We zijn al weer vroeg wakker, eerder dan de wekker en als we om 7 uur gaan ontbijten zijn alle koffers al weer gepakt. Een heerlijk ontbijtje met o.a. inktvisringen. Ik moet er niet aan denken dat ik dat in Nederland als ontbijt zou eten in plaats van mijn bruine boterham met kaas, maar hier smaakt het me prima.

Om ongeveer half negen arriveren Imin en Lativ, spullen in de auto en gaan met die banaan. Het vliegveld ligt op ongeveer 5 minuten rijden van ons onderkomen. We moeten nog even pinnen, want op ons nieuwe onderkomen op Malenge kan alleen maar cash betaald worden en er is niets wat ook maar enigszins op een ATM lijkt. Ik trek mijn portemonnee en zie tot mijn schrik dat mijn betaalpas weg is. Alle vakjes nazoeken, broekzakken uitspitten, maar echt, het pasje is kwijt. Goed mogelijk dat ik het een week geleden vergeten ben uit dezelfde ATM te halen als waar we nu pinnen. Als we vanavond een beveiligde Wi-Fi hebben de pas blokkeren en meteen een nieuwe aanvragen. Dan ligt ie er als we thuis komen.

Op het vliegveld nemen we afscheid van onze trouwe begeleiders. Wat hebben we enorm geboft met die twee, zij hebben de afgelopen 10 dagen onze vakantie ervaringen een extra dimensie gegeven. We geven ze een behoorlijke tip en op het vliegveld van Makassar is er al een whattsap bericht van Imin: Didn’t know what to say with big tip from you  both, THANK YOU! I also thanks for you both as amazing people. I learnt a lot from you, inspiring us. Ontroerend!

Bij de transit in Makassar (daar waar we ons pakketje ontvangen hebben, naar mijn gevoel al weer eeuwen geleden!) moeten alle spullen weer door de scanner. En voor het eerst deze reis moet de handtas van Cockie open en warempel, de crimineel heeft daar een Swiss Army mes in zitten. Dat vindt Batik Air niet goed, inleveren, kwijt. Cockie barst nog net niet in huilen uit, de emoties rollen over en door de scanner. Daar kan de dienstdoende ambtenaar niet goed tegen, waar komen we vandaan?, waar moeten we naartoe?, hoe laat is het boarden? Hij vraagt aan een andere ambtenaar of er een uitzondering mogelijk is. Nee, mes kwijt! Misschien, smoest hij vervolgens zacht tegen Cockie, kan mijn vriend het mes brengen als jullie gaan boarden. We worden er niet veel vrolijker van.

Trap naar boven en naar gate 4. Ik trap weer in mijn valkuil en haal bij Starbucks een small americano en krijg vervolgens een kleine emmer in mijn handen geduwd. Terug bij Cockie zie ik haar met de laptop op schoot zitten. Die is net gebracht door iemand van de afdeling scannen, in alle commotie ben die vergeten uit het bakje te halen. Net niet kwijt!

En dan gaan we boarden. We gaan als laatste, misschien komt vriendje nog opdagen met het mes. Nee hoor, we staan al in de slurf naar het vliegtuig als Cockie toch nog even gaat vragen bij de boardingdesk. Helaas spreekt niemand Engels, bij het woord knife en snijbewegingen van Cockie spreekt de boardingbediende het onvergetelijke woord; X-ray? Yes, zegt Cockie, en samen gaan ze naar de scanner. Wat er aan het mes zit? Cockie laat de loep zien en zegt dat dit een wetenschappelijk stukje gereedschap is.

Mes gaat mee naar boven, er wordt een formulier ingevuld, Cockie moet een handtekening zetten en krijgt een ontvangbewijs, het mes wordt verpakt in het formulier en de boardingbediende gaat aan het einde van de slurf naar buiten om het mes alsnog in de ruimbagage te stoppen. Even later staat hij bij onze stoelen in het vliegtuig en overhandigt het mes. Cockie gaat alweer bijna huilen!

We vliegen naar Luwuk, stappen in de klaar staande auto en ruim vier uur later arriveren we in ons hotel in Bunta. Volkomen door elkaar geschud door de slechte wegen.

Morgen nog drie uur in de boot en dan zijn we eindelijk in Malenge. U hoort wel of we nog iets kwijt raken!

P.S. Als de mededeling in het draaiboek correct is, dan gaat het de komende dagen stil worden op het blog. Het draaiboek zegt: Er is geen telefoonsignaal of Wi-Fi op Malenge en bij ons onderkomen Bahia Tomini. Het dichtstbijzijnde punt met telefoonbereik is Tanjung Village.