Cockie, Paul, Lisbeth en Hans

1 oktober

We besluiten om vandaag tot wandeldag te maken. We vertrekken om ongeveer 10 uur vanuit ons onderkomen met de auto naar een vervallen pompstation bij de lagune van Giálova. Daar zijn we al eerder geweest voor onze wandeling naar de vogelkijkhut.

Vandaag lopen een rondje rond de lagune, een kleine 10 km zonder ook maar één hoogtemeter. Dat kunnen de oudjes nog wel aan!

We zijn nog niet goed en wel uit de auto of de eerste IJsvogel meldt zich alweer, iets verderop staan verschillende groepen Flamingo’s, langs het pad groeit en bloeit nog van alles. Kortom, de bioloogjes genieten volop.

De lagune van Giálova is een ongeveer 2.000 ha groot brak moerasgebied, nergens dieper dan 4 meter. Van de westkant stroomt zeewater de baai in, van de oostkant wordt zoet water aangevoerd. Een perfect leefgebied voor vogels en een belangrijke tussenstop voor trekvogels uit de Balkan. Voor dat laatste zijn we op de verkeerde tijd in het jaar, maar toch zien we nog heel wat vogels (o.a. 3 reigersoorten, Tureluur, Roodborsttapuit).

Halverwege de wandeling verlaten we het pad even voor een tussenstop een kleine kilometer verderop; we kunnen natuurlijk niet zonder koffie!

We vervolgen onze wandeling en komen bij de hoefijzervormige Voidokilia-baai. De zee dringt zich hier onstuimig naar binnen door een relatief kleine opening tussen de rotsen. Cockie kan het niet laten en gaat zwemmen in het kraakheldere water. Nou ja, zwemmen, de golven zijn hoog genoeg om zwemmen moeilijk te maken en dobberen makkelijk.

De terugweg voert door een prachtig duingebied, met aan de rechterhand steile rotsen en aan de linkerhand het moerasgebied. Het pad wordt smaller, de rotsen komen dichterbij en het prachtig roodkleurende Zeekraal vormt de grens met de lagune.

Om ongeveer 14:00 zijn we terug bij de auto, even naar huis en opfrissen en dan naar onze favoriete lunchplek in Giálova. We hoeven de drankbestelling niet meer door te geven: ‘same as yesterday?’. Dan het dagelijkse uitbuiken, nog even het dorp in voor een versnapering, een spelletje spelen en dan is de dag alweer voorbij. Er is iets met een gezegde van vliegende tijden en het naar je zin hebben, lijkt me hier wel van toepassing.

Morgen gaan we sporten in Olympia, u hoort wel hoeveel medailles het worden.

30 september

We worden pas om half 9 wakker, de zon schijnt alweer volop en er waait een stevige wind (kracht 4-5). Het water in het haventje van Pylos vertoont schuimkopjes die in de loop van de dag veranderen in golven met schuim.

We bevinden ons dus in Pylos, een pittoresk stadje waar in het hoogseizoen vele malen meer toeristen zijn dan nu (gemeten aan het aantal uitspanningen). We kuieren op ons gemak langs de haven, op weg naar een ouderwets postkantoor waar we, nog ouderwetser, een postzegel kopen voor een ansichtkaart. Gelukkig hoeft die niet in de roestige brievenbus aan de muur van het kantoor, maar kan binnen achtergelaten worden. Benieuwd of deze vorm van informatie uitwisselen nog werkt!

En dan op weg naar het ‘Neokastro’ (‘Nieuwe kasteel’) dat op een heuvel ligt, iets ten westen van het stadje. We proberen via de achterdeur naar binnen te komen, maar dat is buiten de waard gerekend. De enige toegangsdeur in de lange vestingmuur zit op slot. Dus weer naar beneden en aan de andere kant omhoog naar de hoofdingang.

