Cockie, Paul, Lisbeth en Hans

12 augustus

(door Cockie en Paul)

Om 8:00 uur zitten Freek, Anne, Paul en Coen bij de duikbriefing. Jawel, Coen gaat mee de diepte in, hij mag niet dieper dan 12m en krijgt een eigen duikgids mee, Suleiman. De tassen met trimvesten en ademautomaten worden aan boord gebracht, de flessen staan er al en ‘off we go’.

We zijn nog geen 5 minuten onderweg of er dient zich een grote groep dolfijnen aan. Ze zwemmen met de boot mee, buitelen vrolijk in en uit het water, alsof ze de jonge duiker komen begroeten.

Dan moeten de wetsuits aan, vesten aan, vinnen aan, lood omhangen, vest opblazen, op de rand van de boot gaan zitten en dan met een backroll het water in. Hand op duikbril en ademautomaat, en hop, daar gaat Coen, of ie nooit iets anders gedaan heeft.

Zwemmen naar het ankertouw, goed vasthouden en dan langzaam de daling inzetten. Dat gaat met een beetje moeite, de druk op de oren komt bij dieper gaan terug, dus weer een stukje naar boven en opnieuw proberen. Uiteindelijk lukt het en blijven 45 minuten onder water, soms aan de hand van de duikgids, maar ook regelmatig zelfstandig zwemmend.

Wat heeft Coen gezien: schildpadden (en er zelfs eentje aangeraakt!), koffervissen, fluitvissen, het staartje van een langoest, anemoonvissen en nog veel meer. Dat moet je maar aan Coen vragen als we weer thuis zijn!

Bij de tweede duik lukte het klaren helaas niet goed, dus Coen is weer aan boord gegaan. Drie kwartier later zijn we weer terug en kunnen we stoere verhalen uitwisselen over wat we allemaal gezien hebben. Maar Coen heeft nu wel een echt certificaat!

Bij het uitzwaaien van de duikers zie ik dat de zee echt heel veel rustiger is dan gisteren. Met deze boodschap ga ik naar Luc en Thijs om te vragen of ze willen snorkelen, en dat willen ze wel. Ik naar de receptie, er wordt gebeld, en we kunnen NU vertrekken.

Snel de zwemkleding aan, zonnebrand mee en naar de kust lopen. Daar ligt een glassbottom boot klaar! Nog de vinnen en wat andere gasten ophalen en dan richting de snorkelplek. We zien al heel veel zee-egels en zeesterren en ook zeekomkommers door de glazen bodem, en de bootsman haalt diverse soorten naar boven. Ze worden bij ons in de handen gedrukt zodat we ze goed kunnen voelen en bekijken.

Dan gaan we voor anker, snorkelspullen op en aan, en het water in. De bootsman gaat ook mee, en strooit wat vissenvoer, zodat we omgeven worden door wel 100 visjes. Ze eten ook voer uit Luc’s hand!

Hangend aan een reddingsboei steekt Thijs zonder snorkel steeds zijn hoofd onder water. Hij weet later goed te omschrijven wat hij heeft gezien! Helemaal blij klimmen we de boot weer in. Wat een leuke trip!

Als we weer terug zijn gaan we naar een supermarkt om wat snacks en fruit te kopen. Dat gaat er bij de inmiddels teruggekeerde duikers ook wel in.

Om half 4 gaan we richting restaurant en maken de jongens prachtige bouwwerken van zand. Lekker eten met uitzicht op de Grote Oceaan. We hebben weer een heerlijke dag gehad.

Morgen zondag, of dat begint met een kerkbezoek zoals een van de hosselaars op het strand vraagt, hoort u morgen!

O ja, nog een nagekomen bericht van het heerlijke ‘linner’:

11 augustus

Vandaag krijgt de prachtige reis er een dimensie bij, de zee, of beter gezegd de Grote Oceaan! Ons onderkomen ligt pal aan het strand, je kunt kiezen: duik in het zwembad of in het zeewater. Voordeel van dat laatste is dat je er geweldig met stevig zand kunt spelen!

Cockie en Paul slapen uit tot 7.15 uur, dan ontbijten en om 8:00 uur volgt de briefing voor het duiken. Want duiken is ook een nieuwe dimensie van de vakantie! Eerst trimvest en ademautomaat regelen en dan nog de vinnen. Het zijn, in de ogen van Paul, van die vreselijke instapvinnen. Je duikschoentjes passen er niet in en na twee duiken hangt bij mij het vel los aan de hielen. We hebben geen andere, zegt Saidi, chef duikzaken van het resort. Dan ga ik niet duiken, zeg ik, hetgeen Saidi niet professioneel vindt. En tovert tegelijkertijd twee prachtige vinnen te voorschijn waar ik met mijn booties in kan!

We lopen samen met Floor (Nederlands) en Alexandra (Duits) naar de boot. Er staat een behoorlijke wind en de deining is enorm, ook onder water merk je dat. Het is onmogelijk in een rechte lijn te zwemmen, je wiegt van links naar rechts.

We zwemmen in een licht melkachtige vloeistof, het zicht is niet veel meer dan ongeveer 6 meter, maar een meter boven het koraal zwemmend zien we veel, o.a.: een Steenvis, twee soorten koraalduivels, Zwarte knipstaart pijlvissen, een octopus en nog meer.

