29 juli

Als ik om 4:15 uur de brievenbus uit de tuin haal om binnen te zetten, staat ons taxibusje al te wachten. Dat is vroeg! Koffers erin en dan door naar de Schathof om Anne, Freek en de kinderen op te halen.

De A2 op naar Schiphol, naar de zelf-incheckservice, de koffers in een soort hondenhok stoppen en dan op wat knoppen drukken en weg zijn de koffers. Op één na! Voor dit soort moeilijke gevallen is er apart loket beschikbaar. Hier blijkt dat de grijze tas van Cockie en Paul 1,5 kilo te zwaar is, ruim binnen de foutmarge, maar toch: ‘u kunt er 1,5 kilo uithalen of €75 bijbetalen’. Voor de securitycheck is door Anne een tijdslot aangevraagd, maar ruim voor die tijd worden we al doorgelaten. Dat is mooi, hebben we meer tijd om doelloos te wachten op het boarden!

Naar Parijs om over te stappen en daar gaan we moeiteloos verder met het doelloos wachten. Voor de jongens is er gelukkig een Playstation beschikbaar waarmee zij hun doelloos wachten hebben doorgebracht.

En dan 8 uur vliegen naar Nairobi en eindeloos in de rij staan bij de paspoortcontrole. Iedereen moet individueel het paspoort en visum overhandigen, er wordt een foto van het hoofd gemaakt, van de grootste criminelen onder ons ook nog vingerafdrukken genomen en dan mogen we eindelijk naar buiten. Daar staat onze chauffeur te wachten, we lopen nog een behoorlijk eind naar de parkeergarage en dan is nog een ‘thirty minutes drive’ naar het hotel. Dat is buiten de wegenbouwers in Nairobi gerekend, ‘work in progress’ meldt een bord na enkele kilometers en dat doet onze chauffeur diep zuchten. Omrijden, geen idee hoeveel, maar rond 24:00 uur zijn we in het hotel. Thijs is vanaf het vliegveld tot in het hotel een paar keer weggedommeld en moest telkens weer wakker worden. We vechten allemaal tegen de slaap, geven de strijd nu op en kruipen in bed.

Morgen om 8:30 uur ontbijt en dan hoort u weer van ons.