Olijfje

Geplaatst op 2 mei 2017 door pauldam

Panorama baai van Kabak

2 mei 2017

We lopen vandaag door de vallei rond Kabak, in gezelschap van Olijfje, de hond van ons onderkomen Olive Garden. Hij is in het bezit van een jong, maar prominent gezwel op z’n buik en van een scrotum dat de eindfase van een gezwel bereikt lijkt te hebben. En van een vrolijke kwispelstaart. Olijfje loopt voor ons uit op weg naar het winkeltje tussen de twintigtal uitspanningen waaruit Kabak lijkt te bestaan. We gaan meteen ernstig omhoog en trouw wacht Olijfje dan tot iedereen er weer is. Zo loopt hij enkele kilometers mee, krijgt wat fris water uit de fles van Miranda, kwispelt vrolijk als we het gezoem van tientallen bijenkorven opnemen en springt speels over de eerste rotsblokken die zich aandienen. Dan worden we gepasseerd door een eenzame wandelaar. Hij blijft wat verderop staan om te genieten van het uitzicht. Want die uitzichten zijn weer prachtig vandaag. Volop zon, een helder blauwe zee in de diepte en afwisselend steile kale hellingen of glooiende met veel begroeiing. Olijfje loopt naar de eenzame wandelaar en begint daar te kwispelen. Ik houd Olijfje voor dat dit een keuzemoment is. Houd je de relatie met ons in stand of kom je tot de conclusie dat die niet brengt wat je gelukkig maakt en ga je verder met de eenzame wandelaar? Olijfje denkt na, weet wat hij thuis heeft, telt zijn zegeningen en maakt rechtsomkeer en gaat terug. De rest van de wandeling zijn we met z’n vieren!

De wandeling wordt er niet minder prachtig van. Honderden meters lang lopen we door een natuurlijke kruidentuin die zichzelf in stand houdt tegen de zonnige hellingen: tijm, rozemarijn, salie in meerdere soorten, oregano. Je zou er trek van krijgen. Halverwege de wandeling steken we een volkomen droge beek over en lopen dan langs de andere wand van de vallei terug, richting strand van Kabak. Er is nog een mogelijkheid om een waterval te bezoeken maar die laten we aan ons voorbijgaan. Gezien de hoeveelheid water in de beek (0!!) lijkt ons dat geen imposante waterval te zijn.

Bij het strand wordt topless gezond met een glas wijn onder handbereik. Absoluut niet halal, weet Miranda te melden. Rob wil dat glas wijn wel eens zien en gaat uitgebreid kijken! Miranda heeft gelijk, het is niet halal! We gebruiken de lunch, Cockie zwemt nog even en we stappen op. Dan merkt Miranda dat het kleine cameraatje weg is, verloren onderweg. Shit happens, morgen kijken of we de route van vertrek aanpassen en nog wat gaan zoeken naar de camera.

Dan moeten we weer zo’n kleine 200m klimmen naar ons onderkomen. Het vooruitzicht van een kouwe klets houdt ons op de been. Morgen gaan we een lange trip maken, 16 km en in ons onderkomen daar is waarschijnlijk geen wifi. Als dat zo is, hoort u morgen niets van ons.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Plaats een reactie