We stijgen op langs het ankertouw en worden boven van links naar rechts geslingerd, soms met zo’n kracht dat het touw uit onze handen wordt geslagen. Ik wordt er én moe én misselijk van. Voor mij geen tweede duik!

Wel voor Cockie, die een prachtige duik zo’n beetje afrondt tussen zes schildpadden!

Tijdens onze duikactiviteiten hebben Anne en Freek in het zwembad een opfrissingscursus gedaan, hebben Luc en Coen hun eerste echte duikervaring opgedaan met flessen en lood en heeft Thijs in het water gezwommen met een echte shortie en echte vinnen.

We zetten de dag voort met een wandeling over het strand en om een uur of 4 gebruiken de/het ‘linner’, een combinatie van lunch en diner, bij Nomad. Voor wie deze kant op komt, een aanrader! Geheel voldaan wandelen we enkele uren later naar ons resort.

Morgen wordt een spannende dag, Coen gaat mee de boot op om een echte duik te maken. Luc vindt het te spannend, hij kiest voor zwembad en strand, samen Thijs en Cockie.

U hoort wel of Coen in een schildpad verandert!

10 augustus

(door Cockie en Freek)

Eerst even een dienstmededeling. De mensen die zich aangemeld hebben als volger zullen het blog meestal vanuit de mail lezen. Als je nog wat meer foto’s wilt zien: op paulencockie.com staat naast alle verhalen een serie extra foto’s, die je door aanklikken in kleine porties kunt bekijken.

Vandaag een lange reisdag. We gaan naar de kust, naar Diani Marine resort, waar we 4 dagen gaan relaxen. Om 6 uur loopt de wekker af en even later komt een kudde impala’s langs gegaloppeerd. Ze hebben kennelijk haast en maken hoge sprongen.

Even na 7 uur vertrekken we, alle gebruikelijke dieren komen weer langs. We hebben ook een extra passagier: een wandelende tak is meegelift. Om half 9 verlaten we Tsavo West. Wel weer even een cultuurshock. We rijden weer op een verharde weg, we zien weer mensen in plaats van dieren, en bebouwing en akkertjes.

We rijden langs de Taita hills, in het woongebied van de Taita’s. Het is duidelijk te zien dat het hier droog is. De mais is nauwelijks opgekomen en al verdord. Ik kan me hierbij geen oogst voorstellen. De mensen lijden honger, zegt Josef.

Er loopt een oude spoorlijn, die in WOI gebruikt werd door de Engelsen om oorlogstuig te vervoeren. We zitten hier vlak bij de grens met Tanzania, waar de Duitsers zaten. De Engelsen vochten vanuit de Taita Hills om te voorkomen dat ze Kenia konden veroveren. Ik heb me nooit gerealiseerd dat hier ook werd gevochten!

We rijden kilometers lang langs sisalplantages. De vezels van de bladeren zijn grondstof voor touw. Sisal kan goed tegen droogte.

Na een korte stop in Voi rijden we weer op de 2-baans hoofdweg van Nairobi naar Mombasa, dus weer veel vrachtverkeer. Ernaast loopt de nieuwe spoorlijn die mogelijk maakt dat de treinreis geen 10 uur maar nog maar 4 uur duurt. De lijn is aangelegd door Chinezen, er rijdt een Chinese trein met Chinees spoorwegpersoneel. Dit hadden we al gezien in een documentaire van Ruben Terlouw, over de groeiende invloed van China in Afrika.

Dan onze laatste tussen stop, bij de Kilimanjaro Curio Shop. Hier moet het gaan gebeuren wat betreft de aankoop van dierenbeeldjes. We geven voor een moment het woord aan Freek:

En dan is het grote moment daar. Joseph meldt ons dat we in deze lange reis nog 1 stop zullen maken, op een plek waar de souvenirs ‘echt’ mooi zijn en waar het goed onderhandelen is. Tijd om in te slaan dus. Cockie en Anne worden bewapend met een winkelmandje, waarna het grote struinen begint. Houten beeldjes van al het wildlife is verkrijgbaar, in iedere bedenkbare grote.

Na flink wat speurwerk vinden we het benodigde materiaal; Luc en Coen een neushoorn, Thijs een olifant, drie diertjes voor de andere kleinkinderen. Nog wat andere diertjes en 4 mooie schaaltjes voor Anne en Freek.

Het advies van Joseph is: het beginbedrag delen door 2 en dan mogelijk langzaam nog iets ophogen. De dame in kwestie begint de grote rekensom, haalt vele duizendtallen bij elkaar en komt tot een veel te hoge ‘special price only for us beautiful people’.

Cockie en Anne worden naar voren geschoven om het onderhandelen te starten en een waar toneelspel gaat van start. Midden in het onderhandelspel loopt Anne op een gegeven moment teleurgesteld naar buiten. Alhier meldt ze aan Paul en Freek dat ze het gevoel heeft te hoog gestart te zijn, aangezien ze merkte dat er ondanks alle poe-ha, toch een soort blijdschap was bij de manager.

