We nemen even wat gas terug en het eiland Tomia is daar uitermate geschikt voor. We hoeven eigenlijk niks anders te doen dan te duiken (en Cockie natuurlijk ook nog snorkelen), eten, slapen en wat vogeltjes kijken vanaf ons terras.

Om half negen valt inderdaad de stroom weg, Cockie heeft nog net op tijd haar excrementen de hoek om kunnen flushen, maar nu valt alles stil. Als we om een uur of twee terug komen van het duiken is alles al gefixt!

De voorbereiding op het duiken is bijzonder. We hebben onze wetsuits keurig in onze waterdichte tassen, samen met de schoentjes, de maskers en de computers. Nou, of we de wetsuits hier al aan willen trekken, op het bordes van het hotel, ‘you see, we have small boat’. En doe ook maar de booties n je voeten! Buiten het hek staan twee brommertjes te wachten, we mogen achterop en worden zo de 500 meter naar de pier gereden waar ook de ferry gisteren aankwam.

Onderaan de betonnen blokken ligt een klein bootje in het water, op de blokken staan de flessen. Het hotel/duikresort kiest ervoor om geen eigen boot te hebben, maar om de lokale bevolking in te schakelen met hun eigen bootjes. Dan verdienen zij ook iets aan het duiktoerisme. Mooi initiatief! Voorzichtig wordt alles in het bootje getild. Als wij ook aan boord zijn kun je je kont niet meer keren, omkleden op de boot is inderdaad onmogelijk. We varen naar duikstek Mari Mabuk, ik pomp mijn vest op, maak een prachtige backroll en meteen loopt mijn vest leeg. Terug in de boot blijkt het niet te herstellen, dus terug en een nieuwe BCD halen.

Als we dan eindelijk in het water liggen maken we kennis met de fabelachtige koraaltuinen van Tomia. Zo veel verschillende soorten hard en zacht koraal, zo veel verschillende soorten sponzen en anemonen, zoveel verschillende soorten vissen, groot en klein, zo’n geweldig zicht, we komen ogen te kort. En het onderwaterhuisje draait op volle toeren!

We brengen de oppervlaktetijd door in ons bootje, er komt nog een wat grotere boot langszij met vier Indonesische duikers. Jullie zijn de enige buitenlanders op het eiland, zegt gids Hadi. Sinds de vliegverbinding met Wangi wangi niet meer bestaat, lijkt het aantal toeristen af te nemen. Hadi heeft een maand geleden nog een live-a-board begeleid met 20 mensen uit Bandung, maar dat is het ook wel.

Dan varen we een stukje naar onze tweede duikstek, Hondo. Dat wordt een driftduik langs een koraalmuur met heel veel overhangen. Af en toe is de stroming net te sterk en komt het onderwaterleven als een film aan je voorbij gegleden. Prachtig opnieuw! Na een uurtje hijsen we ons in het bootje en varen naar de pier. De brommertjes worden opgehaald en we snorren terug naar Marind Dive Eco Resort.

De lunch is al klaar, een van de visjes die we onder water gezien hebben ligt nu op ons bord! Ook lekker!

Cockie gaat nog even snorkelen en wordt opnieuw per ojek weggebracht, nu door mama Centika.

Alweer een prachtige dag, het houdt maar niet op. U hoort wel of dat morgen zo blijft.