Van Butterfly Valley naar Kabak

Geplaatst op 1 mei 2017 door pauldam

1 mei 2017

Om 8 uur ontbijt en dan beginnen we aan onze tweede etappe van de Lycian Way. Het bagagevervoer naar ons volgende onderkomen is geregeld, voor 20 TL worden vijf pakketjes afgeleverd in Olive Garden in Kabak. Voordat we aan die wandeling beginnen willen eerst nog even een afdaling (en een opstijging) doen in de Butterfly Valley. Er is door George van het naar hem genoemde House een pad bedacht/gemaakt/gevonden dat ondanks de vrijwel verticale helling toch tot aan het strand leidt. Volg de red dots zegt de uitbater, en be carefull. Het gaat inderdaad indrukwekkend steil naar beneden met af en toe een stukje waar je geen metershoge passen hoeft te maken. Een wel erg grote verticale overbrugging wordt met een soort laddertje afgedekt, maar even verderop hangen touwen. Gaan we dit doen? We besluiten om de jongste deelnemer op een evaluatie afdaling te sturen en die schreeuwt beneden het rapport omhoog. Kernzin: dit is serieus! Op basis van het rapport ontwikkelen we een plan van aanpak dat weer omgezet wordt in een activiteitenplan. De op een na oudste deelnemer wordt naar beneden gestuurd mét rugzak. De op een na jongste deelnemer zonder rugzak. De oudste deelnemer blijft boven voor coördinerende activiteiten. De drie spoorzoekers bedwingen ook een volgende touwafdaling maar zijn nog lang niet beneden bij het strand. Er wordt besloten tot een onvolledig G-moment en dan klimt iedereen weer naar boven. Rond de klok van tien zijn we weer terug bij George’s House waar inmiddels ontdekt is dat de kamersleutel van Paul en Cockie weg is. Paul wist zeker dat ie aan de binnenkant van de deur zat, Cockie weet nu zeker dat ie in haar tas zit. De tassen zijn inmiddels onderweg naar Kabak. No problem, laat hem daar maar achter, we halen hem wel op.

En dan zijn we klaar voor etappe twee. Er is een mogelijkheid om die snel af te ronden via een 8 km lange wandeling, vrijwel rechtstreeks naar Kabak. Er is ook een langer alternatief dat parallel aan de kustlijn loopt. We kiezen voor die laatste en lopen wederom door een betoverende omgeving. Soms lekker de hoogtelijnen volgend, soms ernstig dalend, soms steil stijgend maar steeds weer prachtig. En de zon doet weer zijn uiterste best.

Er moet onderweg ook nog ergens een Lycische graftombe zijn, willen we ook wel zien. De GPS-verantwoordelijken van deze reis hebben beiden een andere kijk of inschatting van het te volgen traject naar de tombe. Met als gevolg dat we elkaar kwijt raken. Na veel kruip-door-en-sluip-door vinden Cockie en Paul de tombe, maar daarna niet meer Rob en Miranda. Even bellen, ja hoor, wij zitten al bij het strand van Aktas, we wachten wel. Even later zitten we aan de lunch, Cockie zwemt nog een rondje en we zijn getuigen van een grote groep Oekraïners die ook naar Kabak willen. Ze maken uitgebreid gebruik van de toiletten van de uitbater van de strandtent. Ze drogen wat kleren bij de bbq, nemen water mee uit de toiletten om verderop hun eigen thee te zetten. Ze nemen niets af bij de strandtent. Bij vertrek dreigen ze dwars door toko van de uitbater een shortcut te nemen van de Lycian Way. De uitbater probeert ze met gevaar voor eigen leven op het goede pad te krijgen, onderlangs over de rotsen langs de zee. Wat een eigenwijze drollen deze groep, die bij het uiteindelijk opvolgen van de  raad de uitbater toevoegen ‘you will be dead’. Fraai volk!

We lopen weer verder langs de kust, genieten van de fraaie vergezichten en de prachtige vegetatie. Ook vandaag worden weer twee nieuwe orchideesoorten gespot! Het laatste stukje gaat nog even omhoog maar dan komen we ook in een geweldig onderkomen aan (met zwembad!). Om half vijf zitten aan ons biertje.

Morgen gaan proberen om een wandeling rond Kabak te maken. U hoort van ons!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | 3 reacties

Lycian Way 1

Geplaatst op 30 april 2017 door pauldam

30 april 2017

Vannacht om 12 uur zijn er 4 Engelse mensen ingecheckt, kennelijk met nogal wat lawaai. Iedereen die sliep is wakker geworden, behalve ik. Om 5 uur vanmorgen heeft de imam van de lokale moskee kennelijk flink uitgepakt. Iedereen is er wakker van geworden, behalve ik. Of ik goed geslapen heb? Het gaat!