Waarna Cockie vol trots naar buiten komt dat ze de zaak afgerond heeft. Dat was niet de bedoeling! Cockie wordt teruggestuurd met de boodschap alles te annuleren, de groep is het er niet mee eens. Cockie speelt haar rol met verve en loopt met een sip gezicht terug de winkel in. Anne stroopt de mouwen op voor een harde onderhandeling en zet opnieuw stevig in. De krokodillentranen van de medewerkster beginnen te vloeien en ze richt nu alle pijlen op het zwakste dier van de kudde (Freek), ‘What you think is reasonable price mister papa of the group’? Hij weet zich te weren met het stoere: ’Please negotiate with my wife…’

De manager wordt van stal gehaald en na een hoop vijven en zessen wordt de zaak uiteindelijk afgekaart op 25% van de oorspronkelijke vraagprijs van 50.000 shilling door Anne, die daarna bijna op zoek moet naar de lokale defibrillator.

Iedereen blij en de reis kan vervolgd.

Als we weer verder rijden komt bij Anne de stoom nog uit de oren. Josef rijdt niet door naar Mombasa over de hoofdweg, om de drukte en ook de ferry te omzeilen. Voor de ferry sta je soms urenlang te wachten. Het grote nadeel is dat we ongeveer 30 km onverharde weg moeten berijden, en die is voor zeker de helft heel erg slecht.

Dan zien we eindelijk de oceaan! Het is duidelijk heel toeristisch, het ene resort naast het andere. Josef is er niet eerder geweest, maar ik heb gelukkig op mijn Osmand app aangegeven waar het Diani Marine resort ligt. We checken in, Paul en ik ruilen nog van kamer, we regelen het duiken met Saidi en gaan eindelijk wat eten. Op 10 minuten lopen over een hagelwitstrand zitten en eten en drinken we heerlijk bij Asha beach cafe. Thijs is als eerste in zee, en met kokosnoten kan je heel goed voetballen. En racekrabjes zijn klein en snel en lopen alle kanten op.

Morgen weer meer!

9 augustus

(door Cockie)

Mijn ochtend begint om 6 uur. Als we naar het restaurant lopen voor een kopje thee of koffie voordat op safari gaan, vertelt Luc wat hij vanochtend meemaakte. Hij hoorde om half 5 een vreemd geluid, niet de voetstappen van de over ons wakende askari. Hij staat op en staat oog in oog met twee grazende impala’s! Hij slaapt weer anderhalf uur en dan staan ze er nog, 2 meter opgeschoven.

Tijdens de safari vanochtend zien we niet zo veel dieren, maar dan altijd nog dit: Dikdiks, Buffels ook hele jonge kalveren, Zebra’s, Giraffen, Gnoe’s, Impala’s, diverse vogels waaronder een Mousebird. Een grote troep Bavianen drinkt bij wat er nog over is van de Tsavo River. De rivieroevers staan vol met decoratieve Doumpalmen (of Peperkoekboom!), Hyphaene thebaica.

Het hoogtepunt is een solitaire mannetjes leeuw die gestaag op enige afstand tussen de struiken zijn weg zoekt. Er is veel gepraat tussen de gidsen onderling, een teken dat ze niet zoveel zien, en elkaar om hulp vragen.

Tegen 9 uur zijn we weer terug. We worden verrast met een ontbijtbuffet. Ik geniet vooral van echt lekker brood, voor het eerst deze reis!

Zittend op mijn veranda trekt er weer van alles voorbij, onder andere een kudde buffels. Even later zie ik ze drinken uit een van de waterpoelen rond ons kamp.

Het is vanochtend bewolkt, maar het wordt toch langzamerhand wat warmer. Freek, Luc, Coen en Thijs hebben het zwembad voor zich alleen.

Vanmiddag gaan we op zoek naar het laatste ontbrekende dier van de big five: de neushoorn. Er leeft een 80-tal neushoorns in een zwaar beveiligd stuk van 90 km² van het park, in het Ngulia Rhino Sanctuary. Desondanks vallen er soms nog zwarte neushoorns ten prooi aan stropers. Omdat het nachtdieren zijn, en ze de dag meestal liggend in de ondergroei doorbrengen, is de kans om ze te zien niet heel groot.

Om 2:40 uur vertrekken we voor deze trip. Wat opvalt dat we uit het vulkanisch gebied rijden en dat er weer echte rotsen zijn. Josef rijdt zo hard als verantwoord is naar het reservaat en we zijn mooi op tijd, het is van 4 tot 6 uur geopend, We rijden meteen door naar een poel met observatietoren, en jawel hoor, daar ligt een groot exemplaar. Het enige dat zo nu en dan beweegt zijn de oren. We krijgen een mooie plek toegewezen zodat Mama, zoals Josef mij noemt, vanaf de voorstoel goed de camera kan gebruiken.

Ineens staat het beest op en dan zie je pas goed hoe groot hij is. En dan gaan de sluizen open: hij staat voor mijn gevoel minuten lang met een flinke straal te plassen. Het gezegde wordt vanaf nu: ik moet plassen als een neushoorn! Na het plassen loopt hij een rondje en legt zich weer te rusten. Wat een show!

