Pak Edy regelt voor vanochtend twee tuktuk’s om ons naar de haven te brengen, één voor de bagage en één voor ons. Daar ligt een gemotoriseerde kano met zijwieltjes te wachten, de bagage wordt aan boord gebracht en voor ons wordt zelfs een trapje buitenboord gehangen; kunnen we met droge voeten de boot in. Er ligt al een kussentje voor ons klaar, de tocht zal ongeveer drie uur duren en dat is tijd voldoende om de grote bilspier in een hardhouten plank te veranderen.

Het is een beetje bewolkt, in de verte lijkt het te regenen en dat zorgt voor een heiig panorama van de Togean eilanden. Maar de omgeving blijft indrukwekkend! De eilanden (en de kleintjes er tussenin) zijn volledig bedekt met allerlei soorten bomen, maar gek genoeg geen palmen.

We varen langs de noodkant van het eiland Batudaka, op de oostelijke punt ligt het Bajo-dorp Kalabutan. Je merkt onmiddellijk dat het dorp niet ver weg meer is, het water ligt vol met plastic flesjes, stukken piepschuim, kapotte brandstofcontainers, verpakkingen van koekies, papiertjes van kopiko’s, stukken hout met handlange spijkers en wat al niet meer. Wat is dat toch in Indonesië? Vanmorgen bij het ontbijt in het hotel zijn alle stoelen en tafels die buiten stonden voor het diner van gisterenavond, keurig opgestapeld aan de zijkant van het terras onder een groot zeil tegen eventuele regen. Het terras zelf ligt nog bezaaid met tissues, sigarettenpeuken, flesjes en tandenstokers. Ik weet het niet, maar het lijkt wel of de rommel op land en in het water bij de mensen hier op de blinde vlek valt.

We varen verder door een smal stuk tussen Batudaka en het eiland Togian, dat we aan de zuidkant voorbij varen. Dan weer noordwaarts tussen Togian en het eiland Talatakoh en dan varen we recht op Malenge af. Ons resort Bahia Tomini bevindt zich aan de noordkant. Als we op 1,5 kilometer afstand zijn is de brandstof op! Het losse tankje wordt op zijn kop gehouden en met de laatste druppel weten we het resort Sandy Bay te bereiken. Daar stapt een van de mannen van de boot en haalt een containertje nieuwe brandstof. Op full speed leggen we de laatste 300 meter af!

We worden hartelijk ontvangen door het Spaanse stel dat het resort runt, Henrique (zeg maar Kiki) en Eva, oorspronkelijk afkomstig uit Valencia zoals blijkt uit de vlag die boven de deur hangt: Valencia, club de futbol!. Er staat een heerlijke lunch te wachten die we samen nuttigen met de uitbaters en twee gasten uit Nürnberg, Armin en Jürgen.

Het laatste weekje van deze vakantie gaan we het een beetje rustig aan doen. In het resort is er een redelijk aanbod van activiteiten, van snorkelen in een meer met niet stekende kwallen via helpen bij het opruimen van plastic op het strand en het vangen van Doornenkroonzeesterren tot een regenwoudbezoek. Dat regenwoud begint eigenlijk al meteen achter onze hut waar een paar tracks lopen. Duiken is wat ingewikkelder doordat het duikcentrum 100 meter verderop gesloten is door de overheid. Het was eigendom van een man uit Praag en een dame van Malenge. Na een scheiding probeert de dame het land en onderkomen te verkopen zonder zijn medeweten. Dat loopt uit op nog meer ruzie, juridisch gedoe en nu dus sluiting. Tot aan die sluiting had Kiki het beheer over de duikschool, compressor en verdere uitrusting. Als je nu wilt duiken moet het materiaal aangevoerd worden vanaf een ander eiland, een uur varen. Je betaalt de duik, het transport van het materiaal en de brandstof en nog eens een bedrag om het materiaal per openbaar transport terug te brengen; bij elkaar 1.200.000 IDR. Voor elke volgende duik komt daar 500.000 IDR bij per persoon. Dure liefhebberij!

Als de avond valt komen de kreeften tevoorschijn, tientallen verschillende schelpen worden als huisjes gebruikt. En die heremietkreeften zijn gek genoeg dol op opengebroken kokosnoten, de halve noten zitten boordevol. En iets verderop, aan de waterrand, zijn de slijkspringertjes actief. Bijzonder grappige beestjes. En vanaf het balkon van de bungalow kijken we naar jonge haaitjes die voorbij zwemmen, black tip reef sharks.

Het is behoorlijk remote hier, de telefoon heeft inderdaad 0 bereik, maar er schijnt een truc te zijn om iets met Wi-Fi te doen. Ik ga een account aanmaken op een satelliettelefoon.

U merkt wel of dat werkt!