We ontbijten, hebben bijna alles al ingepakt, rekenen af, stoppen de klaargemaakte lunch in de dagrugzakjes en leggen alle bagage in de auto van Filiz. Zij brengt ons naar het startpunt van de Lycian Way, daar gaat de bagage in een taxi die een en ander naar ons onderkomen van vanavond brengt.

We lopen een beetje parallel aan de kust en krijgen met regelmaat prachtige uitzichten over zee en bergen. Overal lopen geiten maar toch is er een grote verscheidenheid aan bloemen langs het pad. Langzaamaan wordt de zon sterker en begint het heftig zweten. Dat zal in de loop van de dag niet meer overgaan. We lopen door een prachtig landschap, eerst vooral bos en later door een vegetatie die gekenmerkt wordt door verschillende soorten struiken.

Kennelijk is deze wandeling ook een aantrekkelijke route voor de autochtonen. We zijn bijna tegelijk gestart met een groep van ongeveer 20 Turken die we gedurende de wandeling meerdere keren zullen passeren. En we worden tegemoet gelopen door andere groepen. Er zijn heel wat mensen onderweg; doordat het zondag is?

Geadviseerd om veel water mee te nemen (omdat er onderweg alleen maar op twee plekken een bron is) en voedsel (omdat er nergens onderweg een café of iets dergelijks is), lopen we bij elkaar met bijna 5 liter water en 4 lunchpakketten. Tsja, en dan komen we onderweg minstens 10 (!!) plekken tegen waar we kunnen eten en drinken. Pannenkoeken, frisdrank, verse sinaasappelsap en natuurlijk thee en turkse koffie. We duiken bij twee tenten binnen en gebruiken daar de lunch.

Onderweg stuiten we opnieuw op orchideeën, het bleke bosvogeltje (wetenschappelijke naam, let op: Cephalanthera damasonium) en de moerasorchis. En nu we toch bioloogje spelen, op onze kamer horen we bij het slapen gaan het prachtige zingen van de nachtegaal.

Het laatste stuk van de wandeling gaat steil naar beneden, naar de Vlindervallei. En precies op de rand daarvan staat in het dorpje Faralya ons hotel George’s House. We drinken een biertje pal op de rand van het ravijn dat zo’n kleine 300 meter steil naar beneden gaat. Er schijnt een pad te zijn dat langs de rand tot aan het strand loopt. Daar gaan we morgen eens nader mee kennis maken.

Nu wachten we de zonsondergang af, een zonsondergang die als een nachtkaars uitgaat doordat de wolken net voor het moment suprême de zon aan het oog onttrekken. En dan gaat er belletje en is het tijd voor het diner. Er wordt in George’s House in grote hoeveelheden gekookt om alle ongeveer 30 gasten van een maaltijd te voorzien, en toch is het geen gaarkeuken. Op een klein foutje na (Cockie ziet een heet pepergerecht aan voor paddenstoelen!?) verloopt de maaltijd voorspoedig. Nog wat voorbereidingen voor de dag van morgen, een spelletje Machiavelli, tanden poetsen en naar bed.

Morgen weer meer.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | 1 reactie

Kiezels, stenen en rotsblokken

Geplaatst op 29 april 2017 door pauldam

 

Saklikent kloof

29 april 2017

Nou en of het een natte bedoening was bij de Saklikentkloof! Maar eerst terug naar het begin van de dag.

In de ontbijtcompetitie staat Misafir Evi voorlopig op eenzame hoogte bovenaan. We hebben vanmorgen werkelijk zitten smikkelen van een vol gedekte ontbijttafel, voor een belangrijk deel bestaande uit zelf gemaakte ingrediënten. Met name de afdeling zoet(zuur) was prima vertegenwoordigd met verschillende soorten ingelegde vijgen, moerbeigelei, marmelade van citroen en sinaasappelschilletjes, granaatappeljam en nog zo het een en ander. Top!

