We zijn op dit moment in het Aston hotel in Makassar. Dat is geen onderdeel van het programma. We hebben het programma aangepast, u leest wel waarom.

Vannacht om 3:30 uur lopen de twee wekkers af op onze telefoons. We zetten er altijd twee voor de zekerheid. Om 10 voor vier zitten we aan het ontbijt: nasi goreng, en wel nasi goreng in zijn meest oorspronkelijke vorm, een in te veel olie gebakken vette en kleffe hoop rijst met verder niets dan een gebakken eitje. We doen braaf ons best, maar krijgen niet alles weg.

Om 4:15 uur zitten we in de boot. Althans ik, Cockie stapt als tweede aan boord via een wankel laddertje in het stikdonker enkel bijgelicht met een telefoonlampje. U voelt hem al aankomen, de ladder beweegt, Cockie beweegt soepel mee en maakt een fraaie back rol: plons in het water, kletsnat. Ze heeft ongeveer drie uur om droog te waaien, de tijd die de boot nodig heeft om van de Tomini baai tot in Bunta te varen! Gelukkig is er nog een droog bloesje bij de hand en hebben we twee windjackjes die enige warmte kunnen bieden.

Om iets voor achten zetten we voet aan land in Bunta. Onze chauffeur staat al te wachten, dezelfde die ons enkele dagen geleden van Luwuk naar Bunta bracht. We doen nu de omgekeerde route over nog steeds erbarmelijke wegen, het gemiddelde komt niet boven de 40 km/uur.

Halverwege de rit wijst hij naar een supermarkt en spreekt daarbij het woord ‘makan’ uit. Dat begrijpen we wel, ‘eten’, maar niet uit een supermarkt, liever een rumah makan waar verse nasi goreng wordt bereid. Daar is de chauf ook wel voor te porren en hij stopt bij Ester’s rumah makan. We zijn in de veerhaven Pagimana van waaruit ferry’s naar allerlei delen van het land vertrekken onder het motto ‘we bridge the country’. Bij Ester eten we weer een heerlijke nasi goreng met fijngesneden knapperige groenten en stukjes intkvis. Dat gaat er wel in, voor 2 euro per persoon!

Om 12 uur zijn we op het vliegveld van Luwuk. En daar hebben we heel even Wi-Fi tot onze beschikking en komt het bericht binnen dat mijn zus twee dagen geleden een openhartoperatie heeft ondergaan na een licht infarct enkele dagen daarvoor. En dan is internet al weer weg, er zitten te veel mensen in de wachtruimte op een te smalle band! Maar we willen wel heel graag contact hebben met haar, én we merken dat we moe zijn, dat onze accu’s leeg beginnen te raken.

Het programma wil ons van Luwuk naar Makassar laten vliegen, het vliegtuig heeft drie kwartier vertraging en komt om kwart over vijf aan. We zouden dan opgehaald worden door onze chauffeur en in 2,5-3 uur naar Malino gereden worden. Daar komen we dan rond acht uur in de avond aan en het programma wil ons dan morgen een wandeling van 4-5 uur laten maken langs rijstvelden en naar watervallen. Ongetwijfeld allemaal prachtig, maar daar op het vliegveld van Luwuk zien we ertegenop. Laat ons maar twee nachten in een beetje redelijk hotel in Makassar blijven zodat we contact met het thuisfront kunnen hebben en een beetje tot rust kunnen komen.

We nemen contact op met Tari Travel en bijna per omgaande is er een hotel geboekt in Makassar. Als we landen staat onze chauffeur al weer te wachten en is ook al op de hoogte van de veranderde plannen. Hij zet ons keurig af bij het hotel, informeert of we al weten wat we morgen gaan doen en doet op ons verzoek enkele suggesties. Gaan jullie lopen of zal ik met de auto komen? Nou, het feest is nog niet over, morgen om 9:00 uur staat pak Ramadhan voor de deur en gaat met ons op sightseeing in Makassar.

Kijk, daar knapt een moe mens van op!