Het draaiboek en het programma zoals de reisleiding het in haar hoofd heeft, passen niet naadloos op elkaar. Het draaiboek lijkt te suggereren dat we niet zo vroeg hoeven te vertrekken, de reisleiding echter heeft 4 uur in de nacht (in de ochtend, zo u wilt) geadviseerd. Het draaiboek spreekt voor vandaag ook van een eerste bezoek aan een Bajo-dorp, de reisleiding had dat niet zo helder voor de geest staan. Het wordt snel opgelost: door het vroege vertrek horen we in de jungle ongelooflijk veel vogelgeluiden, geluiden die vanaf een uur of negen niet meer te horen zijn. Pas aan het eind van de middag worden de vogels weer actief. En dat Bajo-dorp wordt moeiteloos in het geheel opgenomen, kwestie van even bellen dat er een boot beschikbaar is om 12:00 uur.

Om even half zes zijn we bij Lambusango Forest, een beschermd gebied wat zo op het oog bestaat uit twee heuvelruggen: Kakenauwe Natuurreservaat en het Lambusango Wildlife Sanctuary. Daar tussen, in de vlakte, liggen akkertjes van de lokale bevolking en van mensen uit Baubau. Met gids Halli maken we een wandeling van 4 uur door de jungle en langs de akkertjes. We zijn nog niet goed en wel uit de auto of er wordt al een paartje van de Sulawesi beerkoeskoes gespot.

Net wakker klimmen ze uitermate traag naar beneden, onderweg lekker bladeren etend. En we horen al allerlei vogels, naarmate we verder in de jungle komen worden die geluiden talrijker. Spotten doen we de vogels niet of nauwelijks, daarvoor is het bladerdak te dicht. Slechts één soort zien we wel, de Sulawesi-jaarvogel. Wat horen we zoal: Sulawesi boszanger, Dwergtok, Filipijnse pitta, Indische koël, Gele troepiaal. In totaal hebben we 22 soorten gehoord en 1 gezien, maar dat was dan ook verreweg de grootste, de Sulawesi-jaarvogel!

Na 2 uur luisteren lopen we de jungle uit en verplaatsen ons naar de akkertjes in het dal. Met regelmaat komen er brommertjes voorbij, mensen die naar hun landje gaan voor de oogst van bijv. aubergines, tomaten, kousenband en wat al niet meer. Dan wordt een brommertje volgestouwd en vertrekt naar huis of naar de pasar. Rond de akkertjes stikt het van de vlinders.

En dan duiken we de jungle weer in voor een shortcut naar de auto. Na drie kwartier lopen (met behoorlijk op en af) concluderen wij dat het hier een longcut betreft. Drijfnat van het zweet komen we weer op de hoofdweg.

Op de naar de lunch, ook al is het nog geen tien uur. We hebben vanmorgen nauwelijks ontbeten en zeker Cockie is aan verse brandstof toe. We lunchen bij lokale mensen thuis en de bewindvoerende dame heeft alle eten al klaar. Heerlijk opnieuw!

Een uur later gaan we op weg naar het Bajo-volk, zeenomaden die een dorp gebouwd hebben in de monding van een rivier. Ze leven van wat de zee opbrengt en dit geval ook van wat de omringende mangrove oplevert. Het is een zwaar en hard leven dat ze leiden. Dit dorp bestaat uit 47 huizen die een paar jaar geleden volledig vernieuwd zijn met geld van de regering. Niet dat het nu comfortabele woningen zijn, maar er is degelijk hout gebruikt, de dakjes zijn van golfplaat in plaats van palmbladeren, elk huis heeft een zonnepaneel waardoor er ook elektriciteit is en er is een leiding vanaf een bron op het vasteland aangelegd waardoor er nu ook stromend water is. In het dorp zelf staat sinds drie jaar een basisschool maar die wordt pas vanaf dit jaar gebruikt omdat er voorheen geen leerkracht was. We spreken enkele kinderen uit klas 1, 3 en 5 die aan te spelen zijn en zij gaan allemaal met plezier naar school! De regering wil nog meer helpen door een betonnen brug aan te leggen dwars door de mangrove heen. Daar is de bevolking niet echt blij mee. Een vaste verbinding is prima, maar de mangrove moet blijven; wat dachten jullie van een boardwalk? We horen dit allemaal van Amar, een man die de ingewanden van een Zeilvis aan stukjes aan het snijden is voor eigen gebruik. Het lekkere (maar dure) vlees van de vis heeft hij verkocht!

Er is ook een kleine kliniek gebouwd waar eens per maand een verpleegster langskomt voor bijv. vaccinaties van babies en kinderen.

Om half twee zetten we weer voet aan vaste wal. We praten nog wat met de bootsman en we moeten natuurlijk nog op de foto. We zijn inmiddels het meest gefotografeerde stel in zuidoost Sulawesi!

Om half vijf zijn we weer thuis, moe maar zeer voldaan. En in het rijke bezit van heerlijk fruit en lokale gefrituurde snackjes. Imim maakt voor de deur van ons verblijf nog een ananas schoon waar het sap alweer uitdruipt. Zei ik al dat we bijzonder geboft hebben met gids Imim en chauffeur Lativ. Ik ga er vanuit dat dit morgen ook zo blijft. U hoort het wel.