8 oktober

Om 9 uur zijn we op stap, we moeten heen en terug ruim 150 km rijden en we willen onderweg ook nog het een en ander. We zien wel of we het gaan redden.

We zijn in de zogenaamde Máni, zeg maar de middelste van de drie vingers van de Peloponnesos. De precieze kaartlezers delen de Máni op in een noordelijk deel (daar ligt ons Stoupa) en een zuidelijk deel. Dat laatste gaan we met een bezoek vereren en wel tot het zuidelijkste puntje.

Een prachtige kustweg voert vanaf Stoupa naar het zuiden, pittoreske plaatjes van bergen en zee in overvloed en over bijna de hele lengte gelardeerd met idyllische dorpjes; zelfs de namen van de dorpjes klinken idyllisch: Plátsa, Thalames, Oitylo, Itilo, Areopoli, Althea, Kitta, om tenslotte uit te komen in Kokkinogia!

Hoe verder je naar het zuiden komt, hoe droger en ruiger het landschap wordt. Zandstranden zie je nauwelijks, het zijn vooral steile kusten en kale, grijze bergen. Er woont een bijzonder volkje in de Máni, de zogenaamde Mánioten (ik heb nog even gezocht naar de landstreek Idi, maar niet kunnen vinden). De Mánioten houden er een bijzondere bouwstijl op na. Hun woningen lijken een beetje op vestingtorens.

De verhalen willen dat ze in het verleden inderdaad gebruikt zijn als een soort uitkijktorens om de vijanden vanuit de zee van verre te zien komen. Maar ook om de buren in de gaten te houden, of erger nog, vanuit de woningen te schieten op elkaar.

Nu worden veel van de vestingtorens gerestaureerd en ingericht als vakantieverblijven. Rond de baai van Itilo staan daar prachtige voorbeelden van.

Wij rijden door tot Kokkinogia waar we bij restaurantje Akron Ténaro een kopje koffie drinken voordat we aan de wandeling naar de vuurtoren van Kaap Ténaro wandelen. Dat is een redelijk pittige wandeling door de vervelende keien die op het pad liggen. Maar wel weer meer dan de moeite waard. Bij de vuurtoren hebben we het zuidelijkste puntje van het Griekse vasteland bereikt.

We wandelen weer terug naar het restaurant waar we een lichte lunch gebruiken. Met name Cockie is een appelflauwte nabij!

En dan rijden we rustig terug naar Stoupa, onderbreken nog even voor een kopje koffie in Itilo (en een dobberpartijtje van Cockie) en iets over 5 uur zijn we weer thuis.

Hoeven we vanavond alleen nog te dineren. We eten opnieuw bij restaurant Stoupa en kunnen weer een paar gerechten toevoegen aan onze Griekse receptenlijst. Met de Griekse eetcultuur is niks mis!

U hoort wel of we morgen nog nieuwe ontdekkingen doen op dat gebied.