Keurig om 6 uur staat de chauffeur voor de deur, keurig om 6 uur staat de breakfastbox Indonesian style klaar bij de receptie, alleen wij zijn nog niet echt keurig, we hadden er nog wel een paar uurtjes aan vast willen knopen. Een kleine 20 minuten later staan we in de haven. De deur van de auto is nog niet open of er staan al tientallen bereidwillige handen klaar om de koffers te sjouwen. We doen het zelf, samen met de chauffeur die een beetje mank loopt; ooit zijn been gebroken en nooit goed geheeld. Hij koopt de kaartjes voor de boot, VIP-klasse à 225.000 IDR per persoon. Een tip wil hij niet, dit is gewoon mijn werk! In de VIP-klasse zit je een brede stoelen (waar je na 3 uren varen toch blikken billen aan over houdt), mag je gedurende de hele reis naar Kungfu films kijken en wordt je voor vertrek door verkopers en verkoopsters bestookt met nasi, bananen, zonnebrillen, ballonnen, chips, water en heel bijzonder: appels.

In Raha valt de regen met bakken uit de lucht. Op de boot moeten we tegen de binnenstormende stroom sjouwers opzwemmen. Er staat er al een bij onze koffers, ik knik bevestigend en daar gaat de grote tas op één schouder en de rolkoffer in de andere hand. Via een glibberige loopplank staan we aan land. Op weg naar de uitgang horen we onze naam noemen, gids Imim staat bij de middenuitgang te wachten, wij zijn uitgestapt aan de voorkant van de boot. Anyway, nu we nat zijn krijgen we een paraplu en lopen we zo snel mogelijk naar de auto. Onze sjouwer heeft ons gespot en komt met de koffers, ik heb geen geld bij de hand en Imim stopt hem 100.000 IDR in de hand: vanwege de bijzondere omstandigheden. Ik verreken in de auto onmiddellijk mijn schuld.

We worden naar hotel Asri Mulia gebracht, een eenvoudig maar keurig onderkomen. Imim heeft al een geweldig sappige ananas voor ons gesneden en gaat meteen koffie zetten. Even koffers uitpakken en dan een plan maken wat te doen. Het regent namelijk nog steeds als een achterlijke of zoals onze gids meldt, ‘looks like a stable rain’.

We gaan op weg naar wat in het draaiboek home-industries heet. De eerste stop is bij pak (spreek uit ‘pa’) Rono waar we de lunch gebruiken. Lunch is zwak uitgedrukt voor het feestmaal dat op tafel komt, allemaal voedsel dat we nooit eerder gehad hebben: gestoomde cassave met kokos, een soepje van bamboescheuten en kip, geroosterde Trevally (een vis), rolletjes gestoomde mais met een rode banaan in het midden, rolletjes gestoomde in kokosmelk gekookte rijst, een rijk gevulde vissoep, fijngesneden tomaatjes in limoensaus, een schoteltje met pepertjes voor de liefhebbers, komkommer en gestoomde rode rijst. En niks ‘sambal bij”!

Dan krijgen we cursus sisal touw weven, bamboestokjes snijden en net als pak Rono aan het maken van een vlieger wil beginnen, ziet Imim dat het én droog én eb is. En eb is het getij waarbij het mogelijk is vanuit de lagune van Napabele via een natuurlijke tunnel door de rotsen de open zee te bereiken. Op weg dus! We komen straks weer terug bij pak Rono.

Via een steile, ietwat glibberige trap (de regen!) en wat geklauter over rotsen komen we in een bootje met een mooi afdakje tegen zon en eventuele regen. We zitten nog niet, of het dakje wordt afgebroken, anders kunnen we niet door de tunnel!

De omgeving is spectaculair en eenmaal door de tunnel zien we een zeewierplantage in vol bedrijf. Lange touwen die door plastic flessen drijvend worden gehouden zijn vol gehangen met kleine plukjes gelatineus zeewier die bij goede omstandigheden binnen een maand uitgroeien tot een enorme bos en dan geoogst worden.

Voor uitmuntende kwaliteit zeewier krijgen boeren 2,50 euro per kilo, voor de mindere kwaliteit nog geen euro. En ook hier zorgt het veranderende klimaat voor minder kwaliteit; door de toegenomen hoeveelheid regen is het zeewater direct onder de kust niet zout genoeg voor een optimale groei. De oogst is kleiner en minder waard, onbegrijpelijk dat er nog steeds mensen zijn die de veranderingen ontkennen; waarschijnlijk aangestuurd door een reptielenbrein! We varen een rondje rond de zeewiervelden en gaan dan weer aan land.

Nog even kijken bij het Motonunu meer (omdat het in het programma staat, zegt Imim, er is niet veel aan te zien). En daar heeft hij groot gelijk in. We maken een foto, kijken nog even naar de vogeltjes die voorbij vliegen (o.a. een IJsvogel) en dan is het tijd voor pisang goreng zegt onze chauffeur Lativ. We zijn een paar uur onderweg met Imim en Lativ en het klikt vanaf het eerste moment, we hebben het bijzonder met hen getroffen.

Maar voor we bij de pisang goreng zijn  staan we meerdere keren stil. Bijv. bij een vrouw die een feestmand aan het maken is van rotan en nentu (dat is meteen de huiskamervraag). Aan één exemplaar is ze ongeveer een maand bezig en kan die dan voor 700.000 IDR verkopen: slavenarbeid!

En waar we ook stoppen, de hele straat loopt uit, we moeten met iedereen op de foto en de dappersten durven hun gehele Engelse vocabulaire te gebruiken: ‘hello mister”! Het is echt een feest met al die mensen.

De pisang goreng is weer bij pak Rono, dorpshoofd van Pantai Melerua. Als we aankomen hebben zich al veel mensen verzameld waaronder ook baby Kalief. En daar komen de mobieltjes weer tevoorschijn, Cockie met Kalief op de arm, Paul met Kalief op de arm, opa en oma op de foto erbij, de buurman op de foto erbij, het kan niet op. En de pisang goreng ook niet, pak Rono heeft ongeveer anderhalve kilo gebakken. We zitten tot aan de nok toe vol, een diner hoeft vanavond niet meer.

Morgen gaan we wandelen, de bergen in, grotten bezoeken. We houden u op de hoogte.