30 april 2017

Vannacht om 12 uur zijn er 4 Engelse mensen ingecheckt, kennelijk met nogal wat lawaai. Iedereen die sliep is wakker geworden, behalve ik. Om 5 uur vanmorgen heeft de imam van de lokale moskee kennelijk flink uitgepakt. Iedereen is er wakker van geworden, behalve ik. Of ik goed geslapen heb? Het gaat!

We ontbijten, hebben bijna alles al ingepakt, rekenen af, stoppen de klaargemaakte lunch in de dagrugzakjes en leggen alle bagage in de auto van Filiz. Zij brengt ons naar het startpunt van de Lycian Way, daar gaat de bagage in een taxi die een en ander naar ons onderkomen van vanavond brengt.

We lopen een beetje parallel aan de kust en krijgen met regelmaat prachtige uitzichten over zee en bergen. Overal lopen geiten maar toch is er een grote verscheidenheid aan bloemen langs het pad. Langzaamaan wordt de zon sterker en begint het heftig zweten. Dat zal in de loop van de dag niet meer overgaan. We lopen door een prachtig landschap, eerst vooral bos en later door een vegetatie die gekenmerkt wordt door verschillende soorten struiken.

Kennelijk is deze wandeling ook een aantrekkelijke route voor de autochtonen. We zijn bijna tegelijk gestart met een groep van ongeveer 20 Turken die we gedurende de wandeling meerdere keren zullen passeren. En we worden tegemoet gelopen door andere groepen. Er zijn heel wat mensen onderweg; doordat het zondag is?

Geadviseerd om veel water mee te nemen (omdat er onderweg alleen maar op twee plekken een bron is) en voedsel (omdat er nergens onderweg een café of iets dergelijks is), lopen we bij elkaar met bijna 5 liter water en 4 lunchpakketten. Tsja, en dan komen we onderweg minstens 10 (!!) plekken tegen waar we kunnen eten en drinken. Pannenkoeken, frisdrank, verse sinaasappelsap en natuurlijk thee en turkse koffie. We duiken bij twee tenten binnen en gebruiken daar de lunch.

Onderweg stuiten we opnieuw op orchideeën, het bleke bosvogeltje (wetenschappelijke naam, let op: Cephalanthera damasonium) en de moerasorchis. En nu we toch bioloogje spelen, op onze kamer horen we bij het slapen gaan het prachtige zingen van de nachtegaal.

Het laatste stuk van de wandeling gaat steil naar beneden, naar de Vlindervallei. En precies op de rand daarvan staat in het dorpje Faralya ons hotel George’s House. We drinken een biertje pal op de rand van het ravijn dat zo’n kleine 300 meter steil naar beneden gaat. Er schijnt een pad te zijn dat langs de rand tot aan het strand loopt. Daar gaan we morgen eens nader mee kennis maken.

Nu wachten we de zonsondergang af, een zonsondergang die als een nachtkaars uitgaat doordat de wolken net voor het moment suprême de zon aan het oog onttrekken. En dan gaat er belletje en is het tijd voor het diner. Er wordt in George’s House in grote hoeveelheden gekookt om alle ongeveer 30 gasten van een maaltijd te voorzien, en toch is het geen gaarkeuken. Op een klein foutje na (Cockie ziet een heet pepergerecht aan voor paddenstoelen!?) verloopt de maaltijd voorspoedig. Nog wat voorbereidingen voor de dag van morgen, een spelletje Machiavelli, tanden poetsen en naar bed.

Morgen weer meer.