7 augustus

(door Cockie)

De dag begint vandaag om 6:45 uur. 7:00 uur ontbijten en 7:30 uur vertrek. De ontbijtzaal (een beetje oneerbiedig: het lijkt een vreetschuur, met zo veel mensen van wie sommigen enorme borden vol stapelen, en dan nog eens voor een tweede keer terug gaan) schrikt in 1x wakker door het in elkaar storten van een torentje met 3 kop en schotels met inhoud, die Freek naar onze tafel wil transporteren. Zijn nieuwe lichte linnen broek moet worden omgeruild voor een ander exemplaar.

De opzet voor vandaag is om een lange ochtendsafari te doen, te lunchen uit een doos op een mooie plek, en dan terug te gaan, zodat we de middag aan onszelf hebben. Thijs en Luc willen niet mee, maar die keus hebben ze niet. Er gaan wat puzzelboeken en leesboeken mee, en daarmee moeten ze het zien te redden.

De hectiek met tientallen auto’s bij de Kimana gate van Amboseli NP is vanochtend totaal anders. Er staan slechts enkele auto’s die naar binnen willen. Het zonnetje schijnt en er is mooi licht.

We zien een hyena met 2 jongen tussen de struiken, gieren bovenop een paraplu acacia, een paartje secretarisvogels.

Ineens komt vanaf de bestuurdersstoel het bericht van Josef dat de Mawenzi zichtbaar is. De wolken trekken steeds meer weg en we zien ook steeds meer van de Uhuru piek van Mount Kilimanjaro (lokaal de Kibo genoemd) verschijnen. De gletsjers blinken wit in de zon. Yes!

Nu willen we alle dieren vastleggen met de Kilimanjaro als achtergrond. Giraffen voor de Kibo, een kudde gnoes voor de Kibo. En dan, ja hoor, het klassieke plaatje: olifanten voor de Kibo. Velen en vanuit alle hoeken. We genieten van een heel dichtbij komende kudde met jongen, die vlak voor de auto langs loopt.

Dan gaan we richting de moerassen, die gevoed worden met water dat van de Kilimanjaro afkomt. We zien de Bohor Reedbuck, een antilope met naar voren wijzende hoornpunten. De black winged stilt, de jacana met zijn grote voeten, enkele pleviersoorten, een enorme buffel die door het moeras wandelt en om zich heen eet, een ossenpikker, gele bavianen, een visarend die door plevieren belaagd wordt, een gnoe die door het water loopt, een grazend nijlpaard van heel dichtbij, omringd door koereigers.

En dan op naar de flamingo’s, werkelijk honderden. Gieren met de overblijfselen van een Masai kalf, want we zien ook enkele herders die met kuddes koeien in het park lopen.

De (lekkere) trek begint toe te nemen en we naderen een heuvel waar kennelijk alle safarigasten hun lunchbox oppeuzelen. Het uitzicht over de meren is mooi. Een meer heet Lake Leakey, naar de man die de schedel van de Kenyapithecus heeft gevonden in de Olduvai Gorge. De schedel kreeg de naam Lucy. Zij leefde ongeveer 14 miljoen jaar geleden, en is een schakel in de evolutielijn van apen naar vroege mensachtigen. De schedel ligt in het National museum in Nairobi.

Vanaf het uitzichtpunt is mooi te zien hoe pelikanen in formatie visjes opjagen en insluiten, om vervolgens allemaal tegelijk een grote hap water met hopelijk vis te nemen. Dan gaan we naar huis, maar stoppen toch nog een paar keer. 2 Flamingo’s die dansend voedsel zoeken, pelikanen en olifanten in het moeras, struisvogels, een devilsduster oftewel stofhoos, parelhoenders, etende giraffen.

Tegen 2 uur zijn we terug en gaat er gezwommen worden. En voor je het weet is dan al weer spelletjes- en borreltijd. Mocht u de indruk krijgen dat een safariritme in Kenia een beetje steed van hetzelfde is, dan heeft u volkomen gelijk. Maar we kunnen er goed aan wennen!

U hoort wel of het ritme morgen onderbroken wordt!