Panorama baai van Kabak

2 mei 2017

We lopen vandaag door de vallei rond Kabak, in gezelschap van Olijfje, de hond van ons onderkomen Olive Garden. Hij is in het bezit van een jong, maar prominent gezwel op z’n buik en van een scrotum dat de eindfase van een gezwel bereikt lijkt te hebben. En van een vrolijke kwispelstaart. Olijfje loopt voor ons uit op weg naar het winkeltje tussen de twintigtal uitspanningen waaruit Kabak lijkt te bestaan. We gaan meteen ernstig omhoog en trouw wacht Olijfje dan tot iedereen er weer is. Zo loopt hij enkele kilometers mee, krijgt wat fris water uit de fles van Miranda, kwispelt vrolijk als we het gezoem van tientallen bijenkorven opnemen en springt speels over de eerste rotsblokken die zich aandienen. Dan worden we gepasseerd door een eenzame wandelaar. Hij blijft wat verderop staan om te genieten van het uitzicht. Want die uitzichten zijn weer prachtig vandaag. Volop zon, een helder blauwe zee in de diepte en afwisselend steile kale hellingen of glooiende met veel begroeiing. Olijfje loopt naar de eenzame wandelaar en begint daar te kwispelen. Ik houd Olijfje voor dat dit een keuzemoment is. Houd je de relatie met ons in stand of kom je tot de conclusie dat die niet brengt wat je gelukkig maakt en ga je verder met de eenzame wandelaar? Olijfje denkt na, weet wat hij thuis heeft, telt zijn zegeningen en maakt rechtsomkeer en gaat terug. De rest van de wandeling zijn we met z’n vieren!

De wandeling wordt er niet minder prachtig van. Honderden meters lang lopen we door een natuurlijke kruidentuin die zichzelf in stand houdt tegen de zonnige hellingen: tijm, rozemarijn, salie in meerdere soorten, oregano. Je zou er trek van krijgen. Halverwege de wandeling steken we een volkomen droge beek over en lopen dan langs de andere wand van de vallei terug, richting strand van Kabak. Er is nog een mogelijkheid om een waterval te bezoeken maar die laten we aan ons voorbijgaan. Gezien de hoeveelheid water in de beek (0!!) lijkt ons dat geen imposante waterval te zijn.

Bij het strand wordt topless gezond met een glas wijn onder handbereik. Absoluut niet halal, weet Miranda te melden. Rob wil dat glas wijn wel eens zien en gaat uitgebreid kijken! Miranda heeft gelijk, het is niet halal! We gebruiken de lunch, Cockie zwemt nog even en we stappen op. Dan merkt Miranda dat het kleine cameraatje weg is, verloren onderweg. Shit happens, morgen kijken of we de route van vertrek aanpassen en nog wat gaan zoeken naar de camera.

Dan moeten we weer zo’n kleine 200m klimmen naar ons onderkomen. Het vooruitzicht van een kouwe klets houdt ons op de been. Morgen gaan we een lange trip maken, 16 km en in ons onderkomen daar is waarschijnlijk geen wifi. Als dat zo is, hoort u morgen niets van ons.