Het kasteel is een indrukwekkend intact gebleven vestingwerk, ergens in de 16^e eeuw gebouwd door Turken die de toegang tot de baai wilden verdedigen. De voortdurende oorlogen van Grieken en Turken hebben overal sporen achtergelaten. Tijdens een vakantie in Turkije bezochten we een spookdorp; alle inwoners waren verjaagd naar Griekenland, de huizen van een compleet dorp stonden te vervallen tot ruïnes.

Hier in Pylos stond op het terrein van het kasteel een moskee die tijdens alle strubbelingen omgevormd is tot de kerk van de transfiguratie van Christus. Religies, ze kunnen kennelijk niet met elkaar leven, ze maken meer kapot dan je lief is!

Hoe dan ook, het kasteel is een juweeltje. Een prachtige binnenplaats wordt omzoomd met kleine kamertjes waar tijdens alle gevechten die er geweest zijn, moeiteloos allerlei vrijheidsstrijders opgesloten kunnen worden. Nu worden de cellen gebruikt als opslagplaats voor spullen van een tentoonstelling die in de zomer gehouden is.

Maar ook in het laagseizoen wordt er volop tentoongesteld. We bezoeken de Ephorate of Underwater Antiquities uitstalling, die over twee gebouwen verspreid is. En we genieten van de tentoonstelling in het archeologisch museum van Pylos, dat ook op het kasteelterrein gehuisvest is.

We sluiten af met een kopje koffie op datzelfde kasteelterrein, in de zon, uitkijkend over een zonovergoten Ionische Zee met zo links en rechts prettig vogelgezang!

Bij het Poseidonia restaurant gaan we weer eens lekker zitten voor een uitgebreide lunch. Heerlijk achter glas, uit de wind, met aan de overkant van de straat een plaquette aan de muur dat dit het geboortehuis is van Konstantinos Tsiklitiras, de winnaar van de gouden medaille ‘verspringen uit stand’ op de Olympische Spelen in 1912 in Stockholm. Wie kent hem niet?

In de namiddag gaan drie van de vier musketiers op stap naar de noordkant van de lagune. Met de auto zoeken we een weg naar het strand van Voidokilia via een onverharde weg. Een beetje tricky met een huurauto die weer onbeschadigd ingeleverd moet worden. Een kleine wandeling heuvelop, een bezoekje aan de tombe van Thrasymedes, het kapelletje van de profeet Elia. Nog snel even boodschappen doen en dan naar huis. Weer een dag plat, volop genoten.

U hoort wel of we morgen nog wat gaan doen.

29 september

We starten de dag rustig na een prima nacht. Heerlijk geslapen in goede bedden.

Om een uur of tien vertrekken we naar het paleis van Nestor. Nestor is zo’n 3200 jaar geleden de koning van Pylos, een wijze oude man, althans zo is hij bekend. Die wijsheid en ouderdom weerhouden hem er niet van om met een stel andere Griekse helden naar Troje te varen en daar ruzie te zoeken met de lokale held Hektor. Het mondt uit in de Trojaanse oorlog die eindigt met het spreekwoordelijke paard.

Nestor komt uitgebreid aan bod in de Odyssee van Homerus en ook allerlei details over zijn paleis. Dat is bijzonder want Homerus leefde zo’n 4 eeuwen later. Hoe dan ook, de opgravingen zijn indrukwekkend. Heel veel gevonden spullen worden in het bijbehorende museum bewaard, maar dat is helaas al jaren aan een enorme renovatie onderworpen en dus gesloten.

De informatieborden bij de opgravingen, voorzien van tekeningen van een zekere Piet de Jong (een Engelsman!), geven een fraai beeld van de pracht en praal die Nestor en de zijnen zich veroorloofden. Heel bijzonder is de enorme hoeveelheid kleitabletten die gevonden is. Die zijn zo goed bewaard gebleven doordat het paleis door brand verwoest is; alle kleitabletten zijn toen goed gebakken!

