Cockie, Paul, Lisbeth en Hans

An ordinary day at the Bali sea office

Geplaatst op 27 oktober 2022 door pauldam

Als via de ‘Tennis vandaag?’-app de vraag binnenkomt ‘Wie komen er ook vanmorgen’, hebben wij al twee uur duiken achter de rug. Eentje bij Batu Niti (25,3 meter diep, 58 minuten duiktijd) en een tweede bij Gerombong (23,1 m, 61 min), allebei kantduiken. We kunnen er niet genoeg van krijgen, elke keer zie je nieuwe dingen.

We hebben nu elk 8 duiken gelogd hier in Bali. Toen we de reis boekten dachten we zo’n beetje genoeg te hebben aan een duikpakket van elk 10 duiken. Nou, dat wordt dus duiken bijkopen!

Om een idee te geven van een doorsnee duikdag hier:

7:15 opstaan

7:30 ontbijt

8:15 duikkratten vullen, nitrox-flessen analyseren, hele boeltje op de auto

8:30 vertrek naar de duikstek

9:00 omkleden, BCD en regulator aan de tank hangen, loodgordel om

9:30 het water in

10:30 het water uit, setje afbouwen, terug naar het resort

11:30 einde oppervlaktetijd

12:00 tweede duik volgens hetzelfde protocol als duik 1

14:00 lunch

14:30 derde duik voor de echte liefhebbers (met 2 van die liefhebbers zijn we op stap)

16:00 biertje, snackje

17:00 happy hour en klaverjassen

19:00 avondeten

20:00 klaverjassen

21:00 naar onze bungalow, blog bijwerken en naar bed

Misschien een beetje saai allemaal, maar het is wel goed vol te houden. Als er schokkende veranderingen komen in het werkschema, hoort u dat morgen.

P.S. Ons pakketje meldt dat het vanuit Guangzhou (China) vertrokken is naar Singapore, alwaar het aangekomen is om 12:50. Wordt vervolgd.

P.P.S. Gisterenavond heeft het geweldig geregend, volgens de medewerkers van het resort abnormaal hard voor een plaats aan de kust. In het binnenland, tegen de bergen kan het vaker zo te keer gaan, volgens diezelfde bron, maar hier niet. Het heeft o.a.tot gevolg dat we wat lekkage op de douche hebben, druppels op het toilet (van de regen!), en een grote verkleurende vlek op het plafond. Gemeld bij de receptie en binnen 5 minuten is er iemand van de onderhoudsdienst om de schade op te nemen en om te vragen of we er last van hebben.

Maar een bizarder gevolg van de enorme plensbui is vanavond rond een uur of acht. In nog geen 10 minuten tijd is de lucht volledig gevuld met vliegende termieten, kennelijk is de nattigheid een trigger om al die beesten op pad te laten gaan. Ze vliegen ongeveer 5 minuten, storten dan ter aarde, verliezen hun vleugels en vleugelloos (vleugellam?) gaan ze hun ondergang tegemoet (waarbij er nogal wat belanden in de maag van de tjitjaks op de muur). Gedurende een kwartier gaan de lampen in het restaurant uit, mooie kaarsenbranders komen op tafel, de sfeer wordt intiem; behalve aan onze tafel. Wij hebben licht nodig om te kunnen klaverjassen!

Na de termietenplaag komt er een wat kleinere golf van krekels het pand binnendringen. Vliegen kunnen ze niet tot nauwelijks, springen over grond des te beter. Bij het eten hebben we er geen last van.

Als we naar onze bungalow gaan is het licht binnen uit, normaal is er iemand die bij alle bungalows de nachtlampjes aan doet, zowel binnen als buiten. Gek, denken we. Als we deur openen wordt duidelijk waarvoor de lichten uit zijn. Overal zitten krekels, in de kleding op de waslijn, in de gordijnen, op en onder het bed, op de douche, op het toetsenbord van de laptop, onder de koffers. Ik begin aan een kruistocht, een slipper aan mijn voet is het moordwapen. Na 15 doden denk ik dat ik er ben. Maar dan komt er nog een onder het bed vandaan, en van achter het gordijn; ik zit inmiddels op 31, still counting!

Het moordwapen met de eerste 15 slachtoffers

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Soms zit het mee, soms ….

Geplaatst op 26 oktober 2022 door pauldam

Midden in onze nacht krijgen we een appje van mijn zus dat het medische onderzoek uitwijst dat er een bypassoperatie noodzakelijk is. De vernauwing in het hartvaatje zit in een bocht, een plek die moeilijk te dotteren is. Schrikken, maar ook hoopvol op een goed herstel; mijn broer heeft hetzelfde traject begin dit jaar met succes afgelegd. En zelf ben ik al sinds 2006 in het rijke bezit van een stent. Of je zoiets familiair noemt?