We verlaten het reservaat en gaan via een andere route weer naar huis. We rijden langs een door een bron gevoede poel waar wel 15 olifanten in staan. Ze staan te drinken, ook een heel klein olifantje. Als hij in een dieper gedeelte loopt, steekt hij zijn slurfje boven water uit. Dan weer verder.

Freek vraagt Josef of Thijs kan plassen. Dat kan nu even niet omdat we door een gebied met bosjes rijden. De woorden van Josef zijn nog niet koud of we passeren een hyena die in de berm loopt. Toch maar even wachten! Ineens roept Coen: stop, stop, een uil! Josef rijdt een stukje terug en inderdaad, er zit een uil van een cm of 30 rustig te poseren.

We zijn ruim voor donker thuis, moe maar voldaan: de big five is compleet. Thijs valt al voor hij wat kan eten in slaap, en ook Luc en Coen halen het toetje niet. De volwassenen net wel, maar daarna sluiten ook bij ons de luiken.

U hoort wel of ze morgen weer geopend zijn.

8 augustus

(door Cockie)

Het vertrek vanmorgen verloopt in 2 stappen. Lekker op tijd weg, installeren in de auto, even de telefoon pakken en …. oh, oh! Even terug, want Anne is het zicht op haar telefoon kwijt. OK, omdraaien en terug dan maar en net als Anne het hotel binnen loopt, vindt Freek hem in zijn rugzak.

Met een laatste blik op de top van de Kilimanjaro rijden we over een kort stukje verharde weg richting Loitokitok. Na een tankbeurt slaan we al snel af naar onverhard. Dat zal voor de rest van de reis zo blijven.

Langs de weg zijn regelmatig opvallend groene akkertjes te zien, beveiligd door menshoge draadhekken en askari’s. De planten worden met behulp van druppelirrigatie van water voorzien. Vanaf de rivieren die van de Kilimanjaro afkomen lopen irrigatiekanalen het land in. Verder is het een stoffige omgeving. Er is al tijden geen regen gevallen.

Kuddes lopen in hun eigen stof. Gelukkig ziet Josef kans om twee voor ons rijdende auto’s te passeren en kan er weer een raampje open.

Op regelmatige afstanden zien we bij dorpjes watertappunten. Daar verzamelen zich mensen met grote gele watertanks. Maar hoe krijg je die thuis? Als ze rond zijn kan je ze rollen. Je kan ze dragen met een brede band om je hoofd die onder de tank doorloopt. Als je geluk hebt, heb je een ezel die de last draagt. Maar bij je wastafel even een kraan opendraaien is er niet bij.

We zien in een kudde een aantal geiten lopen met een soort kunststof schotje onder hun buik. De Masai maken gebruik van geboorteplanning, zegt Josef, en door het schotje kunnen mannetjes de vrouwtjes niet bespringen.

De bewoning wordt minder en we beginnen weer allerlei dieren te zien. Zodra we Chyulu gate van Tsavo West gepasseerd zijn begint het echt. We zien een grotere, prachtig getekende antilopesoort, de Oryx. Een enorm nog niet begroeid lavaveld is omgeven met allemaal kleine vulkaantoppen. Dat vulkanisme zien we al rijdend overal om ons heen. Het is vergeven van lavastenen en lavagruis.

We zien de Lesser kudu en Hornbills. Later blijken de Hornbills gewoon door het restaurant te vliegen.

Voor we naar ons onderkomen gaan bezoeken we de Mzima bron. Een bron van zoveel water dat er enkele meren zijn ontstaan met kristalhelder water. Daardoor kan je de nijlpaarden ook zien als ze onder water zijn. Deze bron voorziet door middel van een lange pijpleiding de stad Mombasa van drinkwater. Er wordt 22.000 liter water per minuut afgevoerd. Omdat er 700 meter hoogteverschil is tussen de bron en de kust, kan het water, zonder dat pompen nodig zijn, wegstromen.

Na de à la carte lunch wordt er gezwommen. Anne wil in de middag thuis blijven omdat Luc en Thijs de lange safari’s soms moeilijk volhouden. Maar uiteindelijk gaan we toch weer met zijn alle op pad.

We zien opvallend veel paartjes Dikdiks. Die houden van een droger gebied met veel struiken. Eentje is uitgebreid bezig met het markeren van zijn territorium. Hij graaft wat en poept dan in het gat en dekt het weer toe.

Op een gegeven moment rijden we op een echt zebrapad!

Vanuit het restaurant zien we tijdens het avondeten Impala’s, Zebra’s, Bavianen en Giraffen voedsel zoeken, soms op enkele meters afstand. We zijn weer op een bijzondere plek beland!

U hoort morgen meer.

7 augustus

(door Cockie)

De dag begint vandaag om 6:45 uur. 7:00 uur ontbijten en 7:30 uur vertrek. De ontbijtzaal (een beetje oneerbiedig: het lijkt een vreetschuur, met zo veel mensen van wie sommigen enorme borden vol stapelen, en dan nog eens voor een tweede keer terug gaan) schrikt in 1x wakker door het in elkaar storten van een torentje met 3 kop en schotels met inhoud, die Freek naar onze tafel wil transporteren. Zijn nieuwe lichte linnen broek moet worden omgeruild voor een ander exemplaar.

