6 mei 2017

Zes uur, we zijn thuis, kapot, alle vier!

Even de getallen: iets meer dan 22km, 37.059 stappen, volgens een andere app 20 minuten en 34 seconden per km. Weliswaar een gering aantal hoogtemeters, maar wel 28 graden Celsius, een brandende zon en weinig beschutting. En ook weer erg genoten van alle moois dat we gezien hebben.

Vanmorgen hebben we ons met de taxi laten afzetten op het startpunt van de wandeling. Dat ligt pal naast de grote weg D400. En ofschoon het pad langzaam dalend start is het geen echt plezier om er te lopen. De begroeiing van struikjes en met name hulstbladige eik is erg opdringerig en denkt dat het complete pad van hen is. Na enkele kilometers begint op verschillende plekken op armen en benen de opperhuid het te begeven. En het verkeerslawaai van de D400 stuitert de helling op. Kort samengevat, het beginstuk van de wandeling is k#t!

Dan komen we aan bij een aquaduct, een staaltje bouwkunst waar ik mijn petje voor af neem. Dwars over het dal liggen enorme blokken steen opgestapeld tot een hoogte 20 meter. Daarbovenop liggen kubusvormige stenen die in het midden van een gat voorzien zijn. Die stenen passen met een soort messing en groef in elkaar waardoor zo weinig mogelijk lekkage optreedt. We denken over het aquaduct de overkant te bereiken, blijkt op 1/3 van het traject een stuk uit de muur verdwenen te zijn. Terug, en onderlangs verder.

Tot bij een driesprong. We kunnen kiezen, óf hetzelfde pad vervolgen (met waarschijnlijk steeds die opdringerige struiken) of de andere kant op, weliswaar 2 kilometer langer en misschien de hele tijd op een brede onverharde weg. We overleggen even en kiezen voor het laatste. Er komen verrassen veel auto’s voorbij, volgeladen met mensen. Even later zien we overal mensen langs de kant, kleden op de grond, bbq aan, grote 10 liter flessen water en met de hele familie picknicken. Het is Nevruz vandaag, een feest voor moslims vertelt onze uitbater. Niemand werkt en de hele familie trekt er op uit. Iets verderop is er zelfs een complete picknick-camping ingericht met horizontale terrassen waar  alle leden van de familie gezellig zitten keuvelen, te eten en te drinken (ik dacht overigens ook flessen te zien waar geen thee inzat!).

En staan we aan de voet van onze allerlaatste bult van deze vakantie. We moeten omhoog van 60 naar 210 meter; moet te doen zijn. Dat is het ook maar hij bijt toch flink in de kuiten, we zijn inmiddels zo’n 16 km onderweg. Niet veel later komen we aan Gelemis, we zijn weer thuis en duiken de bankjes op van de Cocktail Bar. Wijntje, kouwe klets, Cockie haalt aan de andere kant van de straat een glas vers sinaasappelsap.

Tsja, en dan staat er eigenlijk nog één onderdeel open: de restanten van het oude Romeinse onderkomen Patara. Dat is heen en weer nog een kleine 5 km. Wie heeft er nog zin? Nou, allemaal dus. Met de drankjes in de kuiten slenteren we over de archeologische site, voor een deel prachtig gerenoveerd. Met name de amfitheaters zijn indrukwekkend, maar dan slaat de vermoeidheid definitief toe. We gaan naar huis en morgen is dat definitief. De vakantie zit erop. Ik kan iedereen die van wandelen houdt de Lycian Way aanraden. En doe dat dan met goede vrienden!

Hier eindigt dit blog, wie weet tot een volgende vakantie.