De gevonden tabletten zijn geschreven/getekend in Linear-B, een schrift dat in de vijftiger jaren van de vorige eeuw ontcijferd is. De tabletten blijken boekhoudkundige verzamelingen te zijn van de in- en uitgaande bezittingen van de koning.

We lopen ongeveer anderhalf uur te genieten van al het fraais. En iets verderop bezoeken we een Tholos Tombe, een enorme grafheuvel die je via een gang aan de zijkant kunt binnenwandelen. Eenmaal binnen waan je je in een ouderwetse bijenkorf, opgebouwd uit een enorme hoeveelheid platte stenen.

Dan is het tijd voor koffie en dat doen we op het dorpsplein van Chora. We parkeren de auto naast het kerkhof dat we dan ook maar met een bezoek vereren. De enorme graven steken allemaal een kleine meter boven de grond uit; een gat graven in de rotsachtige bodem is niet mogelijk, dan maar de dode boven de grond begraven en er een graf omheen bouwen. Overigens zijn er nauwelijks inscripties op de graven te vinden die meer dan enkele tientallen jaren terug gaan. Zit het familiegraf vol, dan worden de botten verwijderd en klein stuk verhuisd naar het knekelhuis op de begraafplaats. In het familiegraf is dan weer plek voor de volgende generatie!

Terug naar Giálova, weer uitgebreid lunchen, zowel in tijd als in gerechten en dan naar huis: uitbuiken! Om half zes gaan weer vogeltjes kijken in de lagune van Voidokilia. Dat is een feestje, we spotten onder andere: Flamingo, IJsvogel, Zilverreiger, Blauwe reiger, Purperreiger, Oeverloper, Bonte kraai.

Genoeg voor vandaag, morgen gaan we Pylos onveilig maken. U hoort van ons!

28 september, Intermezzo

Griekenland, de Peloponnesos, het waren tijdens mijn middelbare schoolperiode onderwerpen die minstens 6x per week aan bod kwamen. De Oudgriekse taal tijdens de reguliere lessen, de Griekse mythologie iets minder vaak. Maar voor dat laatste had ik wel de meeste interesse. De verhalen over goden en helden, ik kan er niet genoeg van krijgen.

Neem nou de Peloponnesos, het eiland vernoemd naar Pelops. Pelops is de zoon van Tantalus (je weet wel, van die kwelling) en Tantalus is een buitenechtelijk zoontje van Zeus, de oppergod die lekker zit te chillen bovenop zijn berg de Olympus. Op een gegeven moment nodigt Tantalus de goden uit voor een diner. Om te checken of die goden alwetend zijn snijdt hij zijn zoon Pelops aan stukken en maakt er een smakelijke goulash van en serveert dat aan zijn gasten. Maar die hebben dat in de gaten en straffen Tantalus. Hij krijgt een ketting aan zijn benen, wordt in het water gezet met boven hem de lekkerste druiventrossen. Maar elke keer dat hij slok water wil drinken of een druifje wil prikken, wijken die. Hij crepeert van de honger en dorst. Nooit Zeus dissen!

Wat cijfermateriaal over de Peloponnesos:

Er wonen ruim 1 miljoen mensen op de Peloponnesos, ongeveer net zo veel als in de provincie Limburg.

De kustlijn van de Peloponnesos is zo’n 960 km lang, de kustlijn van Nederland ruim 500 km.

Het oppervlak van de Peloponnesos is ruim 20.000 km², Nederland meet zo’n 40.000 km².

En tenslotte, de grootste stad van de Peloponnesos is Patras met ruim 200.000 inwoners. Kan dus twee keer in Utrecht.

28 september

We vliegen om 6.35 uur met Transavia naar Kalamata, de randen van de nacht noemt men dat. Ik lees op Schiphol tijdens het wachten in de NRC een verhaal hoe PVV-er Barry Madlener in zijn eerste weken als minister van Infrastructuur de voorgenomen krimp van Schiphol terug liet draaien. De vliegbewegingen moeten op een andere manier berekend worden, meer met de modellen van KLM en Schiphol, niet te veel luisteren naar de bezwaren van omwonenden.

