6 oktober

Van de beloofde bewolkte hemel is om een uur 9 in de ochtend niet veel meer over dan een paar wolkjes. En die worden al snel gedecimeerd door de volop schijnende zon.

Vandaag gaan we kijken of er nog iets over is van de capaciteit om urenlang te klauteren en te wandelen in ruig terrein. De bookmakers zijn sceptisch; ze wijzen op de handicaps van de deelnemers: artrose, kunstheupen, stents, neuropathie in de benen en nog zo wat ouderdomskwalen. Ze onderschatten echter de mentale weerbaarheid!

Met de auto rijden we van Stoupa naar Kardamili, een toeristenplaatsje een paar kilometer naar het noorden. Hier start een wandeling door de Vyroskloof (of Viros, of Vikou, of Vikos of zeg het maar. Kennelijk een Grieks woord dat moeilijk in de letters van ons alfabet is om te zetten). De totale lengte van de kloof is ongeveer 20 km. Daar gaan wij niet aan beginnen!

We lopen vanaf het einde van de kloof bij zee ongeveer 5 km langzaam omhoog. Langs de kloof liep in de oudheid een belangrijke handelsroute die Sparta verbond met de haven Kardamili. Wij moeten nu over de droge rivierbedding lopen, over de (gelukkig droge) keien en rotsen.

Het wandelen op zich valt nog wel mee, het manshoge klauteren geeft zo nu en dan evenwichtsproblemen. En het tempo is niet meer wat het was. Voordeel is dan weer wel dat je volop om je heen kunt kijken. En er is genoeg te zien.

Het gebied bestaat voornamelijk uit kalksteen, een makkelijk eroderend gesteente. In de steile wanden zie je dan ook overal gaten en grotten. Naarmate je wat verder in de kloof komt, wordt ie smaller en snijdt wat dieper in het landschap in. Zo hier en daar wordt de kloof gedeeltelijk overkapt door overhangende rotsen. Op andere plekken zie je stalactieten.

Na 5 km bereiken we het Sotiros klooster(tje). Tijd om even wat langer te zitten en op adem te komen. Alles zit dicht, behalve een iconostase waar wat offerandes in liggen. Kennelijk is er iemand die dit allemaal bijhoudt in deze middle of nowhere!

Via een breed pad, hier en daar overgaand in en echte weg, verlaten we de kloof en wandelen richting het dorp Agia Sofia. Nog even zitten voordat we aan de echte afdaling naar Kardamili beginnen. Dat is misschien nog wel het zwaarste onderdeel van de wandeling, bijna helemaal bestaand uit kalderimi (u weet nog wel, van de huiskamervraag!).

Alles bij elkaar hebben we 10 km geklauterd, gehobbeld, gewandeld en vooral genoten. We kunnen het nog (een beetje)!

Morgen rustig aan, u hoort wel wat het wordt.