Na afloop wordt de auto bezorgd. We hebben voor één dag een auto gehuurd om in de omgeving (op eigen gelegenheid) wat attracties te bezoeken. Filiz, de uitbaatster van het hotel, heeft dat geregeld, zoals ze nog meer voor ons zal regelen. Voor we vertrekken komt ze met een boek met beschrijvingen van de attracties waar we heen willen en op het allerlaatste moment komt ze nog met waterschoenen voor Rob en Miranda, nodig voor de wandeling in de kloof. En gisterenavond kwam ze met het voorstel om ons morgen (zondag, onze eerste echte Lycian Way wandeldag) af te zetten op de officiële vertrekplek, vervolgens onze bagage naar het volgende onderkomen te brengen en ook nog voor ieder een lunchpakket maken voor onderweg en dat alles voor 70 TL. Een no-brainer, zoals Rob het noemde.

En echt, de mensen die we tot nu toe ontmoet hebben zijn allemaal uiterst vriendelijk en behulpzaam. Het is niet gemaakt, het zit kennelijk in hun aard!

Rob gaat als eerste rijden en wordt bij de eerste de beste T-splitsing aan een ernstige hellingproef onderworpen. Met wegspattende kiezels en verbrande koppelingsplaten slaagt hij. Op naar de Saklikentkloof. Het is redelijk rustig als wij aankomen, als we vertrekken worden op de parkeerplaats bussen vol uitgeladen. Het wordt een spectaculaire wandeling, we lopen tot bijna bij de eerste waterval. De eerste 300 meter gaan nog over plankiers, daarna moeten we het water in en bij eerste passen reikt het water al tot  halverwege onze dijen (bij Miranda dus wat hoger!). We zijn ongemerkt toch aan een gids geraakt en achteraf zijn we blij dat ie er was. Want de waterstanden, zo je wilt de steen- en kiezelstand onder water, is bijzonder veranderlijk en verraderlijk. Hadden we zelf onze weg moeten vinden, dan hadden we met regelmaat tot aan onze navel in het water gestaan. Nu blijft het daar een centimeter of 20 onder maar we verzamelen wel kilo’s kiezels in onze waterschoenen. Gelukkig (!) is het water zo koud dat we de meeste stenen niet meer voelen, maar af en toe moeten de grote exemplaren toch verwijder worden. De kloof is prachtig, veel smaller dan de Gorges du Verdon en met veel meer water erin. Van de 18 kilometer die de 300 meter hoge kloof lang is, lopen wij één kilometer. Daarna hebben alleen nog maar ervaren klimmers een kans om verder te komen.

We vervolgen onze reis en stoppen een paar minuten later bij een uitspanning langs de weg die ons doet denken aan Dahab. Lange kussens met heel veel kussens en dat op tapijten die op een houten plateau gelegd zijn. We worden door de eigenaar bijna uit de auto getrokken, we zijn kennelijk de eerste en enige toeristen die langskomen. Of we kunnen lunchen? Maar natuurlijk, wat willen hebben? Pannenkoek met kaas? Pannenkoek met banaan? Met honing? Met granaatappel? Zeg het maar! Er komt een kan met dunne, zure yoghurt op tafel, wat thee en Turkse koffie en dan worden de pannenkoeken gebakken. Uit de belendende tuin wordt nog wat dun hout gehaald om onder een bolle pan het vuurtje wat op te stoken. Eén oudere dame rolt met een bezemsteel een bolletje deeg tot een flinterdunne pannekoek, belegd die met groene kruiden en fetah, vouwt hem dubbel en dan gooit de andere oudere dame hem op de bolle pan en smeert er wat olijfolie op. Omdraaien, nog wat olijfolie en dan is ie klaar. Heerlijk!