Het blijft de hele dag een beetje in mijn hoofd rondkruipen, ook al is er meer dan voldoende afleiding. In het resort heb je nauwelijks de indruk dat je Indonesië bent: het gras is kort geknipt, elke dag zitten er mannetjes in het gras de klaverachtigen eruit te plukken, weer een ander millimetert de struikjes rond de bungalows, elke keer dat je terugkomt in je bungalow is het bed opgemaakt, een hoekje gevouwen in het toiletpapier en zijn de losliggende kleren netjes gevouwen op een stapeltje gelegd. Maar ga je door het poortje aan de achterkant, daar waar de duikflessen op de auto geladen worden, dan kom je in een heel andere wereld terecht. Daar zitten in de ochtend mannen en vrouwen onder bomen, links en rechts staan brommertjes gestald, van langs het strand komen mannen en vrouwen met manden vers gevangen vis op hun hoofd. De plek onder de bomen lijkt op een klein vismarktje met de gebruikelijke rommel die bij een markt hoort: overal plastic, papier, karton, blikjes. En hier in Bali komen daar de restanten van alle offerandes bij: verlepte bloemetjes, gekleurde papiertjes en ander spul dat de goden lusten. En eens in de zoveel tijd bezemt iemand dat bij elkaar en steekt het in de fik. Geweldig stinken, veel rook van het smeulend plastic en her der verbrande plekken in de berm en zelfs op het asfalt. Dat is ook Indonesië!

Tweepersoonsduikbootje, rechts de boot van Rob en Miranda

We vertrekken opnieuw met twee auto’s naar de duikstekken alwaar zich weer hetzelfde ritueel voltrekt als de vorige keren: setje opbouwen, in het bootje klimmen, naar de duikspot varen, overboord en genieten maar. Bij de eerste duik gaat even mis doordat we met de stroming mee duiken en tegen de stroming in terug. Dat vergt te veel kracht van Cockie’s benen (met de beenslag alleen blijft ze op dezelfde plek hangen). Gids Putu komt te hulp en samen zwemmen ze tegen de stroom in. De tweede duik is weer erg relaxt en we kijken weer onze ogen uit. We zien o.a.: een vrij zwemmende Ster murene, twee Harlekijngarnalen die in de buurt van een zeester bivakkeren (?, nou hun voedsel zijn de zuignapjes in de arm van een zeester, uit nood zijn ze soms bereid de voetjes van zee-egels te eten; leuk vak hoor, biologie!), twee parende slakken (die ruw gestoord werden door een idiote duiker die erop af speerde en veel stof produceerde, slakken moesten weer helemaal in de mood komen; leuk vak hoor biologie!), een Karetschildpad die met zijn voorpoten een koraalblok een kungfuklap gaf en vervolgens lekker aan de stukken ging knabbelen (laat die biologen maar lekker observeren) en nog veel meer.

Rob en Miranda gaan nog voor een derde duik op het huisrif en na afloop is het weer happy hour. Deze keer opgeleukt met een enorme stortbui, bliksem en donder.

Maar even afwachten wat het weer morgen gaat doen. U hoort het wel.

P.S. Het opgestuurde onderwaterhuisje heeft inmiddels vliegveld Charles de Gaulle bereikt, zo laat het ons weten!

Geplaatst in Geen categorie | Plaats een reactie

Een prachtige dag

Geplaatst op 25 oktober 2022 door pauldam

Vandaag hoeven we geen haast te maken. Rob en Miranda gaan duiken op de Liberty, een vrachtschip van het Amerikaanse leger dat in 1942 te grazen is genomen door een Japanse onderzeeër en hier een paar kilometer naar het zuiden vlak onder de kust wrak ligt te wezen. Het vertrek is om 6:30 uur, veel en veel te vroeg voor ons oudjes. We treffen jullie wel bij het ontbijt!

Om 8:30 wordt heftig op onze deur gebonsd; liggen jullie nou nog steeds in bed? Wij gaan vast eten, om 10:00 uur staat de volgende duik gepland en daar hebben jullie ook voor ingetekend. Cockie heeft een beroerde nacht achter de rug en loopt met haar hoofd nog in een dicht waas. Het duurt echt even voordat ze weer functioneert.

Maar de geplande duik halen we (net als het ontbijt) en met twee auto’s gaan we naar Pulang Pulang, in de eerste alle duikkratten, in de tweede de duikers. Op het keienstrand worden onze duikkratten door locals van de auto gehaald en op het keienstrand gestald. Er heeft zich een kleine gemeenschap gevestigd op het strandje, mensen die een warung beheren, mensen (onder wie veel ouderen) die het sjouwwerk doen, mensen die je een T-shirt of andere spullen willen verkopen, mensen die de duikbootjes beheren als een echte kapitein, mensen die de duikbootjes na gedane arbeid uit het water takelen met een motorische lier, en nog van alles wat. Het is echt een gekrioel van jewelste!

En dan mogen we in zo’n knus duikbootje, precies groot genoeg voor twee duikers met uitrusting, een gids met uitrusting en de kapitein. Naast elkaar zitten is er niet bij! Op de duikplek stap je voorzichtig uit de boot en krijg je jouw trimvest aangereikt dat je in het water moet aantrekken. Een gedoe, waar de hulp van de kapitein onontbeerlijk bij is.

