Om 5:30 uur zitten we in een bootje voor de dolfijnentoer. In de verte ziet de lucht zwart, hier en daar is al een douche opengezet en valt de regen loodrecht naar beneden. Bij ons miezert het een beetje en dat zal het bijna de hele tocht blijven doen, drie uur lang. Dat heeft hetzelfde effect als een enorme plensbui!

Oorspronkelijk was de bedoeling dat de tocht 2 uur zou duren, maar het vinden van dolfijnen is een wetenschap. Er zijn verschillende indicatoren die erop wijzen dat de beesten in de buurt zijn. Ten eerste zijn dat de vissers die (bijna allemaal) solo in een klein bootje zitten. Zij wachten op de Geelvintonijnen die samen met de dolfijnen in scholen zwemmen. Zijn ze echt aan het vissen, dan hangt boven hun bootje een vlieger die verbonden is met de vislijn. Hebben ze beet, dan daalt de vlieger; een dobber in de lucht als het ware! Wij zien nergens vliegers, een slecht teken!

Een tweede indicator dat er dolfijnen in de buurt zijn vormen zwermen vogels. De dolfijnen en Geelvintonijnen jagen het kleinere grut naar het oppervlak en daar wachten meeuwen, Jan van Genten en andere vogels op een lekker maaltje. We zien nergens vogels, een slecht teken!

Een derde indicator is het weer. Dolfijnen houden van zonnig weer en maken dan vrolijke sprongen boven water. Het miezert, een slecht teken!

We zijn nog nooit zo ver uitgevaren, zegt Imim, normaal gesproken is er een kans van 9 op 10 dat je dolfijnen ziet. Er gaat nieuwe brandstof in de tank van de boot. Opgeven staat niet in ons woordenboek! En warempel, in de verte zien we een visser een vlieger oplaten. Niet veel later gevolgd door dolfijnvinnen boven wateren dan opeens, direct achter elkaar, twee dolfijnen die een gigantische sprong in de lucht maken. Dat willen wij ook wel doen, maar het bootje is tamelijk wankel!

Terug in het hotel krijgen we een heerlijk ontbijt voorgeschoteld, een maaltijd die wij als avondeten op tafel zouden zetten: rijst, gebakken vis in pittige saus, gekookte jackfruit in een heerlijk sapje, gekookte eieren in een curry en nog wat tempe koekjes. Dat maakt veel goed!

Om 12:30 vertrekken we naar de haven, Imim heeft om 13:00 uur een boot naar Kaledupa, wij om 14:00 uur naar Tomia. We zullen hem voor een paar dagen moeten missen. Hij regelt de kaartjes voor onze boot (VIP-klasse) en neemt zelf een wrak uitziende ferry.

Drie uur later zijn we Tomia, de bagage wordt meteen aan wal gezet en er staat al iemand aan boord die naar mister Paul vraagt. De auto staat klaar en in een mum van tijd zijn we in ons onderkomen Marind Dive Eco Resort, met een heus hemelbed. Als dat niet veelbelovend is!

We krijgen opeens de telefoon van mama Cantika aangereikt, degene die de receptie verzorgt en ook onze maaltijden. Aan de lijn is haar baas Idar die ons op de hoogte brengt dat er een elektriciteitsprobleem is op Tomia waar vandaag of morgen aan gewerkt gaat worden. Dat betekent dat op het moment van stroomuitval ook het water uitvalt, de airco en de Wi-Fi. Er worden dan emmers warm water gemaakt en gaan we in ons luxe onderkomen over op het gebruik van een mandi. De hoop is dat een en ander niet langer dan 24 uur duurt, zegt Idar. We gaan het allemaal meemaken, wij vertrekken sowieso over ruim 50 uur. Dus als het ellende wordt, gaat het in elk geval niet lang duren.

Alles bij elkaar toch weer 6 uur in een boot gezeten vandaag. En morgen opnieuw want we hebben zojuist vier duiken geregeld. Twee voor morgen, twee voor overmorgen.

U hoort weer van ons.