Door maar weer, naar Tlos, een van de grootste en oudste steden van Lycië. Nu resten nog slechts het amfitheater (mogen we niet in vanwege gevaar van vallende stenen), het stadion, de muren van het kasteel en een aantal rotsgraven. En nog wat losse stenen, maar toch voldoende om de werelderfgoedlijst te komen.

En weer verder, Pinara staat nu op de lijst. Opnieuw een belangrijke stad in Lycië, maar wel met een wat bijzondere achtergrond. Door overbevolking in het naburige Xanthos vatten enkele oudere inwoners uit die stad het plan op om met de oude van dagen een nieuwe stad te bouwen, Pinara dus. En als die oudjes dood gingen werden ze begraven in uitgehakte gaten in de steile wand van de berg Cragus. Maar in de tussentijd hadden ze wel een bloeiende stad opgebouwd met baden, theaters en wat al niet meer. Een wandeling naar de graven gaat twee uur duren, dat zien we niet meer zitten. We maken van gepaste afstand wat foto’s en rijden terug naar huis. Daar wacht weer een heerlijke avondmaaltijd. Koken kunnen ze hier wel!

Morgen gaan we echte wandelen, 14 kilometer met in de eerste 6 kilometer 500 meter stijgen. Bij leven en welzijn hoort u morgen meer.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , | 2 reacties

Kayakoy en Blue Lagoon

Geplaatst op 28 april 2017 door pauldam

28 april 2017

Na opnieuw een onweerstaanbaar ontbijt in Longhouse Inn hotel verlaten we om  9.20 uur Dalyan. Ali (van wie de hele familie in Oss woont) heeft weer Selim gecharterd om ons naar Fethiye te brengen. Daar ging enig telefonisch onderhandelen aan vooraf, maar uiteindelijk gaat de rit 180 TL kosten. Ik zeg een vriendenprijsje voor 71,5 km. We zijn het dorp nog niet uit of Selim meldt dat hij de meter aanzet in de taxi, ‘want er kan politiecontrole zijn’. Grote vraagtekens tussen onze ogen, maar het zal wel. In razende vaart vervoert hij ons, we halen vandaag 140 km op een plek waar 50 toegestaan is. We maken er in het Nederlands opmerkingen over en hij merkt dat we over zijn rijstijl praten. Wat hem brengt tot de opmerking dat we ons geen zorgen hoeven te maken, dat hij al 20 jaar auto rijdt en dat er nooit wat aan de hand is. Tsja, zegt Rob, tot je in je 21e jaar 4 mensen dood rijdt. Waarvan akte!

Het laatste stuk van de route wordt Selim begeleid door Cockie en haar OSMand. Ons hotel ligt nogal afgelegen maar de routemap op de telefoon brengt ons feilloos bij Misafir Evi, een idyllisch onderkomen. De meter van de taxi staat inmiddels op iets over de 300TL, ik reken af met Selim en geeft hem 200 TL. Hij kijkt een beetje zuinig, maar ik zeg dat de afspraak met Ali 180 is. Zuur zegt hij dat de rit normaal 350 kost, maar ‘no problem’. Voor ons ook niet. Ik krijg nog 20 TL terug.

We checken in, drinken wat en gaan op stap. Het is onwaarschijnlijk mooi weer, de zon schijnt fel, zelfs Paul maakt gebruik van zonnebrandmiddel! We lopen naar Kayakoy, een spookstad tegen de hellingen aan. Ooit woonde hier 25.000 orthodox christelijke mensen, nu is de stad totaal verlaten en alleen de natuurstenen muren en schoorstenen van de huizen staan er nog. Alle houtwerk is weg, een onwezenlijk gezicht. In 1923 heeft iemand bedacht dat kleine religieuze enclaves van Grieken en Turken maar gezuiverd moesten worden. Zo’n twee miljoen mensen zijn gedwongen verkast, anderhalf miljoen Grieken (waaronder die van Kayakoy) vanuit Turkije naar Griekenland en een half miljoen moslims andersom. Voor mij opnieuw een aanwijzing dat religie meer kapot maakt dan je lief is!