De opzet voor vandaag is om een lange ochtendsafari te doen, te lunchen uit een doos op een mooie plek, en dan terug te gaan, zodat we de middag aan onszelf hebben. Thijs en Luc willen niet mee, maar die keus hebben ze niet. Er gaan wat puzzelboeken en leesboeken mee, en daarmee moeten ze het zien te redden.

De hectiek met tientallen auto’s bij de Kimana gate van Amboseli NP is vanochtend totaal anders. Er staan slechts enkele auto’s die naar binnen willen. Het zonnetje schijnt en er is mooi licht.

We zien een hyena met 2 jongen tussen de struiken, gieren bovenop een paraplu acacia, een paartje secretarisvogels.

Ineens komt vanaf de bestuurdersstoel het bericht van Josef dat de Mawenzi zichtbaar is. De wolken trekken steeds meer weg en we zien ook steeds meer van de Uhuru piek van Mount Kilimanjaro (lokaal de Kibo genoemd) verschijnen. De gletsjers blinken wit in de zon. Yes!

Nu willen we alle dieren vastleggen met de Kilimanjaro als achtergrond. Giraffen voor de Kibo, een kudde gnoes voor de Kibo. En dan, ja hoor, het klassieke plaatje: olifanten voor de Kibo. Velen en vanuit alle hoeken. We genieten van een heel dichtbij komende kudde met jongen, die vlak voor de auto langs loopt.

Dan gaan we richting de moerassen, die gevoed worden met water dat van de Kilimanjaro afkomt. We zien de Bohor Reedbuck, een antilope met naar voren wijzende hoornpunten. De black winged stilt, de jacana met zijn grote voeten, enkele pleviersoorten, een enorme buffel die door het moeras wandelt en om zich heen eet, een ossenpikker, gele bavianen, een visarend die door plevieren belaagd wordt, een gnoe die door het water loopt, een grazend nijlpaard van heel dichtbij, omringd door koereigers.

En dan op naar de flamingo’s, werkelijk honderden. Gieren met de overblijfselen van een Masai kalf, want we zien ook enkele herders die met kuddes koeien in het park lopen.

De (lekkere) trek begint toe te nemen en we naderen een heuvel waar kennelijk alle safarigasten hun lunchbox oppeuzelen. Het uitzicht over de meren is mooi. Een meer heet Lake Leakey, naar de man die de schedel van de Kenyapithecus heeft gevonden in de Olduvai Gorge. De schedel kreeg de naam Lucy. Zij leefde ongeveer 14 miljoen jaar geleden, en is een schakel in de evolutielijn van apen naar vroege mensachtigen. De schedel ligt in het National museum in Nairobi.

Vanaf het uitzichtpunt is mooi te zien hoe pelikanen in formatie visjes opjagen en insluiten, om vervolgens allemaal tegelijk een grote hap water met hopelijk vis te nemen. Dan gaan we naar huis, maar stoppen toch nog een paar keer. 2 Flamingo’s die dansend voedsel zoeken, pelikanen en olifanten in het moeras, struisvogels, een devilsduster oftewel stofhoos, parelhoenders, etende giraffen.

Tegen 2 uur zijn we terug en gaat er gezwommen worden. En voor je het weet is dan al weer spelletjes- en borreltijd. Mocht u de indruk krijgen dat een safariritme in Kenia een beetje steed van hetzelfde is, dan heeft u volkomen gelijk. Maar we kunnen er goed aan wennen!

U hoort wel of het ritme morgen onderbroken wordt!

6 augustus

(door Cockie)

De vroege ochtend begint met Anne die vertelt dat ze een grazend nijlpaard voor hun onderkomen heeft gefilmd. Te gek voor woorden! Zodra we de Escarpment van de Rift Valley op rijden komen we in dichte mist terecht. Even later regent het zelfs. De weg stijgt door tot 2710 meter, en je kan zien dat de mensen het koud hebben.

Omdat het zondag is, is er relatief weinig vrachtverkeer, zijn de marktkramen met zeilen afgedekt en zijn er weinig winkeltjes open. Josef onze driver/guide houdt er op een veilige manier goed de gang in. We passeren Nairobi via de Southern bypass, en zien de grootste sloppenwijk van Nairobi, een onafzienbare zee van golfplaten daken, met daartussen onverharde weggetjes.

Josef wijst ons op The Carnivore, een wereldberoemd vleesrestaurant, waar veel van de beesten die je in het wild ziet in hapklare brokken gegrild op je bord verschijnt. Paul en Cockie hebben zich daar in 1996 aan vergrepen en dat de volgende dag met een geweldige diarree moeten bekopen.

Bij een sanitaire stop loop je eerst de hele winkel door met de meest prachtige houten dieren in alle soorten en maten, voor je bij de wc’s belandt. Daarna komen we weer in Masai gebied. We zien mensen in rijtjes op stoelen zitten met daarvoor een swingend koor, onder een houten geraamte van wat een kerk moet gaan worden.

