Keurig op tijd levert Freek ons vieren af op Schiphol. Het is druk, maar niet overmatig. In hal 3 staat een grote rij voor de incheckbalie van Singapore Airlines, maar is als rij herkenbaar, niet die geweldige onoverzienbare mensenmassa die we in de zomer in de kranten en op TV zagen.

Binnen 1,5 uur is de check-in afgehandeld, zijn we coronaproof goedgekeurd, ligt de bagage op de band en worden we voor de security doorverwezen naar hal 2. O ja, snel het waterflesje leeg drinken en dan bij band merken dat gevulde waterflesjes weer gewoon in de handbagage mogen. Mooi!

En vervolgens mogen we ruim2 uur stukslaan voordat het boarden begint, croissantje, koffie, hangen …

In het vliegtuig zitten Cockie en ik gesepareerd, vier rijen uit elkaar. Jammer, er kan ook niet meer geruild worden in het vliegtuig. En dan vliegen, de vallende avond tegemoet en door de donkere nacht heen en dan bij het eerste ochtendgloren bereiken we Singapore. Cockie heeft een basic hotelletje geboekt, wij gaan met z’n drieën de stad in. Maar eerst een bakje koffie, want we zijn al behoorlijk gaar!

Hoe gaar? We horen zachtjes een wekker afgaan op een telefoon, bij een mevrouw aan een ander tafeltje. Ze reageert niet en negeert het geluid. Mevrouw, wakker worden, mompelt Rob heel zacht zonder dat zij het hoort. De telefoon blijft overgaan. En opeens meldt ie: verrek het is mijn telefoon. Zo gaar dus!

We willen graag naar de Gardens gaan in Singapore. Navraag op het vliegveld leert dat een enkele reis minstens een uur duurt, dat het zondag is, dat het druk is op de weg en zelf weten we dat het een groot complex is en dat je er wel een paar uur door moet brengen. Daar is 10 uur wachttijd dan weer net te kort. Dan maar naar Jewel. Ook indrukwekkend, een bouwwerkje van ongeveer 2 miljard, 6 verdiepingen hoog, en ook al die verdiepingen als tropische tuin ingericht met een gigantische waterval (Rain Vortex) vanaf 6 hoog én met een metro die het geheel doorkruist. Het mag wat kosten!

Eindelijk komt de tijd van boarding naar Denpasar dichter bij. Cockie meldt dat ze onderweg is vanuit het hotel. Mooi, dan treffen we elkaar in Terminal 1 bij gate E26. Tien minuten voor het boarden begint is Cockie er nog niet, 5 minuten later ook nog niet, de telefoon van haar geeft de voicemail, nog eens drie keer bellen krijg ik haar aan de lijn dat ze onder weg is naar Terminal 2. Het zweet breekt me uit, het is T1 en je hebt nog 5 minuten. Als iedereen bijna aan boord is, stappen wij als een van de laatsten in het vliegtuig.

Een vliegmachine van de prijsvechter Scoot, de armleuning van Miranda ligt open en de draden van de afstandsbediening steken eruit. Op het tafeltje blijft niks staan doordat het mank is aan één armpje. Daar hebben we dus 10 uur op gewacht! Maar goed, ruim twee uur later zijn we in Denpasar. De covid-controle, het verstrekken van de visa, het loopt allemaal bijzonder snel, ook al omdat we aansluiten bij het rijtje 65+ en disabled! Met Rob en Miranda als onze behulpzame begeleiders.

Maar dan loopt het spaak, Om de doorstroom bij de douane te versnellen is een app verplicht die met een QR gedownload kan worden. De app genereert een QR nadat je twee ellenlange vragenlijsten hebt ingevuld, dus alle passagiers staan op een hoopje lijsten in te vullen (als ze al verbinding met internet kunnen krijgen; extra kosten buiten de bundel, zoals u weet).

En dan eindelijk naar buiten, we zien snel het bordje met onze namen en de bijbehorende chauffeur. We krijgen een flesje water en de boodschap dat het nog maar 3 uur rijden is.

Ongeveer 34 uur na het aflopen van de wekker in Utrecht zijn we in het duikresort Kubu Indah. Een biertje en naar bed. Morgen maar eens kijken hoe het met watertemperatuur gesteld is. We laten het u weten.