We zetten onze wandeling voort, eerst verder omhoog en dan over de pas. We lopen door een prachtig bos, hier en daar hebben we zicht op de Middellandse Zee en na een poosje zien we het strand van Oludeniz in de verte opdoemen. Tussen de bomen en rosten door ontvouwen zich ouderwetse ansichtkaartplaatjes met als hoogtepuntje de Blue Lagoon. Het is een uur of twee en de maagjes beginnen te knorren. We gooien ons anker uit bij de Seahorse Beachclub, een veel te dure tent die twee jaar geleden een nieuwe eigenaar heeft gekregen. Een Engelse dame is nu kennelijk de uitbaatster in loondienst en meldt met enig understatement de veranderingen die zijn aangebracht: ander type strandstoel, nieuwe tafels (die nu buiten op het gras gelakt worden) en een nieuwe menukaart die pas maandag officieel van kracht wordt. Dus we kunnen bestellen wat we willen, de dienstdoende ober meldt of het bestelde wel of niet aanwezig is. Er zijn een paar gasten aanwezig die bij het strand liggen te bakken en braaien. Ze zijn vrijwel allemaal helemaal gaar en rood verbrand!

We bestellen een drankje en gaan over tot een potje klaverjassen. Cockie neemt nog even een snorkelpauze in de Blue Lagoon en dan is het alweer tijd om ons hotel op te zoeken. We nemen een taxi terug en om half zeven zijn we weer ‘thuis’. Een prachtige dag die wordt afgesloten met een heerlijke Turkse maaltijd onder de druiven-, amandel- en sinaasappelbomen. Vakantie is best uit te houden!

Morgen gaan we een kijkje nemen bij de Saklikentkloof. Belooft een natte bedoening te worden. U hoort het wel!

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | 1 reactie

De Mama van Kaunos

Geplaatst op 27 april 2017 door pauldam

27 april 2017

Het is nu bijna 9 uur ’s avonds; onze eerste echte vakantiedag zit er op. Als dit een voorproefje is voor de rest dan mag de vakantie langer duren dan 12 dagen!

Reisleidster Cockie (ook wel de akela genoemd) heeft ons hotel Longhouse Inn onder andere gekozen op basis van de goede beoordelingen van het ontbijt. Om half negen nemen we de proef op de som, elk ander hotel had deze ontbijtcompetitie moeiteloos aangekund en waarschijnlijk gewonnen.

We gaan op stap naar de archeologische site Kaunos. Dat was een belangrijke havenstad ver voor de geboorte van Christus. De haven is verzand (vanaf ongeveer 200 voor Christus), er heeft zich een lang strand gevormd en nu liggen de restanten van de oude stad zo’n 8 km landinwaarts. Nou ja stad, er is niet zo heel veel meer van over. Die restanten liggen op loopafstand van ons onderkomen en kunnen bereikt worden door 5 TL per persoon te betalen aan de schipper van een klein bootje dat ons over de Dalyanrivier helpt. We lopen meteen een kleine visafslag binnen, voornamelijk bestaande uit grote zeebaarzen. Enkele mannen staan te onderhandelen, wij staan te kijken en één man vertelt me hoe we moeten lopen om Kaunos te bereiken. Die weg is wat rotsiger dan van te voren ingeschat, Rob en Miranda moeten goed aan de bak op hun slippertjes. Een maal aangekomen op de site wordt dat alleen maar pittiger als we naar het kasteel op de acropolis klimmen. Afijn, we redden het allemaal en brengen er moeiteloos enkele uren zoet.