Om vandaag in de randen van de nacht te vliegen moeten we wel midden in de nacht opstaan. Om 2:40 uur loopt de wekker af. Om 3:00 uur staat de taxi voor de deur en 35 minuten later stappen we uit op Schiphol. Het is behoorlijk druk, in de wachtrij maakt een vrouw ruzie met iemand die voordringt, de tas past niet in de zelf-incheck, bij de balie voor te grote reiskoffers is de wachtrij nog langer. Wat verderop in de rij zien we Hans en Lisbeth, dat vrolijkt een beetje op!

Bij de gates 10-18 vliegt Transavia af en aan. Er vertrekken zelfs binnen vijf minuten twee vliegtuigen naar een zelfde Grieks eiland. Aan dit gekkenhuis doen wij dus ook mee!

In Kalamata worden we opgewacht door een medewerker van Ross Holidays, die verwijst ons naar een busje van het autoverhuurbedrijf, maar we moeten haast vechten om samen een plaats te krijgen in het busje. Bagage erin proppen en rijden maar. Dan blijkt bij het verhuurbedrijf dat we in alle hectiek een tas hebben laten staan op het vliegveld. Hans gaat terug, tas staat er nog en dan met z’n vieren op weg naar ons onderkomen in Giálova. Twee bungalowtjes naast elkaar, zwembad voor de deur en een prachtige baai wat verderop.

Even bijkomen, douchen, andere kleren aan (het is heerlijk warm hier) en dan op stap naar de baai voor een lekkere lunch. Heerlijk, we zitten zo’n kleine twee uur te smikkelen en te babbelen, lopen vervolgens nog een stuk langs de baai om te kijken of er nog vogels te spotten zijn. Valt tegen, vanavond voor zonsondergang nog maar eens gaan kijken. Op de terugweg scoren we hapjes, drankjes en ander lekkers in de super-agora bij ons om de hoek.

Nog even zitten en kletsen en dan opnieuw naar de baai om te kijken of de vogels wat willen. Jawel, we spotten flamingo’s en een ijsvogeltje. Wat verder weg staat een prachtige vogelkijkhut maar we hebben geen puf meer om daar naar toe te lopen. De randen van de nacht eisen hun tol!

Morgen maar eens heel rustig beginnen en daarna op excursie naar alle meuk die de oude Grieken als erfgoed hebben achtergelaten op de Peloponnesos.

We gaan weer eens op stap, iets verder dan met openbaar vervoer en onze fietsen kan. De laatste verre trip was een familiereis naar Kenia; het verslag is hier nog steeds te lezen, de herinneringen zitten nog volop in ons hoofd.

Nu gaan we naar Griekenland, naar de Peloponnesos, het zuidelijke schiereiland dat zijn vingers lijkt uit te steken in de Middellandse Zee. We gaan op stap met oude vrienden, een stel dat we leerden kennen in het eerstejaars-weekend van onze biologiestudie in 1968. We hebben er zin in en u kunt ons volgen als u wilt.

16 augustus

Na een (opnieuw) lekker ontbijt vertrekken we uit Voyager Ziwani Safari camp voor de lange terugweg naar Nederland. We worden met veel lawaai uitgezwaaid door de overvliegende Hadada-ibissen. Josef propt alles in de auto en ‘off we go’.

Ruim twee uur over onverharde en stoffige wegen, hotsebots en hotseknots; je zou zeggen, je went eraan maar dat is niet het geval. Met enige regelmaat gaat een van de jongens op de achterbank met een stuit tegen het dak.

En dan eindelijk weer asfalt, nog niet de grote weg van Mombassa naar Nairobi, maar wel een waar weinig vrachtverkeer is en waar dus behoorlijk doorgetuft kan worden.

