Vannacht heeft het behoorlijk geonweerd, bliksem en donder, zo hevig dat zelfs Kike er wakker van geworden is. Nou was de luchtvochtigheid al de hele dag om en nabij de 99,9% maar dit doet de deur dicht. Als je een arm beweegt stroomt er meteen een waterval van zweet vanaf!

Desalniettemin heb ik heerlijk geslapen, mogelijk door het geklots van de golven die bij hoog tij tot op 2 meter van onze bungalow komen. Als ik om een uur of 6 wakker word, zijn de vogeltjes al volop aan hun ochtendlied begonnen. Ik ga maar eens vogelen vanuit mijn hangmat op ons balkon.

Om 7 uur ontbijt en dat is echt anders dan we tot nu toe gewend zijn. Het is een soort fusion kitchen van Indonesië en Europa. Jampotjes met allerlei zoetigheden, geroosterd brood, fruitsalade, een gebakken ei, maar ook frietjes van zoete aardappel, fijngesneden groenten in een zachte curry en een stuk komkommer. Ik ben een grotere fan van een Indonesisch ontbijt!

Na het ontbijt meldt Kike dat hij vanmorgen een verderop gelegen strandje gaat schoonmaken; of we zin hebben om te helpen? Ja natuurlijk! We trekken onze waterschoenen aan, maar het ware beter geweest om de stevige wandelschoenen aan te doen. Want na 50 vlakke meters gaat de wandeling vervolgens zeer steil op en af, het heeft dus geregend vannacht en daardoor is het zo hier en daar super glad. Ik ben nooit een groot evenwichtskunstenaar geweest en dat maakt dat ik naast mijn wandelstok ook de hardhouten boompjes langs het pad volop nodig heb. En dan nog schuif ik een keer of twee een paar meter naar beneden. Ik ben bang dat ik tot de conclusie moet komen dat dit soort uitdagingen net te veel beginnen te worden voor een lijf dat al meer dan 7 decennia mee gaat.

Het strandje is een maand of drie geleden voor het laatst gereinigd door Kike. Op een stukje zand van pakweg 75m² verzamelen we in een klein uurtje een enorme berg afval. En dan blijft er nog een hoop liggen. Glas wordt apart gelegd, plastic wordt, als het wat droger is, verbrand; geen fijne optie maar bedenk maar eens een beter alternatief hier in the middle of nowhere. Op deze manier komt het in elk geval niet terug in zee.

Dan gaan we weer op stap, nog een baai verder naar dokter Asing die daar samen met zijn vrouw als een soort kluizenaar leeft. Ze hebben in de buitenlucht een soort klaslokaaltje gemaakt waar de kinderen van nabije dorpjes naar toe kunnen als ze Engels willen leren. Asing heeft in Nieuw-Guinea meegedaan aan een onderzoeksprogramma naar malaria: waar komt het voor?, welke varianten zijn aanwezig?, en hoe kan de bevolking zo goed mogelijk beschermd worden? Hij deed dat in samenwerking met missionarissen uit Nederland, gesponsord door kerken in Nederland, maar dat is allemaal voorbij. De missionarissen zijn er niet meer, het geld is er niet meer en alles ligt nu op zijn gat. De regering vindt het programma niet belangrijk genoeg om er geld aan te spenderen. En de cultuur van de gemeenschappen verdwijnt ook al, allemaal de schuld van die mobieltjes waarmee verbinding met de rest van de wereld gemaakt wordt!

Asing is echt een beetje somber, hij is sowieso in het bezit van vele zwarte hoedjes. Indonesië is in zijn ogen te afhankelijk van China, verderop in Sulawesi zijn er door Chinezen al twee nationale parken verruïneerd op zoek naar nikkel. En de corruptie is een groot probleem en dat is al begonnen bij Soeharto! En is er trouwens nog steeds oorlog in Ukraine? En hij kan nauwelijks fruit uit zijn tuin oogsten, laag bij de grond vreten de varkens het op, hoog in de bomen zijn de apen dominant. Maar elke zin die hij uitspreekt eindigt met een lach!

Op de terugweg is het weer klimmen, dalen, schuiven en roetsjen; Cockie heeft even de benen niet onder controle en maakt een forse val, door de jury gewaardeerd met een 10!

’s Middags gaat Cockie samen met Eva Doornenkroon zeesterren verwijderen van het koraal (de zeesterren heten zo, het is niet de achternaam van Eva!). Op een klein drijvertje van het type catamaran is een ton bevestigd waarin de gevangen exemplaren gedropt worden. Gewapend met twee grijpers snorkelen de dames de Tominibaai rond. Eva heeft er een goed oog voor, rapporteert Cockie later, het is zoeken naar een witte plek op het koraal en dan zit er bijna altijd zo’n zeester bij. Hij vreet het koraal kapot, heeft geen natuurlijke vijanden (behalve Eva en Cockie) en kan zich dus ongebreideld uitbreiden.

Eigenlijk is het onbegonnen werk om op deze manier het koraal te beschermen, maar het valt in de categorie ‘alle kleine beetjes helpen’. Na 2 uur snorkelen komen ze terug met 15-20 zeesterren. Die verhuizen naar een composthoop ver van de bungalows zodat niemand last heeft van de stank die ontstaat.

En voordat je het weet zit je dan al weer aan het avondeten, de tijd vliegt voorbij, ook als je in de relaxmodus staat! U hoort wel of dat zo blijft.