Op de terugweg willen proberen of we de rotsgraven langs de Dalyanrivier kunnen bereiken. Zinloos, alles zit dicht maar het levert ons wel een kennismaking met lokale mensen op. Langs de weg staan tafeltjes met zelf gemaakte sapjes (sinaasapppel, citroen, granaatappel) en honing. En dat alles vrieskoud. Heerlijk want we wandelen al enkele uren in de volle zon die ongenadig op onze bolletjes brandt. Een oudere mevrouw sleept stoelen aan, kunnen we lekker zitten en kennismaken met haar hondje Bobbie(!).

Tijd voor een lunch. Net voordat we bij het veerpontje komen is een eetgelegenheid. We worden met open armen ontvangen. We zijn waarschijnlijk de eerste en laatste toeristen die hier vandaag binnenkomen. Het is bijzonder laag seizoen in de toeristische sector, zo lijkt het. Maar dat maakt de mama van de uitspanning niet uit. Ze verwelkomt ons hartelijk, we kunnen gaan zitten waar we willen (we kiezen voor de zonnig tuin) en meldt dat zij de beste gevulde pannenkoeken van heel Dalyan kan bakken. Nou laat maar zien! Dat duurt een tijdje, want het gas is op, zoonlief moet wat houtjes hakken voor vuur, dat vuur moet goed op temperatuur komen, voor de pannenkoek met gemengde groenten moeten eerste nog wat groenten uit de tuin geplukt worden, de chickenrol moet ook nog gevouwen worden, maar een klein uur later hebben we onze bestelling binnen (met welgemeende excuses voor het oponthoud). Het is lekker! Bij het afrekenen komen we niet weg, we moeten perse de zelfgemaakte ice-tea proeven, we moeten de kokende pan met een complete kip uit eigen tuin ruiken en bewonderen en dan blijkt dat er ook nog kamers verhuurd worden. Moeten we ook zien van mama, dus zoonlief neemt ons mee naar werkelijk prachtige onderkomens met bad, douche, keukentje en wat al niet meer (voor 250 TL per nacht, inclusief ontbijt met de familie). Mama maakt ook zelf haar olijfolie, achter het huis is een olijfboomgaard; mama is ook bezig met de zaadjes van de okra plantklaar te maken en mama heeft ook alle tafeltjes van het onderkomen geverfd. En in al die jaren werk heeft mama ook nog twee zonen gebaard. Papa zit ergens in een hoekje aan tafel!

Eindelijk kunnen we weg, we worden voor 10 TL over de rivier geroeid (door een dame die staand roeit) en we lopen de stad in. Nou ja stad, een paar straten met restaurants en hotels en nauwelijks toeristen. We halen onze speelkaarten op en gaan terug naar een van de etablissementen om onder het genot van een alcoholische versnapering een potje te klaverjassen. Er is verder niemand aanwezig. Na afloop verplaatsen we ons naar de overkant van de straat voor een Turkse maaltijd. Ook hier is geen toerist aanwezig. Nog een Turkse koffie en dan kunnen we naar bed.

Morgen verplaatsen we ons naar ons volgende onderkomen. U hoort van ons.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Utrecht – Dalyan

Geplaatst op 26 april 2017 door pauldam

DSC00042Rotsgraven

26 april 2017

Iets voor achten trekken we de deur achter ons dicht en gaan op weg naar het station. Nog even een reisdag ophalen op de OV-kaart en niet te laat komen om Rob en Miranda te treffen. We hebben afgesproken bij spoor 5, zien ze nog niet en brengen de bagage vast naar beneden. Ik ga weer de roltrap op en net als mijn hoofd boven de vloer komt hoor ik het vrolijke ‘hé h….’ met de daarbij horende brede grijns. We hebben elkaar gevonden en nu op weg naar Schiphol.

