4 mei 2017

Het ontbijt in de Light House is van dezelfde kwaliteit als het avondeten, wat mij betreft 4 sterren! Er wordt vegetarisch gekookt en dat doen ze bijzonder goed. Het vlees wordt absoluut niet gemist.

We dragen de bagage de trap af en betalen de rekening. Met 1150 TL is dit ons duurste onderkomen van deze vakantie, omgerekend 72 euro per persoon voor verblijf, diner, ontbijt en drankjes. We gaan op pad. Vandaag staan weer ongeveer 16 km op het programma, weliswaar met iets minder stijgingen dan gisteren maar wel met een afdaling die een hoogteverschil van 500 meter moet overwinnen via een geitenpad. We gaan het zien!

Gey is een dorp van pakweg 13 huizen, maar wel in het bezit van twee winkeltjes. We kopen een fles water en dan gaan we tussen de akkertjes door langzaam naar beneden. We groeten met onze inmiddels aangeleerde Turks hallo: merhaba! Het is oogsttijd en dat gebeurt allemaal met de hand. Het koren ligt op kleine hoopjes te drogen, gras en luzerne wordt verzameld voor het vee en tussen al de bedrijvigheid door ontmoeten we ook enkele schildpadden. Zo gauw ze de trillingen van onze voetstappen waarnemen, gaat óf hun kop in het schild óf ze lopen weg. Het is moeilijk om ze mooi op de foto te krijgen.

Na 6 km komen we aan in Bell waar we de lunch willen gebruiken. Als we van het bospad afkomen en op de ‘grote weg’ (voor een deel onverhard, voor een deel net van een stinkend asfalt voorzien) arriveren, ontmoeten we oudere vrouw die aan een stuk touw een koe uitlaat. Wij maken eet- en drinkgebaren, zij gebaart van daar ginds! We moeten haar een hand geven, horen dat ze Lofen heet en met de koe aan het touw loopt ze achter ons aan. Even moet ze hard aan het touw trekken als de koe een gigantische plas op de nieuw geasfalteerde weg doet. We zien het bordje Kilic Pansyon en wie schets onze verbazing: de koeienhoedster gaat ook naar Kilic. Ze verordonneert ons naar het terras boven op het huis, vraagt wat we willen eten en drinken. Cola en een lunch. Ah, zegt de koeiendame, diner dus! En weg is ze. We blijven een beetje in verwarring achter, wat gaat ze nou maken? Pannenkoek? Iets anders? En ze blijft nogal lang weg. Paul gaat naar beneden naar de keuken waar ze intussen vier pitten van het fornuis aan heeft staan en aan het rommelen is met potten en pannen. Ik zeg dat we maar een klein hapje hoeven en dat we wat willen drinken (en maak het bijbehorende gebaar). Ayran, vraagt ze? Nee cola! OK, OK, dus Paul weer naar boven. Tien minuten later is er nog steeds niets, dus Rob gaat naar beneden, duidelijk in de aanstuurmodus. Hij is nog niet terug boven op het terras of een jonge man komt met een plastic zak vol brood, een glas ayran en drie theeglaasjes cola! Dan komt de koeiendame naar boven met twee grote dienbladen met soep, een auberginegerecht, een soort omelet en ongeveer een kilo gesneden tomaten. En er worden vier kleine flesjes water geserveerd, no more cola meldt de dame! Dit is niet wat we willen, maar ja, we hebben verder niets te willen. Er wordt een beetje soep geslobberd (niet lekker), en wordt wat van de aubergine genuttigd (gaat wel) en de omelet verdwijnt in zijn geheel. Dan maar een slokje water. Bij geen enkel flesje hoeft de schroefdop verbroken te worden, de flesjes zijn duidelijk nagevuld en de kwaliteit van het water is dus niet gegarandeerd. We vetrekken! De dame van de koeienuitlaatservice wil 50 TL, dat vindt Rob te gortig, geeft er 40 en dat wordt OK bevonden. We lopen verder en 300 meter verderop komen we een duidelijk herkenbaar restaurant tegen dat vast eindeloze rijen colablikjes heeft.

Nog een klein beetje stijgen en dan passeren we de pas. Vanaf hier gaat het spectaculair naar beneden, een prachtige kloof in. We moeten weer uiterst goed opletten waar we stappen maar desondanks worden er enkele uitglijders en schuivers gemaakt. Rob en Miranda doen de afdaling in ongeveer een uur, Cockie en Paul doen er een kwartier langer over. En dan is het niet ver meer naar Gavuragili waar we afgesproken hebben dat een taxi ons op zal halen. Die heeft eerst de bagage opgehaald bij de Light House en brengt ons vanaf hier naar Gelemis bij Patara. We lopen de hoek om, en ja hoor, daar staat de taxi. De chauffeur maakt melding van een ‘explosion’ met de grote tas van Cockie en Paul. We begrijpen niet zo goed wat hij bedoelt maar bij aankomst in het hotel blijkt dat een flesje granaatappelsap (gekocht op de tweede dag) in de tas zat, is gaan gisten en vandaag is in de tas de dop van het flesje gespat! Gelukkig valt de schade mee.

Om 5 uur zitten we aan de kouwe klets. We proberen voor morgen een duiktrip te regelen in Kas. Dat valt nog niet mee, althans wij vinden 45 euro erg duur voor één duik. De uitbater van ons hotel regelt een taxi die ons naar Kas brengt en ook weer terug op een tijdstip dat we zelf kunnen bepalen. We gaan het zien.

Om een uur of zeven lopen we het dorpje in op zoek een eetgelegenheid. Op die tour komen we een kapperszaak tegen. Paul laat daar zijn baard trimmen, geheel duikbrilproof. We eten een hapje en gaan terug naar het hotel. Slaaptijd.

Maar eens zien wat morgen brengt.