Wat een gouden beslissing om de suggestie van de reisleiding te volgen en niet vast te houden aan het draaiboek! Om iets voor achten vertrokken uit Raha op het eiland Muna en om 2 uur in de middag komen we aan in Baubau op het eiland Buton. Geen seconde verveeld onderweg! Wat dan?

Nou, vrij in het begin van de reis komen we een standbeeld tegen van steigerende paarden, waarschijnlijk verwijzend naar de paardengevechten uit de reisgidsen. Daar willen we wel een foto van maken. Er is een grote groep jongeren bezig met het opruimen van het terrein, gras maaien, maaisel weghalen, plastic verzamelen en dat allemaal op vrijwillige basis. Van enige afstand kijken ze aarzelend naar ons. Ik richt mijn fototoestel, zeg ‘foto?’, en dan breekt de hel los. We moeten weer met iedereen op de foto, mobieltjes gaan van hand tot hand, er moet een groepsfoto gemaakt worden op het monument. Bizar! Als we willen vertrekken wordt Cockie helemaal ingesloten door de dames van het gezelschap en moet met iedereen een selfie maken.

We rukken ons los en gaan verder. Links en rechts van de weg zien we regelmaat tenten voor de huizen staan, de meeste ter gelegenheid van een huwelijk, soms ook voor het overlijden van iemand. Het is ‘mating season’ zegt Imim, net voor de regenperiode begint wordt er veel getrouwd. Als dat maar goed gaat met die klimaatverandering!

Even verderop moeten we ons door de drukte van auto’s en brommertjes werken bij zo’n huwelijksfeest. Zal ik vragen of we even mogen kijken, zegt Imim. En ja hoor, we worden binnen uitgenodigd, niet te geloven wat een gastvrijheid. Er is al veel bezoek, het is het huis van de bruid en iedereen zit nu te wachten op de bruidegom. Er is een kamer voor de vrouwen, een voor de mannen (met een schotel sigarettenpakjes!), een voor het serveren van voedsel en drank en er is een keuken waar druk gewerkt wordt. Én er is een kamer waar achter een gordijn de bruid zit te wachten, samen met haar moeder en nog twee dames. De bruid is prachtig opgemaakt en uitgedost. En je kunt het zo gek niet bedenken of ze nodigt ons uit om met haar op de foto te gaan, voor haar een bijzondere herinnering en zeker voor ons.

We vervolgen onze weg en kopen wat fruit voor de lunch. Er wordt druk onderhandeld want de uitbater ziet kans om toeristenprijzen te vragen. Dat is buiten Imim gerekend, de snakefruit, dragonfruit en mango’s gaan tegen het gebruikelijke tarief van de hand! En weer iets verderop gaan we voor ananas.

Dan is het even zoeken naar de lunchplek, Imim en Lativ zijn er een hele poos geleden geweest, een klein meertje dat in verbinding staat met de zee en waar onze gids (een ervaren duiker) aan grotduiken heeft gedaan.  Na enig zoeken vinden we het idyllisch plekje en dat het in verbinding staat met de zee is te zien aan de trevally’s die er zwemmen. Cockie voegt zich daar onmiddellijk bij! Het fruit wordt gesneden en als borden dienen de grote bladeren van een teakboom. Met name de ananas is van superieure kwaliteit, het sap loopt langs je kin.

Vandaaruit rijden we verder naar de haven van Wamengkoli waar de veerboot naar Baubau pakken. Om 14:00 uur worden we afgeleverd in onze bungalow, drie kwartier later ligt Cockie al in zee!

Om half vijf worden we weer opgehaald voor een sightseeing trip door Baubau. Het fort, de oude traditionele huizen, de grote variëteit aan fruitbomen, de vriendelijke mensen (Hi, mister! Waarbij mister als genderneutraal moet worden opgevat, het geldt voor Cockie, het geldt voor mij), het mooie uitzicht over de stad, het kan allemaal niet op vandaag. Onderweg worden we nog getrakteerd op (let op: de huiskamervraag!) een fraaie uitvoering Pencak silat door een bijzonder lenig meisje.

En dan wordt de dag afgesloten met een diner bij een familie thuis. We moeten even wachten voordat we naar binnen kunnen want ze zijn nog aan het bidden. Het wachten is de moeite waard; cassave, tonijn in twee verschillende sajoers, rijst, twee heerlijke sambals en gekookte Butonspinazie met mais. De familie concludeert dat we goede eters zijn!

Nu snel het blog want om 4:00 ur vannacht vertrekken we voor een jungletocht. Het is even rijden daarheen en willen graag het bos in rond zonsopgang. Dan is er het meeste leven waarneembaar. U hoort wel of we wakker geworden zijn.