3 augustus

(door Freek)

Een van de vele tegeltjeswijsheden die de afgelopen dagen de revue passeren. En van toepassing op dit blog; we zijn deze dagen afgesloten van de buitenwereld en daardoor is er geen Wi-Fi en vooral geen stroom. Paul ligt enigszins achter in de blogs. Vandaar vandaag een gastschrijver, we gaan zien of het bevalt.

We worden in alle vroegte wakker in onze tenten en krijgen van de dienstdoende askari die de hele nacht over ons gewaakt heeft het ochtendrapport: een enkele hyena, en een leeuw die een meter of 50 verderop een ‘kill’ heeft verricht. De rest van de groep leeuwen wil via ons kamp naar de maaltijd sprinten, maar dat is buiten de askari gerekend. Ze zien hem en het kampvuur en maken rechtsomkeer en rennen achter onze tenten langs. Het gebrul houdt Cockie uit haar slaap!

We starten de dag weer met Masai-thee en koekjes. Daarna splitsen we op. Cockie blijft bij de jongens in het kamp voor een echte Masai-warrior training: ze leren speerwerpen en krijgen boogschietles.

Paul, Anne en Freek gaan op walking safari. Onder de begeleiding van twee Askari, onze begeleidster Masai Dema, en een ranger met een automatisch geweer wandelen we de savanne op. Hier krijgen we een weer compleet andere ervaring van de Kenyaanse flora en fauna. De wilde dieren houden (helaas) gepaste afstand maar het voelt bijzonder om zo tussen al deze dieren te lopen.

Op een steenworp afstand lopen we met de zebra’s, giraffes, waterbokken en wrattenzwijnen. Daarnaast krijgt Paul de kans uitgebreider veldonderzoek te doen, bloemetjes en uitwerpselen worden nader onderzocht en gefotografeerd. Gevaarlijk wild (vooral de olifanten want die hebben overal maling aan) en ook de roofdieren van de savanne blijven uit beeld.

De Masai vertellen ons dat roofdieren banger zijn voor ons dan  wij voor hen hoeven te zijn: dus zolang je een leeuw niet opzoekt laat hij ons ook links lopen. Letterlijk tijdens deze wandeling, op de heuvel zo’n 500m rechts van ons worden de leeuwen uitbuikend gespot na de vangst van vannacht.

Weer terug in het kamp krijgen we nog een kop Masai-thee en zien we de geleerde kunsten van Luc, Coen en Thijs (en Cockie). Voor een ochtendje les is het boogschieten al aardig onder de knie.

Leto, onze eigen kok, verwent ons weer met een heerlijk ontbijt bestaande uit scrambled eggs of een omelet, met aardappeltjes en voor de carnivoren in de familie bacon en een chickensausage.

Hierna nemen we afscheid van onze begeleiders. Omdat we de enige gasten in dit kamp waren is het contact toch anders als wanneer je in een massahotel verblijft. Iedereen wordt geknuffeld en Paul wisselt telefoonnummers uit om foto’s via whatsapp uit te wisselen (of via Instagram (hoezo ver van de bewoonde wereld?!)). We rijden naar een dorpje aan de rand van het park om over te stappen op ons volgende vervoer.

Onze volgende transporteur heet Peter, een naam die makkelijk te onthouden is gelukkig. Hij staat ons op te wachten in een lokaal dorpje waar we als toeristen direct worden aangeschoten om special price artikelen te kopen maar we hebben besloten dat het daar (nog) geen tijd voor is. Het is inmiddels half 12 en de volgende rit zal ongeveer 3uur duren.
Peter is een goedlachse chauffeur en vertelt veel gezellige verhalen. De weg waar we over rijden is een rustige tweebaansweg die we op de heenweg op zondag ook genomen hebben. Vandaag is het echter donderdag en is het erg druk op de weg met vrachtverkeer. De vrachtwagens laden in Mombasa haven, de grootste haven aan de Oost-Afrikaanse kust; hier vindt de im- en export plaats voor veel landen (Kenya, Tanzania, Uganda, Ethiopië, Zuid Sudan).

Er zijn vele kleine kraampjes langs de weg waar de lokale mensen geld mee verdienen. We komen ook langs de fruitkraam van de zus van Peter. Zij is een lerares die gestopt is met haar schoolwerk, dat levert ongeveer 3 dollar per dag op, met haar fruitstal verdient ze 20 dollar. In onze ogen is het schamele loon dat de Keniaanse overheid wil betalen een verspilling van talent.

Om ongeveer 3 uur in de middag komen we aan bij Lake Naivasha Country Club. Dit is een compleet andere wereld: van slapen in tentjes met een oppervlakte van 4m² naar een hotel waar het hemelbed eenzelfde oppervlakte heeft. Het uitzicht op Lake Naivasha is prachtig, er zitten wel nijlpaarden in die rond een uur of 7 ’s avonds komen grazen op het gazon van het hotel. Je mag dan alleen nog maar naar buiten onder begeleiding van een askari.

In de middag nemen we een verkoelende duik in het zwembad en wordt er ontspannen. ’s Avonds eten we weer aan het buffet. Aangezien we dus aan Lake Naivasha zitten waar ook wildlife in zwemt is het na 7u ’s avonds verboden zelfstandig naar het huisje te lopen. Als we in de tuin langs een grazend nijlpaard lopen beseffen we waarom en merken we dat we nauwelijks kunnen beseffen wat voor een mooie momenten we meemaken en hoe bijzonder het allemaal is.

Morgen gaan we op de fiets Hells Gate. U hoort wel of we de banden heel houden.