vijgen, moerbeigelei, marmelade van citroen en sinaasappelschilletjes, granaatappeljam en nog zo het een en ander. Top!

Na afloop wordt de auto bezorgd. We hebben voor één dag een auto gehuurd om in de omgeving (op eigen gelegenheid) wat attracties te bezoeken. Filiz, de uitbaatster van het hotel, heeft dat geregeld, zoals ze nog meer voor ons zal regelen. Voor we vertrekken komt ze met een boek met beschrijvingen van de attracties waar we heen willen en op het allerlaatste moment komt ze nog met waterschoenen voor Rob en Miranda, nodig voor de wandeling in de kloof. En gisterenavond kwam ze met het voorstel om ons morgen (zondag, onze eerste echte Lycian Way wandeldag) af te zetten op de officiële vertrekplek, vervolgens onze bagage naar het volgende onderkomen te brengen en ook nog voor ieder een lunchpakket maken voor onderweg en dat alles voor 70 TL. Een no-brainer, zoals Rob het noemde.

En echt, de mensen die we tot nu toe ontmoet hebben zijn allemaal uiterst vriendelijk en behulpzaam. Het is niet gemaakt, het zit kennelijk in hun aard!

Rob gaat als eerste rijden en wordt bij de eerste de beste T-splitsing aan een ernstige hellingproef onderworpen. Met wegspattende kiezels en verbrande koppelingsplaten slaagt hij. Op naar de Saklikentkloof. Het is redelijk rustig als wij aankomen, als we vertrekken worden op de parkeerplaats bussen vol uitgeladen. Het wordt een spectaculaire wandeling, we lopen tot bijna bij de eerste waterval. De eerste 300 meter gaan nog over plankiers, daarna moeten we het water in en bij eerste passen reikt het water al tot  halverwege onze dijen (bij Miranda dus wat hoger!). We zijn ongemerkt toch aan een gids geraakt en achteraf zijn we blij dat ie er was. Want de waterstanden, zo je wilt de steen- en kiezelstand onder water, is bijzonder veranderlijk en verraderlijk. Hadden we zelf onze weg moeten vinden, dan hadden we met regelmaat tot aan onze navel in het water gestaan. Nu blijft het daar een centimeter of 20 onder maar we verzamelen wel kilo’s kiezels in onze waterschoenen. Gelukkig (!) is het water zo koud dat we de meeste stenen niet meer voelen, maar af en toe moeten de grote exemplaren toch verwijder worden. De kloof is prachtig, veel smaller dan de Gorges du Verdon en met veel meer water erin. Van de 18 kilometer die de 300 meter hoge kloof lang is, lopen wij één kilometer. Daarna hebben alleen nog maar ervaren klimmers een kans om verder te komen.

We vervolgen onze reis en stoppen een paar minuten later bij een uitspanning langs de weg die ons doet denken aan Dahab. Lange kussens met heel veel kussens en dat op tapijten die op een houten plateau gelegd zijn. We worden door de eigenaar bijna uit de auto getrokken, we zijn kennelijk de eerste en enige toeristen die langskomen. Of we kunnen lunchen? Maar natuurlijk, wat willen hebben? Pannenkoek met kaas? Pannenkoek met banaan? Met honing? Met granaatappel? Zeg het maar! Er komt een kan met dunne, zure yoghurt op tafel, wat thee en Turkse koffie en dan worden de pannenkoeken gebakken. Uit de belendende tuin wordt nog wat dun hout gehaald om onder een bolle pan het vuurtje wat op te stoken. Eén oudere dame rolt met een bezemsteel een bolletje deeg tot een flinterdunne pannekoek, belegd die met groene kruiden en fetah, vouwt hem dubbel en dan gooit de andere oudere dame hem op de bolle pan en smeert er wat olijfolie op. Omdraaien, nog wat olijfolie en dan is ie klaar. Heerlijk!

Door maar weer, naar Tlos, een van de grootste en oudste steden van Lycië. Nu resten nog slechts het amfitheater (mogen we niet in vanwege gevaar van vallende stenen), het stadion, de muren van het kasteel en een aantal rotsgraven. En nog wat losse stenen, maar toch voldoende om de werelderfgoedlijst te komen.

En weer verder, Pinara staat nu op de lijst. Opnieuw een belangrijke stad in Lycië, maar wel met een wat bijzondere achtergrond. Door overbevolking in het naburige Xanthos vatten enkele oudere inwoners uit die stad het plan op om met de oude van dagen een nieuwe stad te bouwen, Pinara dus. En als die oudjes dood gingen werden ze begraven in uitgehakte gaten in de steile wand van de berg Cragus. Maar in de tussentijd hadden ze wel een bloeiende stad opgebouwd met baden, theaters en wat al niet meer. Een wandeling naar de graven gaat twee uur duren, dat zien we niet meer zitten. We maken van gepaste afstand wat foto’s en rijden terug naar huis. Daar wacht weer een heerlijke avondmaaltijd. Koken kunnen ze hier wel!

Morgen gaan we echte wandelen, 14 kilometer met in de eerste 6 kilometer 500 meter stijgen. Bij leven en welzijn hoort u morgen meer.