De Kilimanjaro, waar Paul en Cockie vele voetstappen hebben liggen, blijft helaas in wolken gehuld. Na de lunch is er even zwemtijd, voor we op safari gaan. Ondanks dat we al heel erg verwend zijn zien we toch veel moois. Het aantal olifanten is zeker meer dan 100! Een aantal loopt te grazen in een moeras. Het water hier wordt aangevoerd vanaf de Kilimanjaro, smeltwater van sneeuw en ijs.

Landbouw is mogelijk in dit gebied door irrigatie. We zien ook aardig wat vogelsoorten, de gekroonde kraanvogels staan kleurrijk in het zonnetje. Een struisvogel neemt een uitgebreid stofbad. Wat een dijen heeft dat beest!

Aan het eind van de safari, Luc en Thijs zijn het al even zat, zien we door een gat in de bewolking de gletsjers van de Uhuru piek, de top van de Kilimanjaro. Als we geluk hebben zien we er morgen meer van, en kunnen we misschien het klassieke Amboseli-plaatje maken. Wat dat is hopen we morgen te kunnen laten zien.

(door Freek en Cockie)

We beginnen de dag vroeg, we willen mount Longonot beklimmen, een vulkaan die al ruim 300 jaar niet meer actief is. Aangezien de reis naar de top ongeveer drie uur in beslag zal nemen en de afdaling twee uur, besluiten we dat Coen en Thijs maar niet mee moeten gaan. Cockie blijft bij hen, Hells Gate is goed verteerd maar je moet de goden niet verzoeken met een steile klim naar een vulkaantop.

Het is een klein uurtje rijden (inclusief sluiproute) naar de start van de wandeling. Lokale gids Jacob zal ons begeleiden op weg naar de top.

Het is een beklimming in etappes. De eerste etappe gaat van 2000m hoogte naar de rand van de krater op ongeveer 2400m. Het is een route met enkele lastige beklimmingen, maar we laten ons er niet door kisten. Zeker niet aangezien er ook mensen zijn die de route hardlopend afleggen. Soms zelfs voor de 2e of 3e keer…

Bij aankomst op de krater rand worden we beloond met een prachtig uitzicht. We kijken in de krater die volledig vol gegroeid is met bomen en struiken. Ook kunnen we ver terugkijken op het pad dat we gelopen hebben. Vanaf hier zien we ook Lake Naivasha liggen en Hells Gate waar we gisteren hebben gefietst.

De krater is rond, en prachtig voorbeeld van een zogenaamde caldera. Het hoogste punt van de kraterrand is nog niet bereikt. Vol goede moed vervolgen we het pad vol pieken en dalen en zonder een onvertogen woord bereiken Anne en Freek, maar in het bijzonder ook Paul en Luc de top op 2780m.

We maken de klassieke foto bij het bord, uiteraard ook met onze gids Jakob. Paul krijgt complimenten van onze gids, “a very strong man, especially at his age, I guess around 90…” “No he’s 73!” “Ok, so almost 90…” We laten het maar even voor wat het is.

De route naar beneden is aanzienlijk minder arbeidsintensief. Doordat je met elke stap iets af moet remmen kenmerkt de afdaling zich met name door alle stofwolken die opwaaien. Als vier sneeuwpoppen wit van al het stof komen we uiteindelijk voldaan beneden. Als we de smartwatches mogen geloven: 22.150 stappen, 160 trappen en 13,5km. Totale wandeltijd 4,5u.

Na een korte lunch onderaan de berg worden we weer terug vervoerd naar het hotel.

In de tussentijd brengen Coen, Thijs en Cockie de tijd door bij het hotel. De nog niet zo wakkere Coen en Thijs zijn wakker genoeg om te gamen. Om half negen is het ontbijttijd. De oever van het meer verkennen staat daarna op het programma. We zien lovebirds en een paartje visarenden.

Het spelletje zeeslag is erg spannend: Coen staat ver achter maar wint toch nog (met veel geluk!). Na nog een half uurtje gamen gaan we op verkenning in de tuin waar de waterbokken liggen te herkauwen. Ze lopen daarna in een gestrekte draf achter de onderkomens langs naar de grote wei.

Bij de lunch blijken we de enige aanwezige gasten. We lunchen lekker in de tuin, en na de lunch is het tijd voor een middagslaapje, en Coen valt zowaar in slaap! Even na 2 uur horen we stemmen, en ja hoor daar zijn de klimmers al weer!

Na wat opfrissen gaan we het beloofde boottochtje doen. Dat komt neer op een uurtje vogels en nijlpaarden bekijken. We zien pelikanen, die door de bootsman tot opvliegen worden bewogen, misschien wel 20 visarenden, ijsvogels die boven het water bidden en vele anderen. Daarna is het alweer snel borrel- en spelletjestijd. Inpakken en vroeg slapen, want we vertrekken morgen om 7 uur voor een lange autorit naar Amboseli.

U hoort weer van ons!

4 augustus

(door Freek)

Paul is nog niet helemaal bij met de blogs en aangezien dit drukt op de samenzijn-tijd is de gastschrijver voor vast aangenomen, nog voordat hier enige stemming over plaats heeft kunnen vinden. Het voelt als een eer! En om dan maar weer met een passende tegelwijsheid te beginnen; beter 1 blog online dan de gedachte aan 10.