Bij de afslag naar de grote weg nemen we even pauze voor een kop koffie en wat versnaperingen. Cockie vergeet even dat bij alles onderhandeld moet worden en betaalt de hoofdprijs voor wat koekjes en nootjes. Ze smaken er niet minder om!

Ruim voor Nairobi wordt de tweebaansweg een 4-baansweg. Dat maakt voor het vrachtverkeer weinig uit, ze blijven elkaar inhalen, houden daardoor al het andere verkeer op, maar ja, ze zijn de ‘lions’ van de weg!

In Nairobi blijkt Josef een elektronisch kastje in z’n auto te hebben waardoor we gebruik kunnen maken van de Expressway, een tolweg die kilometers lang dwars door Nairobi loopt. Aan onze linkerkant (in Kenia rijdt het verkeer links) zien we enorme files, wij rijden fileloos de stad in.

Voor we het weten zijn we bij het hotel, inchecken en een kwartier later liggen de jongens in het zwembad. Dat houden ze een kleine twee uur vol!

Vanavond nog een diner in het hotel en morgenvroeg om 5 uur staat Josef weer paraat om ons naar het vliegveld te brengen. Dan begint het laatste stuk van de lange weg terug, ‘back to civilisation’, zou Josef zeggen. Ik moet zeggen dat ik ook heel goed aan het ‘bush-leven’ kan wennen.

Hoe dan ook, hier eindigt onze familiereis. Een geweldige ervaring, een hoofd vol herinneringen, een camera met duizenden foto’s. Dat wordt nog een klus om er fotoboeken en een film van te maken.

Misschien dat u weer van ons hoort op een volgende verre reis!

15 augustus

Vandaag hebben we in mijn herinnering de meest relaxte start van de dag, om 8:00 ontbijt en om 9:00 vertrekken voor het laatste uitstapje van deze vakantie. Lekker uitslapen dus, ware het niet dat de buren in het bezit zijn van drie jongens die al om 6:00 uur in de ochtend met een soort hanengekraai het hele camp uit hun slaap halen! Mocht dat morgen weer het geval zijn, dan gaan we donderdag naar huis!

Na een heerlijk ontbijt stappen we in de safaribus, Josef heeft de lunchpakketten al op de voorbank staan. We gaan een bezoek brengen aan Lake Chala, een kratermeer pal op de grens van Kenia en Tanzania. Het is een dik uur rijden, het park uit en dan komen we onmiddellijk in sjofele dorpjes waar de kinderen op de auto aflopen onder het uitroepen van ‘jambo, sweet’, ‘goedendag, heb je snoepjes’.

Het ziet er allemaal armoedig uit, we hebben de tijd en dus ontspint zich een gesprek over de leefomstandigheden, de beschikbaarheid en bereikbaarheid van basisscholen, de jeugd van Josef en het werk van zijn vader, zijn oude moeder van 85 die hij regelmatig belt (ze woont in Nakuru) via zijn broer, want moeder zelf heeft en begrijpt geen telefoon. Af en toe spotten we ook nog wat wild, maar doet er minder toe dan het gesprek.

Een korte stop voor een plas wordt door een kindje benut voor de ‘jambo, sweet’, Anne smelt en geeft een karamelsnoepje. Twee pubers op een brommer komen aanscheuren en willen ook wat, ‘Jullie zijn geen kinderen meer’, zegt ze en raakt onmiddellijk bedwelmd door de alcoholdampen in hun adem. ‘Hier, een flesje water, dat is beter voor jullie’.

Bij Lake Chala verspert een spoorboom de weg. Uit een hutje komt een parmantige dame naar de auto lopen. Ze heffen entree voor de community, met dat geld planten ze bomen, ruimen de omgeving op en lopen als gids met de toeristen mee.

