Vannacht is toch weer twee keer de stroom uitgevallen. Het geluid van airco valt dan weg en het wordt snel warmer. Tegen de ochtend doet alles het weer, douche, wc, airco en fan.

Gisteren is Idar, de baas van het resort, begonnen over een huwelijk dat vandaag voltrokken zal worden. Een jongen uit het dorp van het resort gaat trouwen met een meisje van een dorp verderop. Of we zin hebben om naar het huwelijk te gaan. Ik voel me een beetje bezwaard, zijn we niet een buitenlandse inbreker op een feestje? Nee helemaal niet, zegt Idar, mensen vinden dat juist leuk. Wat moet ik geven aan het jonge stel? Helemaal niets, zegt Idar, namens het resort neem ik wat mee en dat voldoet. Ik kijk Cockie aan, die knikt instemmend, nou dan is ‘ja, graag’ het enig juiste antwoord op ‘gaan jullie mee’?

We moeten wel een sarong aan, dus mama Cantika wordt op gestuurd om er een te halen voor een vrouw en een voor een man. Dat luistert nogal nauw, vrouwen hebben streepjes en mannen hebben rechthoeken op hun sarong. Bovendien krijg ik een beeldig petje aangereikt, daar kan mijn zweterige tennispetje niet tegenop.

En dan gaan we achterop de brommertjes, een minuut of vijf brommen en dan zijn we in het volgende dorp. Bij het huis van de bruid hebben zich honderden mensen verzameld, mannen en vrouwen zitten gescheiden, wij krijgen een plaats aangeboden recht tegenover het podium waar straks bruid en bruidegom en de respectievelijke ouders komen te zitten. De kitsch van het geheel wordt bijna kunst!

Vooralsnog zijn wij het middelpunt van het gebeuren, dat moet het jonge stel straks nog maar zien te overtreffen. En zoals de trouwe volgers inmiddels begrijpen, we moeten weer op tientallen foto’s. De bruid en de bruidegom trouwen in drie stappen, eerst volgens de Adat, dan voor het burgerlijk wetboek (‘the state’) en tenslotte voor de religie (islam). Met dat laatste hebben de meeste mensen niet veel op, ze houden vast aan hun eigen tradities en religieuze opvattingen. Maar de staat eist nu eenmaal dat je een godsdienst kiest die in je paspoort geregistreerd wordt, dus nou ja, dan doen we wel moslim. En die islam is tamelijk invasief aanwezig, elk dorpje heeft zijn eigen moskee en elke moskee heeft zijn eigen luidsprekers die elke dag meerdere keren oproepen tot gebed. Een oproep kan moeiteloos een half in beslag nemen, beginnend om 4 uur in de ochtend en dan gedurende dag nog vier keer. Soms wordt de tussentijd gevuld met mummelend geprevel van de dienstdoende iman (waarschijnlijk vergeten de luisprekers uit te zetten). Ons resort staat precies binnen gehoorafstand van twee moskeeën die echter niet synchroon lopen in gebed. Tel uit je winst!

Terug naar de bruiloft. Ook daar wordt ook gebruik gemaakt van geluidversterkers, er staat een kleine muur van geluidboxen opgesteld die de aanwezigen de gelegenheid geeft om mee te luisteren naar alle toespraken in de kamer waar bruid en bruidegom zijn. Als er opeens een applaus klinkt, wordt ons uitgelegd dat de bruidegom zojuist zijn ja-woord heeft gegeven. Hij neemt de volledige verantwoordelijkheid op zich voor zijn vrouw en het leven dat ze samen gaan leiden.

En dan mogen wij ook die kamer in. Er is fotograaf aanwezig die vastlegt dat bruid en bruidegom intimi omhelzen, waarbij rijkelijk tranen vloeien. Een doosje kleenex staat onder handbereik!

En dan moeten we weg, we hebben een duikafspraak om 11 uur. Ga nu niet weg zeggen mensen tegen ons, het eten komt er zo aan! Maar zelfs Cockie is daarmee niet te vermurwen, achter op de brommertjes en terug naar het resort. Wetsuits aan, booties aan en dan lopen we deze keer via een shortcut naar de haven. Gisteren zijn twee mensen uit Stuttgart aangekomen en Manfred gaat mee duiken, een krasse knar van bijna 80!

Over de duiken kan ik kort zijn, prachtig opnieuw. De eerste met wat stroming in het begin, de tweede behoorlijke stroming halverwege die ons doet besluiten de andere kant op te driften. De oppervlaktetijd tussen 1 en 2 wordt gevuld met een gigantische regenbui. Daar kan het dak van een gespannen zeiltje in ons bootje niet tegenop, hozen dus!

Bij terugkomst in het resort is de stroom opnieuw uitgevallen. Dat is balen want ook de douche doet het dan niet en met wat steelpannetjes water uit een mandibak over je hoofd krijg je het zout niet echt van je lijf gespoeld. Idar belooft haar best te doen voor een alternatieve elektriciteitsbron. En warempel, om half zeven gaat de stroom er weer op!

Morgen gaan we verkassen naar het derde eiland uit de wakatobi-reeks, Kaledupa. Het eiland Binongko bezoeken we niet, dus eigenlijk reizen we naar Wakato.

Zo gauw er weer internet is, hoort u van ons.