8 augustus

(door Cockie)

Het vertrek vanmorgen verloopt in 2 stappen. Lekker op tijd weg, installeren in de auto, even de telefoon pakken en …. oh, oh! Even terug, want Anne is het zicht op haar telefoon kwijt. OK, omdraaien en terug dan maar en net als Anne het hotel binnen loopt, vindt Freek hem in zijn rugzak.

Met een laatste blik op de top van de Kilimanjaro rijden we over een kort stukje verharde weg richting Loitokitok. Na een tankbeurt slaan we al snel af naar onverhard. Dat zal voor de rest van de reis zo blijven.

Langs de weg zijn regelmatig opvallend groene akkertjes te zien, beveiligd door menshoge draadhekken en askari’s. De planten worden met behulp van druppelirrigatie van water voorzien. Vanaf de rivieren die van de Kilimanjaro afkomen lopen irrigatiekanalen het land in. Verder is het een stoffige omgeving. Er is al tijden geen regen gevallen.

Kuddes lopen in hun eigen stof. Gelukkig ziet Josef kans om twee voor ons rijdende auto’s te passeren en kan er weer een raampje open.

Op regelmatige afstanden zien we bij dorpjes watertappunten. Daar verzamelen zich mensen met grote gele watertanks. Maar hoe krijg je die thuis? Als ze rond zijn kan je ze rollen. Je kan ze dragen met een brede band om je hoofd die onder de tank doorloopt. Als je geluk hebt, heb je een ezel die de last draagt. Maar bij je wastafel even een kraan opendraaien is er niet bij.

We zien in een kudde een aantal geiten lopen met een soort kunststof schotje onder hun buik. De Masai maken gebruik van geboorteplanning, zegt Josef, en door het schotje kunnen mannetjes de vrouwtjes niet bespringen.

De bewoning wordt minder en we beginnen weer allerlei dieren te zien. Zodra we Chyulu gate van Tsavo West gepasseerd zijn begint het echt. We zien een grotere, prachtig getekende antilopesoort, de Oryx. Een enorm nog niet begroeid lavaveld is omgeven met allemaal kleine vulkaantoppen. Dat vulkanisme zien we al rijdend overal om ons heen. Het is vergeven van lavastenen en lavagruis.

We zien de Lesser kudu en Hornbills. Later blijken de Hornbills gewoon door het restaurant te vliegen.

Voor we naar ons onderkomen gaan bezoeken we de Mzima bron. Een bron van zoveel water dat er enkele meren zijn ontstaan met kristalhelder water. Daardoor kan je de nijlpaarden ook zien als ze onder water zijn. Deze bron voorziet door middel van een lange pijpleiding de stad Mombasa van drinkwater. Er wordt 22.000 liter water per minuut afgevoerd. Omdat er 700 meter hoogteverschil is tussen de bron en de kust, kan het water, zonder dat pompen nodig zijn, wegstromen.

Na de à la carte lunch wordt er gezwommen. Anne wil in de middag thuis blijven omdat Luc en Thijs de lange safari’s soms moeilijk volhouden. Maar uiteindelijk gaan we toch weer met zijn alle op pad.

We zien opvallend veel paartjes Dikdiks. Die houden van een droger gebied met veel struiken. Eentje is uitgebreid bezig met het markeren van zijn territorium. Hij graaft wat en poept dan in het gat en dekt het weer toe.

Op een gegeven moment rijden we op een echt zebrapad!

Vanuit het restaurant zien we tijdens het avondeten Impala’s, Zebra’s, Bavianen en Giraffen voedsel zoeken, soms op enkele meters afstand. We zijn weer op een bijzondere plek beland!

U hoort morgen meer.