10 augustus

(door Cockie en Freek)

Eerst even een dienstmededeling. De mensen die zich aangemeld hebben als volger zullen het blog meestal vanuit de mail lezen. Als je nog wat meer foto’s wilt zien: op paulencockie.com staat naast alle verhalen een serie extra foto’s, die je door aanklikken in kleine porties kunt bekijken.

Vandaag een lange reisdag. We gaan naar de kust, naar Diani Marine resort, waar we 4 dagen gaan relaxen. Om 6 uur loopt de wekker af en even later komt een kudde impala’s langs gegaloppeerd. Ze hebben kennelijk haast en maken hoge sprongen.

Even na 7 uur vertrekken we, alle gebruikelijke dieren komen weer langs. We hebben ook een extra passagier: een wandelende tak is meegelift. Om half 9 verlaten we Tsavo West. Wel weer even een cultuurshock. We rijden weer op een verharde weg, we zien weer mensen in plaats van dieren, en bebouwing en akkertjes.

We rijden langs de Taita hills, in het woongebied van de Taita’s. Het is duidelijk te zien dat het hier droog is. De mais is nauwelijks opgekomen en al verdord. Ik kan me hierbij geen oogst voorstellen. De mensen lijden honger, zegt Josef.

Er loopt een oude spoorlijn, die in WOI gebruikt werd door de Engelsen om oorlogstuig te vervoeren. We zitten hier vlak bij de grens met Tanzania, waar de Duitsers zaten. De Engelsen vochten vanuit de Taita Hills om te voorkomen dat ze Kenia konden veroveren. Ik heb me nooit gerealiseerd dat hier ook werd gevochten!

We rijden kilometers lang langs sisalplantages. De vezels van de bladeren zijn grondstof voor touw. Sisal kan goed tegen droogte.

Na een korte stop in Voi rijden we weer op de 2-baans hoofdweg van Nairobi naar Mombasa, dus weer veel vrachtverkeer. Ernaast loopt de nieuwe spoorlijn die mogelijk maakt dat de treinreis geen 10 uur maar nog maar 4 uur duurt. De lijn is aangelegd door Chinezen, er rijdt een Chinese trein met Chinees spoorwegpersoneel. Dit hadden we al gezien in een documentaire van Ruben Terlouw, over de groeiende invloed van China in Afrika.

Dan onze laatste tussen stop, bij de Kilimanjaro Curio Shop. Hier moet het gaan gebeuren wat betreft de aankoop van dierenbeeldjes. We geven voor een moment het woord aan Freek:

En dan is het grote moment daar. Joseph meldt ons dat we in deze lange reis nog 1 stop zullen maken, op een plek waar de souvenirs ‘echt’ mooi zijn en waar het goed onderhandelen is. Tijd om in te slaan dus. Cockie en Anne worden bewapend met een winkelmandje, waarna het grote struinen begint. Houten beeldjes van al het wildlife is verkrijgbaar, in iedere bedenkbare grote.

Na flink wat speurwerk vinden we het benodigde materiaal; Luc en Coen een neushoorn, Thijs een olifant, drie diertjes voor de andere kleinkinderen. Nog wat andere diertjes en 4 mooie schaaltjes voor Anne en Freek.

Het advies van Joseph is: het beginbedrag delen door 2 en dan mogelijk langzaam nog iets ophogen. De dame in kwestie begint de grote rekensom, haalt vele duizendtallen bij elkaar en komt tot een veel te hoge ‘special price only for us beautiful people’.

Cockie en Anne worden naar voren geschoven om het onderhandelen te starten en een waar toneelspel gaat van start. Midden in het onderhandelspel loopt Anne op een gegeven moment teleurgesteld naar buiten. Alhier meldt ze aan Paul en Freek dat ze het gevoel heeft te hoog gestart te zijn, aangezien ze merkte dat er ondanks alle poe-ha, toch een soort blijdschap was bij de manager.

Waarna Cockie vol trots naar buiten komt dat ze de zaak afgerond heeft. Dat was niet de bedoeling! Cockie wordt teruggestuurd met de boodschap alles te annuleren, de groep is het er niet mee eens. Cockie speelt haar rol met verve en loopt met een sip gezicht terug de winkel in. Anne stroopt de mouwen op voor een harde onderhandeling en zet opnieuw stevig in. De krokodillentranen van de medewerkster beginnen te vloeien en ze richt nu alle pijlen op het zwakste dier van de kudde (Freek), ‘What you think is reasonable price mister papa of the group’? Hij weet zich te weren met het stoere: ’Please negotiate with my wife…’

De manager wordt van stal gehaald en na een hoop vijven en zessen wordt de zaak uiteindelijk afgekaart op 25% van de oorspronkelijke vraagprijs van 50.000 shilling door Anne, die daarna bijna op zoek moet naar de lokale defibrillator.

Iedereen blij en de reis kan vervolgd.

Als we weer verder rijden komt bij Anne de stoom nog uit de oren. Josef rijdt niet door naar Mombasa over de hoofdweg, om de drukte en ook de ferry te omzeilen. Voor de ferry sta je soms urenlang te wachten. Het grote nadeel is dat we ongeveer 30 km onverharde weg moeten berijden, en die is voor zeker de helft heel erg slecht.

Dan zien we eindelijk de oceaan! Het is duidelijk heel toeristisch, het ene resort naast het andere. Josef is er niet eerder geweest, maar ik heb gelukkig op mijn Osmand app aangegeven waar het Diani Marine resort ligt. We checken in, Paul en ik ruilen nog van kamer, we regelen het duiken met Saidi en gaan eindelijk wat eten. Op 10 minuten lopen over een hagelwitstrand zitten en eten en drinken we heerlijk bij Asha beach cafe. Thijs is als eerste in zee, en met kokosnoten kan je heel goed voetballen. En racekrabjes zijn klein en snel en lopen alle kanten op.

Morgen weer meer!