3 oktober

Na een rustige start van de dag gaan we op weg naar Methoni. Dat is een stadje van niks, ruim 1000 inwoners, wat rechte straten met witte huisjes met rode daken. Maar vanaf pakweg 1200 was het een zeer strategische plaats op de handelsroute van Venetië naar het Midden-Oosten. En zoals dat gaat met strategische handelscentra, die wil iedereen wel hebben!

Dus bouwen de Venetianen er een vesting om hun handel veilig te stellen, een eenvoudige burcht met rechte muren en kantelen. Niet veel later wordt het buskruit geïntroduceerd en moesten de muren versterkt worden om weerstand te bieden aan vijandige artillerie. Er komen bastions, de muren worden nog dikker om de kanonskogels te kunnen weerstaan.

Om beurten nemen Ottomanen en Venetianen de vesting in. De gracht wordt verbreed zodat de kanonskogels minder makkelijk de muren bereiken. Er wordt nog even geprobeerd de grachten nog breder te maken, maar dat mislukt, het zeewater stroomt volop naar binnen en isoleert de vesting volledig van het vasteland.

Enfin, dat gaat zo nog een paar eeuwen door en nu ligt er een indrukwekkend complex, voor een deel prachtig gerestaureerd. Er is een groot binnenterrein waar we verrassend veel vlinders en libellen zien.

En aan de voet van de vesting ligt in een rustig hoekje een idyllisch strandje. U begrijpt het al, Cockie is even zoek, en weer gevonden: dobberend in het water.

Terug naar huis, het is inmiddels al weer half drie, we moeten nodig naar ons favoriete lunchplekje. Om half vijf zijn we weer in ons onderkomen en om 6 uur gaan we op pad naar het paleokastro van Giávola. Het zijn de restanten van een middeleeuws kasteel, boven op de steile rotsen rond de lagune. Via een fraaie kalderimi (de huiskamervraag) lopen we naar de top en weer naar beneden. Langzaam zakt de zon in de zee, het licht wordt prachtig.

Snel onder de douche en dan kunnen we aan ons avondbiertje. Het is wel vol te houden, vakantie vieren.

Morgen gaan we verder!