Bij het ophalen vanmorgen liggen er drie complete duiksets in de achterbak van de auto. Bij het dorp waar we overnachten ligt een prachtig rif voor de deur. Imim is een zeer ervaren duiker, werkt o.a. mee aan rifmonitoring in het kader van het Wallacea-project. Maar we zijn nog lang niet aan duiken toe. Zoals gebruikelijk tot nu toe is de reis naar het doel als een amuse en voorgerecht van een heerlijke maaltijd. En we hebben deze vakantie daarna ook met regelmaat een lekker toetje gehad!

De mannen zijn gisteren vergeten te vertellen dat er bagage kan achterblijven, we komen over enkele dagen namelijk weer terug in dit onderkomen. De koffers zijn al gepakt en we hebben geen zin om alles weer uit te pakken en opnieuw te verdelen. De wandelschoenen dan, en het kleine koffertje na wat ompakken, maar dat is het wel. Uiteindelijk past alles mooi in de auto.

Dan eerst maar even geld pinnen want op Wakatobi schijnt dat niet zo makkelijk te zijn en we hebben nog wat duiken in gedachten. En of we nog fruit genoeg hebben? Ja, in orde! Water genoeg? Ja, in orde! Willen jullie nog iets eten? Nee, we hebben net ontbeten. We rijden langs een Zuurzakboom, of we weten hoe die in Indonesië genoemd wordt? Nou? Sirsak belanda, niet omdat de vrucht wit is van binnen maar omdat de plant kennelijk door de Nederlanders geïmporteerd is. En ook een overblijfsel van de Nederlanders: met enige regelmaat wordt een zin in het Bahassa afgesloten met de woorden ‘ja toch’!

In de stalletjes langs de weg zien we flesjes staan met een melkachtige vloeistof erin. Het gaat om sap van een palm dat ’s ochtends verzameld wordt en dat aan de open lucht gaat gisten. In de doppen van alle flesjes zit dan ook een gaatje. Het is nu nog vroeg, het alcoholpercentage is vergelijkbaar met radler, het sap is heel zoet en heel licht tintelend. Heerlijk. In de loop van dag gaat de gisting verder en tegen de middag gaan de echte addicts aan de slag met een wat verzuurd soort bier.

We maken een pauzestop bij iets wat in eerste instantie op een zwembad lijkt. Het blijkt een u-bocht van de zee te zijn die door de plaatselijke jeugd gebruikt wordt om te zwemmen, bootje te varen, gewoon te badderen en er is zelfs een baantje getrokken met drijvende lijnen zoals je in een zwembad ziet. Aan de kant zijn jongens in training voor een vechtsport, onnodig te zeggen dat we weer met iedereen op de foto moeten!

Volgende stop is de Pasar Sabho-Karaya Alam, een behoorlijk grote markt waar we inkopen doen voor het eten van vanavond. De lokale familie bij wie we slapen voelt zich bezwaard dat ze de gasten geen groenten kunnen voorzetten. Geen nood, zegt Imim, wij zorgen voor alles. Zoals altijd is een markt spekkie naar ons bekkie en de ‘hello mister’ is niet van de lucht.

Door weer, nu naar een Bajo-dorp Bajo labando dat met het vaste land verbonden is. We zien een groepje onder een luifel zitten en Cockie spot onmiddellijk dat er twee plastic tasjes met jackfruit staan. Oh jackfruit, zegt ze, meteen gaat het zakje open en eten maar. Het is geweldig hoe gastvrij de mensen zijn die we ontmoeten. We maken een wandeling door het dorp.

Halverwege moeten we flink de sokken erin zetten, de lucht kleurt gitzwart, een wind steekt op die even later overgaat in een storm. Net op tijd zitten we in de auto. Als we ’s avonds aan de maaltijd zitten in Wasuemba ziet Lativ het nieuws op zijn telefoon dat een compleet huis uit het dorp aan flarden gewaaid is.

We zakken langzaamaan af naar de zuidoosthoek van het eiland Buton. Opvallend is dat de omgeving schoon is, je ziet vrijwel nergens plastic en ander afval op straat, sterker nog, voor elk huis staat een afvalcontainer die volgens een vaste dienstregeling wordt opgehaald. Wasuemba is een plaatje van een dorp!

Even een snack en dan de boot in, we gaan hier duiken! Dat kan nu doordat het hoog water is, bij laag water valt een gebied van ongeveer een kilometer droog, er kan geen boot uitvaren, laat staan bij de drop off van de koraalmuur komen. We liggen nog niet in het water of de eerste green turtle dient zich aan, iets later gevolgd door een tweede groter exemplaar. De koraalwand is mooi met veel soorten koraal, de vissen lijken een beetje schuw, maar als we na een half uurtje wat hoger gaan richting rifdak worden veel meer soorten vis zichtbaar. Na een uurtje wordt het ballonnetje opgelaten en dan volgt de worsteling om in de boot te komen; geen trapje, dus als een soort zeebabaloebas worden we aan boord getrokken!

Terug aan land worden er gefrituurde snackjes gehaald en daarna gaan we een stukje wandelen. De omgeving is adembenemend mooi, de lokale bevolking heeft een soort boardwalk gemaakt die ze tot heilige plaats verklaard hebben. Er mag niets gevangen worden en dientengevolge voelen de vissen en andere dieren zich hier veilig, grote snappers zwemmen rond en nog veel meer. We genieten van de zonsondergang! Op de terugweg vraagt Cockie of hier ook kokosnootkrabben voorkomen. Dat is de trigger voor een nieuwe activiteit.

Kokosnoten worden ontdaan van hun bruine vezelige buitenkant en wat dan overblijft wordt in het vuur gegooid en geroosterd. Dan wordt het witte kokosdeel geraspt en in een mandje gedaan. En dan gaan we op weg naar de iets verderop gelegen rotsen met gaten erin, de gaten waarin de kokosnootkrabben zich verstoppen. We strooien op verschillende plekken onze geraspte kokos in de hoop dat de krabben erin trappen. Na het diner gaan wel kijken hoe het ervoor staat.

Intussen heeft Imim een zakje koekjes aan Cockie overhandigd, gebakken door zijn vrouw als ‘emergency meal’. In Indonesië weten ze inmiddels ook al dat zij steeds eten moet hebben!

Na het eten gaan we kijken hoe het zit met de krabben. We zien drie verschillende soorten, maar de kokosnootkrab niet. Er gaan nog meer kansen komen| En dan naar bed, we zijn behoorlijk moe. In het huis van de familie waar we verblijven is een kamertje vrij gemaakt en daar is een matras op de grond gelegd ter dikte van twee kokosmatten, en zo voelt het ook! Niet zeuren, de rest van de familie ligt gewoon op de grond.

U hoort morgen wel hoe de nacht verlopen is.