Gisteren hebben we Joseph ontmoet, onze gids voor de rest van de reis door Kenia. Hij pikt ons vanmorgen om 8u op, dus de wekker staat op 7u. De vogeltjes rond ons hotel zijn al vanaf 5 uur druk in de weer, waaronder de Hadada-ibis die zich tot onze huis-Ibis ontwikkelt (voor passend geluid: https://xeno-canto.org/species/Bostrychia-hagedash)

Joseph brengt ons vandaag naar Hells Gate waar we gaan fietsen. Bij de ingang van het park huren we fietsen, een beetje afgetrapt, met versnellingen waar er maar een paar van werken. De huurder heeft zijn uitspanning zo’n kleine twee kilometer voor de echte ingang van het park. We hoeven die afstand niet te fietsen, er worden 7 fietsen met een touw achter op één brommer gebonden, wij stappen in de auto en Joseph brengt ons twee kilometer verder.

Bij Hells Gate moeten we entree betalen. Freek is de man van de financiën, hij schuift aan naast Joseph bij het loket. De dienstdoende ambtenaar heeft zijn wiskunde op school vroegtijdig afgebroken. Het rekenopgave is 7x de entree voor fietsen, 215 Keniaanse shilling per fiets. Of per persoon? De entree per persoon zit toch al in ons reispakket? Die is toch al betaald door Joseph?  Pole pole. De ambtenaar krijgt hulp van een dame met wiskunde B die naast Freek staat. Pole pole! Goed overleg leidt tot een rekening van 7x 215 is 1505 shilling. Freek geeft 4 briefjes van 500 en wil graag 495 wisselgeld; sorry, we don’t accept cash! Dan wat verderop bij Anne de creditkaart halen, teruglopen, bankpas invoeren en zeg JA op 1575 shilling. Het was toch 1505? O ja! Pole pole! De betaling wordt geaccepteerd, graag het bonnetje. Polo sana, het papier in het machientje is op!

We gaan fietsen. De fietstocht is fenomenaal. Weer een compleet andere ervaring en een nieuwe manier om alle prachtige natuur die Kenia rijk is te bewonderen. Hell’s gate is een natuurpark waar door thermische activiteit aardlagen gespleten zijn. Door deze thermische activiteit zijn er op veel plekken warmwaterbronnen. Hier zijn door de lokale autoriteiten meerdere warmwater-energiecentrales aangelegd. De fietstocht naar de warmwaterbronnen gaat door zo’n gespleten aardlaag. Je fiets door een vlakte, aan beide kanten omgeven door steile wanden, er zit veel wild.

In ongeveer vijf kwartier fietsen we 7,4km. Aan het eind van het pad kunnen we alleen maar te voet verder. De keuze bestaat uit een korte route (30 minuten uit en thuis), medium route (1,5u uit en thuis) of de lange route (ruim 3 uur wandelen). Na goed overleg besluiten we de medium route te nemen. Onze gids heet Joseph. Ook Joseph.

Deze Joseph begeleidt ons. Luc blijft achter in de auto bij de echte Joseph, wij gaan aan de wandel langs een gorge waar in de diepte een riviertje te zien is. Vanaf deze kant komen we uiteindelijk bij ‘Pride rock, de plek waar in de film de ‘Lion King’ Simba gepresenteerd wordt aan alle dieren in het rijk. We draaien om deze rots verder naar beneden en komen uiteindelijk op de bodem van de gorge. Officieel mogen we hier niet lopen dus als iemand er naar vraagt, ontken dan dat we er zijn geweest!

Het riviertje op de bodem is nu slechts een stroompje dus we kunnen er mooi langs lopen. Cockie is nog altijd herstellende van haar recente heupoperatie maar liet zich hier niet door weerhouden. Over de rivier, onder de rotsen door, met geïmproviseerde opstapjes, ze doet het allemaal maar. We genieten met volle teugen.

We klimmen weer uit de gorge naar boven, behoorlijk stijl; er hing ooit een touw waar je je aan vast kunt houden, maar liggen alleen nog restanten van op de grond. Cockie komt hijgend en puffend goed boven en vanaf daar is het makkelijk lopen naar de auto. en vervolgen onze weg, terug naar de bus.

Voor de Keniaanse schoolkinderen is het de laatste vrijdag voor de vakantie en zij zijn in grote getalen naar Hells Gate gekomen, een schoolreisje. We lopen langs die klasjes, alle leerlingen willen een high-five van ons, zelfs de meesters en de juffen. Gelukkig komen we nog drie klassen tegen waarbij hetzelfde ritueel zich herhaalt. Zou dat ook gebeuren bij en wandeling op de Utrechtse heuvelrug?

De middag in het hotel verloopt zonder al te veel bijzonderheden. Er wordt nog gezwommen in het zwembad, gelezen en blogs geschreven.

Morgen een vulkaan beklimmen of in het hotel de tijd stuk slaan. U hoort het wel!

3 augustus

(door Freek)

Een van de vele tegeltjeswijsheden die de afgelopen dagen de revue passeren. En van toepassing op dit blog; we zijn deze dagen afgesloten van de buitenwereld en daardoor is er geen Wi-Fi en vooral geen stroom. Paul ligt enigszins achter in de blogs. Vandaar vandaag een gastschrijver, we gaan zien of het bevalt.

