Als via de ‘Tennis vandaag?’-app de vraag binnenkomt ‘Wie komen er ook vanmorgen’, hebben wij al twee uur duiken achter de rug. Eentje bij Batu Niti (25,3 meter diep, 58 minuten duiktijd) en een tweede bij Gerombong (23,1 m, 61 min), allebei kantduiken. We kunnen er niet genoeg van krijgen, elke keer zie je nieuwe dingen.

We hebben nu elk 8 duiken gelogd hier in Bali. Toen we de reis boekten dachten we zo’n beetje genoeg te hebben aan een duikpakket van elk 10 duiken. Nou, dat wordt dus duiken bijkopen!

Om een idee te geven van een doorsnee duikdag hier:

7:15 opstaan

7:30 ontbijt

8:15 duikkratten vullen, nitrox-flessen analyseren, hele boeltje op de auto

8:30 vertrek naar de duikstek

9:00 omkleden, BCD en regulator aan de tank hangen, loodgordel om

9:30 het water in

10:30 het water uit, setje afbouwen, terug naar het resort

11:30 einde oppervlaktetijd

12:00 tweede duik volgens hetzelfde protocol als duik 1

14:00 lunch

14:30 derde duik voor de echte liefhebbers (met 2 van die liefhebbers zijn we op stap)

16:00 biertje, snackje

17:00 happy hour en klaverjassen

19:00 avondeten

20:00 klaverjassen

21:00 naar onze bungalow, blog bijwerken en naar bed

Misschien een beetje saai allemaal, maar het is wel goed vol te houden. Als er schokkende veranderingen komen in het werkschema, hoort u dat morgen.

P.S. Ons pakketje meldt dat het vanuit Guangzhou (China) vertrokken is naar Singapore, alwaar het aangekomen is om 12:50. Wordt vervolgd.

P.P.S. Gisterenavond heeft het geweldig geregend, volgens de medewerkers van het resort abnormaal hard voor een plaats aan de kust. In het binnenland, tegen de bergen kan het vaker zo te keer gaan, volgens diezelfde bron, maar hier niet. Het heeft o.a.tot gevolg dat we wat lekkage op de douche hebben, druppels op het toilet (van de regen!), en een grote verkleurende vlek op het plafond. Gemeld bij de receptie en binnen 5 minuten is er iemand van de onderhoudsdienst om de schade op te nemen en om te vragen of we er last van hebben.

Maar een bizarder gevolg van de enorme plensbui is vanavond rond een uur of acht. In nog geen 10 minuten tijd is de lucht volledig gevuld met vliegende termieten, kennelijk is de nattigheid een trigger om al die beesten op pad te laten gaan. Ze vliegen ongeveer 5 minuten, storten dan ter aarde, verliezen hun vleugels en vleugelloos (vleugellam?) gaan ze hun ondergang tegemoet (waarbij er nogal wat belanden in de maag van de tjitjaks op de muur). Gedurende een kwartier gaan de lampen in het restaurant uit, mooie kaarsenbranders komen op tafel, de sfeer wordt intiem; behalve aan onze tafel. Wij hebben licht nodig om te kunnen klaverjassen!

Na de termietenplaag komt er een wat kleinere golf van krekels het pand binnendringen. Vliegen kunnen ze niet tot nauwelijks, springen over grond des te beter. Bij het eten hebben we er geen last van.

Als we naar onze bungalow gaan is het licht binnen uit, normaal is er iemand die bij alle bungalows de nachtlampjes aan doet, zowel binnen als buiten. Gek, denken we. Als we deur openen wordt duidelijk waarvoor de lichten uit zijn. Overal zitten krekels, in de kleding op de waslijn, in de gordijnen, op en onder het bed, op de douche, op het toetsenbord van de laptop, onder de koffers. Ik begin aan een kruistocht, een slipper aan mijn voet is het moordwapen. Na 15 doden denk ik dat ik er ben. Maar dan komt er nog een onder het bed vandaan, en van achter het gordijn; ik zit inmiddels op 31, still counting!