15 augustus

Vandaag hebben we in mijn herinnering de meest relaxte start van de dag, om 8:00 ontbijt en om 9:00 vertrekken voor het laatste uitstapje van deze vakantie. Lekker uitslapen dus, ware het niet dat de buren in het bezit zijn van drie jongens die al om 6:00 uur in de ochtend met een soort hanengekraai het hele camp uit hun slaap halen! Mocht dat morgen weer het geval zijn, dan gaan we donderdag naar huis!

Na een heerlijk ontbijt stappen we in de safaribus, Josef heeft de lunchpakketten al op de voorbank staan. We gaan een bezoek brengen aan Lake Chala, een kratermeer pal op de grens van Kenia en Tanzania. Het is een dik uur rijden, het park uit en dan komen we onmiddellijk in sjofele dorpjes waar de kinderen op de auto aflopen onder het uitroepen van ‘jambo, sweet’, ‘goedendag, heb je snoepjes’.

Het ziet er allemaal armoedig uit, we hebben de tijd en dus ontspint zich een gesprek over de leefomstandigheden, de beschikbaarheid en bereikbaarheid van basisscholen, de jeugd van Josef en het werk van zijn vader, zijn oude moeder van 85 die hij regelmatig belt (ze woont in Nakuru) via zijn broer, want moeder zelf heeft en begrijpt geen telefoon. Af en toe spotten we ook nog wat wild, maar doet er minder toe dan het gesprek.

Een korte stop voor een plas wordt door een kindje benut voor de ‘jambo, sweet’, Anne smelt en geeft een karamelsnoepje. Twee pubers op een brommer komen aanscheuren en willen ook wat, ‘Jullie zijn geen kinderen meer’, zegt ze en raakt onmiddellijk bedwelmd door de alcoholdampen in hun adem. ‘Hier, een flesje water, dat is beter voor jullie’.

Bij Lake Chala verspert een spoorboom de weg. Uit een hutje komt een parmantige dame naar de auto lopen. Ze heffen entree voor de community, met dat geld planten ze bomen, ruimen de omgeving op en lopen als gids met de toeristen mee.

Om bij het meer te komen is een korte klim nodig, Thijs en Luc zien dat niet zitten en blijven bij Josef in de auto. Wij lopen met de parmantige dame naar boven. En opnieuw raken we in een leuk gesprek verzeild. En dat zal zich aan het eind van de wandeling herhalen als we ook moeder ‘parmantig’ tegenkomen met wie Cockie een gesprek aanknoopt terwijl haar dochter een herhalingscursus Kiswahili met Anne doet. Zo’n ontmoeting is bijna zeker zo leuk als safari.

We maken een groepsfoto bij de grenspaal Kenia-Tanzania, dalen af naar het meer en klimmen weer omhoog, Anne, Freek en Coen lopen nog wat verder naar de restanten van wat ooit een prachtig hotel was en dan kunnen we de auto weer in om een lunchplek te zoeken.

Dat doen we bij een huis(je) dat kennelijk in trek is bij toeristen om hun meegebrachte lunch op te eten. Ze verkopen (natuurlijk) ook allerlei souvenirs en deze keer gaat Freek in onderhandeling over de prijs van een beeldje van een wrattenzwijn. Voor 500 shilling wordt hij de nieuwe eigenaar, de vraagprijs is 2500 shilling!

We rijden terug naar ons camp, de allerlaatste mogelijkheid om dieren te spotten. En jawel, opnieuw een bijzonderheid, een net geboren giraffe loopt met z’n moeder mee, de navelstreng hangt nog aan z’n buik. Het heeft waarschijnlijk een behoorlijke hoofdpijn want giraffen bevallen staande, de boreling maakt dus een behoorlijke smak! Een mooi tafereel om mee af te sluiten!

We gebruiken de middag om al wat in te pakken, een spelletje te spelen, een biertje te drinken en gezellig bij elkaar te zitten, sommige gewoontes hebben eeuwigheidswaarde!

Morgen een lange reis terug naar Nairobi en dan donderdagmorgen het vliegtuig naar Amsterdam. U hoort wel of er nog iets bijzonders gebeurt.