Daar loopt alles op rolletjes. De beelden van onafzienbare rijen mensen van het afgelopen weekend zijn op vandaag niet van toepassing. Het is gewoon rustig. Inchecken bij de nieuwe banden die ingericht zijn op ‘mensen zich welkom laten voelen’. Dat wordt wel lastig als alles uit de koffers moet, je schoenen uit, je broekriem af en dat alles op bevel van een nors kijkende dame. Handen in de hoogte in de scanner (blijft u zo maar even staan, zegt de douanier, ga ik even koffie halen) en dan de rugzakken door de scanner. Bij Cockie wordt er een halve liter melk uitgehaald, bij Miranda is de E-reader 2 mm te dik waardoor ze er van verdacht wordt met een self exploding device op weg te zijn. Afijn, tijd zat.

We reizen voor het eerst met Turkeys Airway, van wie ik me de televisiereclame herinner van drie sterren gerechten aan boord. Vandaag is het behelpen met wat pasta (sorry, no more chicken!) en op de vlucht van Istanbul naar Dalaman met een broodje. Die vlucht naar Dalaman halen we maar net. In Instanbul is namelijk bedacht dat reizigers voor een domestic transfer én reizigers met eindbestemming Instanbul door dezelfde paspoortkontrole moeten. Gevolg is een queue die zich met misschien wel 8 slingerbewegingen tergend langzaam door de hal voortplant. We doen er ruim een uur over en hebben dan nog 20 minuten om naar de incheck te gaan, de laptops uit te pakken (én aan te zetten), boardingkaart te showen en opnieuw paspoort te checken. Hijgend en puffend komen we als een van de allerlaatste in het vliegtuig.

In Dalaman staat Selin, onze gecharterde taxichauffeur, al te wachten. Koffers in de achterbak en dan op weg naar Dalyan. Het is half acht en nog aangenaam om buiten te zijn. Als we een beetje opschieten kunnen we misschien nog buiten dineren bij ons hotel. Daar wil Selin wel aan meehelpen, met 120-130 km per uur scheurt hij door de straten, niet gehinderd door de bordjes langs de weg die met regelmaat 50 aangeven. Waarschijnlijk bedoeld om aan te geven hoeveel auto’s er per dag op de weg mogen, want druk is het niet.

En inderdaad, we eten buiten met zicht op het meer en zicht op de rotsgraven van Kaunos. Morgen maar eens op verkenning uit.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | 1 reactie

Op weg naar Turkije

Geplaatst op 23 april 2017 door pauldam

0339Cockie Paul Rob Miranda op Klabat

Op 26 april vertrekken we naar Turkije. Om meerdere redenen verheugen we ons daar zeer op. Onze laatste reis eindigde in mineur, een ware helletocht beëindigde onze zo fantastisch begonnen tocht naar de Molukken, Flores en Bali. Het heeft een poos geduurd voordat Cockie weer de oude was. Maar we zijn weer klaar voor een nieuwe uitdaging.

Samen met onze goede vrienden Rob en Miranda gaan we een lang gekoesterde wens in vervulling brengen: het lopen van enkele etappes van de Lycische Weg. Sinds 1999 heeft Turkije een volledig bewegwijzerd en beschreven wandelpad van 510 km lang. Het loopt van Ölüdeniz (nabij Fethiye) tot Antalya. Het volgt de kust maar draait ook enkele malen het binnenland in. Onderweg worden talloze oude Lycische ruïnes gepasseerd, vandaar de naam Likya Yolu (of Lycian Way). Dit project om in dit deel van Turkije oude paden aan elkaar te linken tot één lang pad is grotendeels het werk van één vrouw: Kate Clow. Ze woont al lang in Turkije en heeft in al die jaren deze regio zeer intensief bewandeld. In het jaar 2000 heeft Kate ook een wandelgids uitgebracht over de Likya Yolu.

Cockie heeft vele uren op internet doorgebracht en een prachtig reisplan in elkaar geknutseld. Op 16 april heeft (de helft van) Turkije ook JA gezegd, al ben ik er niet helemaal zeker van dat dit voor ons bedoeld was. We gaan het zien. U kunt ons volgen, zoals te doen gebruikelijk.

U hoort van ons.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | 4 reacties