Om bij het meer te komen is een korte klim nodig, Thijs en Luc zien dat niet zitten en blijven bij Josef in de auto. Wij lopen met de parmantige dame naar boven. En opnieuw raken we in een leuk gesprek verzeild. En dat zal zich aan het eind van de wandeling herhalen als we ook moeder ‘parmantig’ tegenkomen met wie Cockie een gesprek aanknoopt terwijl haar dochter een herhalingscursus Kiswahili met Anne doet. Zo’n ontmoeting is bijna zeker zo leuk als safari.

We maken een groepsfoto bij de grenspaal Kenia-Tanzania, dalen af naar het meer en klimmen weer omhoog, Anne, Freek en Coen lopen nog wat verder naar de restanten van wat ooit een prachtig hotel was en dan kunnen we de auto weer in om een lunchplek te zoeken.

Dat doen we bij een huis(je) dat kennelijk in trek is bij toeristen om hun meegebrachte lunch op te eten. Ze verkopen (natuurlijk) ook allerlei souvenirs en deze keer gaat Freek in onderhandeling over de prijs van een beeldje van een wrattenzwijn. Voor 500 shilling wordt hij de nieuwe eigenaar, de vraagprijs is 2500 shilling!

We rijden terug naar ons camp, de allerlaatste mogelijkheid om dieren te spotten. En jawel, opnieuw een bijzonderheid, een net geboren giraffe loopt met z’n moeder mee, de navelstreng hangt nog aan z’n buik. Het heeft waarschijnlijk een behoorlijke hoofdpijn want giraffen bevallen staande, de boreling maakt dus een behoorlijke smak! Een mooi tafereel om mee af te sluiten!

We gebruiken de middag om al wat in te pakken, een spelletje te spelen, een biertje te drinken en gezellig bij elkaar te zitten, sommige gewoontes hebben eeuwigheidswaarde!

Morgen een lange reis terug naar Nairobi en dan donderdagmorgen het vliegtuig naar Amsterdam. U hoort wel of er nog iets bijzonders gebeurt.

14 augustus

Vanmorgen om 7:00 uur vertrokken uit Diani Marine Resort en om 14:30 aangekomen in Voyager Ziwani Camp op 11 km van de Tanzaniaanse grens en op 900m hoogte. We worden van harte welkom geheten door de dienstdoende guide en terwijl hij zijn verhaaltje afsteekt zien we in de grote poel waaraan het camp grenst een boel nijlpaarden, een grote nijlkrokodil en schildpadden. De kennismaking met het nieuwe onderkomen had beroerder kunnen uitpakken.

Om 4 uur hebben we met ons zevenen een wandelsafari, we lopen in ongeveer een uur rond de poel bij het camp. Luc heeft het in het begin een beetje moeilijk, de nijlpaarden en krokodillen liggen wel erg dicht bij het wandelpad en de bosjes aan de andere kant kunnen allerlei creepy animals zitten. Als wat verder van het water aflopen valt het gelukkig allemaal mee.

Onze gids heeft er zin in, hij vertelt honderduit over de diersporen die we zien (o.a. de indrukwekkende pootafdrukken van een olifant), het eieren leggen van krokodillen en hoe moeder Kroko vervolgens haar eieren en net uitgekomen beschermd en over alle poep die we onderweg tegenkomen.

Verbazingwekkend is het verschil in grootte van de drollen van een olifant en die van een giraf, allebei toch grote dieren!

Heel bijzonder is het uit zijn trechter peuteren van een mierenleeuw. Op de gladde wanden van de trechter hebben insecten geen houvast meer en glijden naar beneden. Daar worden ze gebruikt als een soort provisiekast, de mierenleeuw legt er een ei in, de larve slobbert het gevangen insect naar binnen. Met een stokje bootst onze gids een insect na, en jawel daar komt onze ieniemienie mierenleeuw naar buiten!

