Om 5:45 hoor ik de eerste haan kraaien, om 6:00 doen alle hanen in het dorp mee! Wasuemba is een traditioneel dorp met mooie huizen. Wij logeren in het huis van Andi, een groot huis van één verdieping (maar wel op palen, dus onder het huis kan van alles gestald worden), rechthoekig en ongeveer 16 meter lang en 6 meter breed. Aan de voorkant een groot balkon waar we relaxen en eten, naar binnen een ruimte van 2 bij 6 met een gordijn (dat zijn hier de deuren!) naar een lange ruimte 8 bij 4. Links van de ruimte zijn er dan drie slaapkamertjes van ongeveer 2 bij 2. Dan kom je in het achterste deel van het huis waar zich nog een kamer, de keuken, de wc (hurktoilet) en de natte cel (mandi) bevinden.

Terug naar de hanen, voor mij hoefden ze niet te kraaien, ik was wakker doordat ik naar de wc moest en de vloer van het huis bestaat uit halve bamboestengels die bij het lopen het deinen van een boot op zee nabootsen. Iedereen die daarna naar de wc gaat doet onze kokosmatras deinen! Gek genoeg heeft Cockie behoorlijk goed geslapen, beter dan de nacht dat we om 4:00 uur op moesten.

We hebben alle tijd vandaag, het belangrijkste onderdeel van het programma is onze verplaatsing van het eiland Buton naar het eiland Wangi wangi (de WA van Wakatobi). En die boot vertrekt om ongeveer 11:00 uur. Dus nog een tijd voor een wandelingetje over het strand. Het is eb en de vrouwen van het dorp zoeken in het drooggevallen gebied naar zeevruchten. Ze trekken een mand achter zich aan en verzamelen schelpen, slakken en soms achtergebleven vis in poeltjes. Een heel bijzondere vangst is een beest dat we bij het ontbijt geserveerd krijgen.

Na het uitgebreide ontbijt nemen we afscheid (natuurlijk met foto’s) van de familie en gaan in een rustig tempo op weg naar de haven van Pasarwajo. We zitten weer VIP-klasse en ongeveer drie later zijn we in Wangi wangi. De boottocht wordt deze keer niet opgeleukt door kungfu-films maar door muziek van één DVD met de mierzoete liederen van Benny Panjaitan, gefilmd in 4 bij 3 in een resolutie die een schilderij van Mondriaan niet misstaan zou hebben. De DVD komt ongeveer 10 keer voorbij op 100 decibel!

In de haven laveren we tussen allerlei wrakken door, omvergeworpen en kapotgetrokken door een tyfoon en nooit opgeruimd. Eén van de die wrakken ligt tegen de kade aan, de veerboot meert aan langs het wrak en er wordt nu een wat langere loopplank over het wrak gebruikt!

In het hotel worden we in een nette kamer gedropt, vijf minuten later worden onder duizenden sorry’s naar een andere kamer gebracht. In de eerste was geen water, de leiding er naartoe was gebroken. We hebben drie kwartier om ons een beetje op te frissen en te installeren.

Want we gaan al weer onderweg naar het enige dorp op Wangi wangi, Liya Togo. We worden opgewacht door een gids die Engels spreekt en krijgen twee heerlijke glazen tamarinde-shake met melkpoeder van Friese Vlag! Off we go. We zien de oudste moskee van Wakatobi, gebouwd in 1546 en kennelijk heel goed onderhouden want hij staat er als nieuw bij. Daar tegenover is een fort uit de 12^e eeuw waarvan de muren overeind gehouden worden door eeuwenoude Frangipanebomen.

Heel veel en heel veel verschillende soorten fruit heeft het dorp, bananentrossen zo groot dat de boom van alle kanten ondersteund moet worden door palen. We zien de bereiding van cassave en komen aan in de lokale homestay van Laode. Laode is van adellijke afkomst wordt er meteen bij verteld, een aristocratische titel die overerft binnen de familie, je hoeft er niets bijzonders voor te doen. Zeg maar zoiets als lid zijn van de familie van Oranje!

In de homestay worden allerlei lekkernijen uitgestald, susuru en hugu hugu (meteen de huiskamervraag) gemaakt van cassavemeel. We kletsen over van alles en nog wat, onder andere over koken. De telefoon van Laode bevat een grote hoeveelheid foto’s van Indonesische gerechten. Als je het naar je zin hebt, vliegt de tijd. Het plan was om nog naar de zonsondergang te gaan kijken Sabi nua, maar dat is zinloos. De zon is bijna onder!

We nemen hartelijk afscheid van elkaar, gaan nog een hapje eten en dan zit de dag erop. Nog even kijken of ik het blog de lucht in krijg en dan naar bed. Morgen om 5:30 start een dolfijnentoer.

U hoort van ons.