We worden in alle vroegte wakker in onze tenten en krijgen van de dienstdoende askari die de hele nacht over ons gewaakt heeft het ochtendrapport: een enkele hyena, en een leeuw die een meter of 50 verderop een ‘kill’ heeft verricht. De rest van de groep leeuwen wil via ons kamp naar de maaltijd sprinten, maar dat is buiten de askari gerekend. Ze zien hem en het kampvuur en maken rechtsomkeer en rennen achter onze tenten langs. Het gebrul houdt Cockie uit haar slaap!

We starten de dag weer met Masai-thee en koekjes. Daarna splitsen we op. Cockie blijft bij de jongens in het kamp voor een echte Masai-warrior training: ze leren speerwerpen en krijgen boogschietles.

Paul, Anne en Freek gaan op walking safari. Onder de begeleiding van twee Askari, onze begeleidster Masai Dema, en een ranger met een automatisch geweer wandelen we de savanne op. Hier krijgen we een weer compleet andere ervaring van de Kenyaanse flora en fauna. De wilde dieren houden (helaas) gepaste afstand maar het voelt bijzonder om zo tussen al deze dieren te lopen.

Op een steenworp afstand lopen we met de zebra’s, giraffes, waterbokken en wrattenzwijnen. Daarnaast krijgt Paul de kans uitgebreider veldonderzoek te doen, bloemetjes en uitwerpselen worden nader onderzocht en gefotografeerd. Gevaarlijk wild (vooral de olifanten want die hebben overal maling aan) en ook de roofdieren van de savanne blijven uit beeld.

De Masai vertellen ons dat roofdieren banger zijn voor ons dan  wij voor hen hoeven te zijn: dus zolang je een leeuw niet opzoekt laat hij ons ook links lopen. Letterlijk tijdens deze wandeling, op de heuvel zo’n 500m rechts van ons worden de leeuwen uitbuikend gespot na de vangst van vannacht.

Weer terug in het kamp krijgen we nog een kop Masai-thee en zien we de geleerde kunsten van Luc, Coen en Thijs (en Cockie). Voor een ochtendje les is het boogschieten al aardig onder de knie.

Leto, onze eigen kok, verwent ons weer met een heerlijk ontbijt bestaande uit scrambled eggs of een omelet, met aardappeltjes en voor de carnivoren in de familie bacon en een chickensausage.

Hierna nemen we afscheid van onze begeleiders. Omdat we de enige gasten in dit kamp waren is het contact toch anders als wanneer je in een massahotel verblijft. Iedereen wordt geknuffeld en Paul wisselt telefoonnummers uit om foto’s via whatsapp uit te wisselen (of via Instagram (hoezo ver van de bewoonde wereld?!)). We rijden naar een dorpje aan de rand van het park om over te stappen op ons volgende vervoer.

Onze volgende transporteur heet Peter, een naam die makkelijk te onthouden is gelukkig. Hij staat ons op te wachten in een lokaal dorpje waar we als toeristen direct worden aangeschoten om special price artikelen te kopen maar we hebben besloten dat het daar (nog) geen tijd voor is. Het is inmiddels half 12 en de volgende rit zal ongeveer 3uur duren.
Peter is een goedlachse chauffeur en vertelt veel gezellige verhalen. De weg waar we over rijden is een rustige tweebaansweg die we op de heenweg op zondag ook genomen hebben. Vandaag is het echter donderdag en is het erg druk op de weg met vrachtverkeer. De vrachtwagens laden in Mombasa haven, de grootste haven aan de Oost-Afrikaanse kust; hier vindt de im- en export plaats voor veel landen (Kenya, Tanzania, Uganda, Ethiopië, Zuid Sudan).

Er zijn vele kleine kraampjes langs de weg waar de lokale mensen geld mee verdienen. We komen ook langs de fruitkraam van de zus van Peter. Zij is een lerares die gestopt is met haar schoolwerk, dat levert ongeveer 3 dollar per dag op, met haar fruitstal verdient ze 20 dollar. In onze ogen is het schamele loon dat de Keniaanse overheid wil betalen een verspilling van talent.

Om ongeveer 3 uur in de middag komen we aan bij Lake Naivasha Country Club. Dit is een compleet andere wereld: van slapen in tentjes met een oppervlakte van 4m² naar een hotel waar het hemelbed eenzelfde oppervlakte heeft. Het uitzicht op Lake Naivasha is prachtig, er zitten wel nijlpaarden in die rond een uur of 7 ’s avonds komen grazen op het gazon van het hotel. Je mag dan alleen nog maar naar buiten onder begeleiding van een askari.

In de middag nemen we een verkoelende duik in het zwembad en wordt er ontspannen. ’s Avonds eten we weer aan het buffet. Aangezien we dus aan Lake Naivasha zitten waar ook wildlife in zwemt is het na 7u ’s avonds verboden zelfstandig naar het huisje te lopen. Als we in de tuin langs een grazend nijlpaard lopen beseffen we waarom en merken we dat we nauwelijks kunnen beseffen wat voor een mooie momenten we meemaken en hoe bijzonder het allemaal is.

Morgen gaan we op de fiets Hells Gate. U hoort wel of we de banden heel houden.