Even later komen we restanten tegen van wat ooit een buffel was, in april gegrepen door drie leeuwen en nu zijn de botten verspreid over enkele vierkante meters, met dank aan de criminelen van de savanne: de hyena’s. Coen en Thijs poseren nog even bij de schedel met de geweldige hoorns.

Dan is er nog net tijd voor een kleine drie kwartier relaxen met een biertje. Want om 19:00 uur stappen we in de auto voor een zogenaamde nachtsafari, het is al behoorlijk donker en een gids met een geweldige zaklamp zoekt al rijdend de omgeving af op reflecterende ogen. Om deze tijd worden de grote katachtigen actief, misschien kunnen we die spotten. Dat lukt helaas niet, maar we zien wel veel andere beesten, o.a. een paartje visarenden in een boom.

Na een uurtje zijn we weer terug, Thijs presteert het om in het laatste kwartier van de tocht in slaap te vallen. Hij wordt de auto uit gedragen en naar de tent gebracht. Voor hem geen heerlijk diner, kan hij morgen voor een uitgebreid ontbijt gaan!

En morgen maken we ook de laatste safari van deze vakantie. U hoort wel wat het wordt! 

13 augustus

De eerste dag van deze vakantiereis dat er niks op het programma staat en dus slapen we uit, nou ja ‘uit’, om kwart voor zeven heb ik het wel gezien. We missen daardoor wel de kerkgang waar de hosselaar gisteren naar vroeg, maar zijn lekker op tijd voor het ontbijt!

Heerlijk weer al dat fruit, het bruine brood en voor de jongens de eindeloze rijen pannenkoeken. Thijs verzorgt voor iedereen een vers geperst glaasje sinaasappelsap en de koffie (op sterkte!) wordt per omgaande gebracht door de dienstdoende ontbijtdames. Morgen gaan we weer reizen, en als de dames dat horen beloven ze voor de jongens pannenkoeken te bakken en in te pakken voor de reis. Kan je het beter treffen?

Cockie heeft iets gelezen over een Jungle Snake Park in Ukunda, een paar kilometer verwijderd van ons onderkomen. Coen en Thijs hebben wel zin om mee te gaan, Luc, Anne en Freek blijven lekker bij het zwembad, plonzen en lezen. En nog even op en neer naar een winkeltje om wat snacks en bananen te kopen.

Wij houden met z’n vieren een tuktuk aan en moeten onmiddellijk in onderhandeling over de prijs van de rit naar het Snake Park. We vinden 1000 shilling wel voldoende, hij niet, ‘it is far away, mamma’, 2500 shilling is ok! Nee we geven je 1500 als je op ons wacht bij de slangen en anders voor jou een andere tuktuk. ‘OK, mamma, i will wait’.

Het Park is een bonte verzameling van nijlkrokodillen, schildpadden, slangen en kameleons. Vooral de slangencollectie is groot, van heel giftig naar giftig naar onschuldig. De dieren zitten in kleine hokjes, Coen vindt de bak van een Monitor lizzard helemaal niks maar het best zelf mooi.

We krijgen alle slangen te zien, ze zitten bijna allemaal onder een afwasteiltje dat voor ons opgetild wordt. Bij de erg giftige slangen vraagt de gids ons om een stapje terug te doen.

Hoogtepunt is de python, die uit het hok gesleept wordt, 50-60 kilo weegt het beest en de gids weet ons zo gek te krijgen om met z’n vieren het beest op onze nek te houden. Cockie voelt zich zeer oncomfortabel!

Dan weer terug naar huis, we geven de tuktukker 1700 shilling (hij kijkt een beetje sip) en sluiten ons moeiteloos aan bij de zwemmers en lezers. Nog even zwemmen in zee en dan is het al weer bijna tijd voor onze ‘linner’.

Ook een dag bijna niks doen vliegt voorbij! Morgenvroeg om 7 uur staat Josef weer voor de deur. Op weg naar het allerlaatste safarideel van deze reis.

U hoort van ons!