En dan maken we een prachtige duik met o.a. een enorme Gele koffervis, een zeekomkommer van minstens 1 meter die rollend vanaf een hellinkje een zandbad neemt, een grote Barracuda, velden met Buisalen, een Octopus en nog veel meer. Een uurtje later kruipen we via een klein laddertje weer in het bootje, Prachtig!

Terug naar huis voor de lunch en voor een bijzondere ontmoeting. Een broer van een oud-collega van Cockie woont sinds enkele maanden als gepensioneerde op Bali. Maar hij mist allerlei Nederlandse lekkernijen. Zijn zus heeft in Utrecht voor ons vertrek enkele pakketjes gebracht voor hem, lach niet: pepernoten, pistachenoten, kaasvlinders, kaasbolletje en opzetstukjes voor een elektrische tandenborstel. We hebben helaas niet lang de tijd want om twee uur staat onze volgende duik gepland. Hij is dolgelukkig met zijn spullen, breed lachend nemen afscheid van elkaar.

En dan duik 2, zelfde procedure maar nu niet met een bootje maar ‘gewoon’ een kantduik. Opnieuw geweldig: scheermesvissen, orangutankrab, grote harlekijngarnaal, diverse soorten naaktslakken en opnieuw veel meer. Er staat stroming, sterk genoeg om Cockie te laten besluiten het zwemmen met de armslag te ondersteunen. Dat kost natuurlijk extra lucht maar ze weet het toch nog een klein uur vol te houden.

Naar huis, een biertje op het terras, en vooruit ook nog een in de bar tijdens ‘happy hour’, een potje klaverjassen en een lekker hapje eten en dan naar bed. Ach als je een beetje doorzet is vakantie best vol te houden!

U hoort morgen hoe het verder gaat,

Geplaatst in Geen categorie | Tags: Pulang pulang | 3 reacties

Wat een oen!

Geplaatst op 24 oktober 2022 door pauldam

We hebben heerlijk geslapen. Af en toe dacht ik dat er een steen op een zinken dak gegooid werd, maar dat blijkt onze minibar te zijn. Als ie klaar is met koelen laat ie kennelijk een steen vallen!

Bij daglicht kunnen we pas echt zien waar terecht gekomen zijn, een prachtig resort waar wij een zgn. Garden View bungalow bewonen op ongeveer 50 meter van de zee. Via een trappetje loop je zo het water in en dat zullen we later op de dag echt gaan doen als we onze eerste duiken maken op het huisrif.

De zee, een van de twee pools en de luierhoek met bar

Eerst maar eens ontbijten en afspraken maken met de afdeling duiken van het resort. Twaalf uur de eerste duik op het huisrif, onder begeleiding een gids. Lijkt een goed plan, langzaamaan maar eens alle spullen bij elkaar gaan zoeken die we nodig hebben: duikcomputer, duikbril op sterkte, wet suit (heerlijk, weer een 3 mm dik pak in plaats van dat stugge 7 mm pak dat we in Dahab nodig hebben), schoentjes en het kleine cameraatje in zijn onderwaterhuis.

Paul, waar heb je dat ding opgeborgen? Ik kan het niet vinden? Shit, bedenk ik me nu, dat ligt nog in de kast thuis. Vergeten, onvergeeflijk, wat een oen! Het onder water filmen is een van de leukste hobby’s van Cockie en de filmpjes zijn altijd prachtig. Vergeten dus!

Een belangrijk deel van de dag wordt besteed aan het oplossen van dit probleem. Eerst maar eens kijken of er in Denpasar duikwinkels zijn die dit huisje verkopen. Drie vindt Cockie er op internet, maar alle drie communiceren in bahassa indonesia. Naar de receptie; kunt u dit nummer bellen en vragen of ze dit typenummer huisje in voorraad hebben. De receptiemedewerkster doet haar best, maar geen van de winkels heeft het huisje op voorraad. Aanschaffen via internet en laten bezorgen in het resort raadt ze af. Misschien wordt het niet of te laat bezorgd en dan ben je je geld kwijt.

Al gauw blijkt dat niemand het huisje op stock heeft. Is het een idee om het exemplaar dat thuis ligt te laten opsturen? Naar Bali, of als dat te laat is, naar Makassar? App-overleg met Freek, met Tari Travel. Om een lang verhaal kort te maken: het pakketje is onderweg naar Makassar. Kijken of we het daar overhandigd kunnen krijgen door Jacqueline van het reisbureau. Maar ontzettend dom blijft het!

Je zou het bijna vergeten, maar we hebben twee prachtige duiken gemaakt op het huisrif. De zandige bodem is hier zwart en niet wit. Dit als gevolg van erosie van vulkanische lava. In dat zwarte zand staan overal koraaltuintjes en grote sponzen, afgewisseld met velden hard koraal. Boordevol met dierlijk leven. Om maar wat noemen, we zien in de twee duiken van elk ongeveer een uur: naaktslakjes, bladvissen, bidsprinkhaankreeft, marmermurene, vlindervissen, trekkersvissen en nog veel meer.

Morgen meer. O ja, de watertemperatuur is ongeveer 30 graden!

Geplaatst in Geen categorie | Plaats een reactie

De kop is eraf!

Geplaatst op 24 oktober 2022 door pauldam

Keurig op tijd levert Freek ons vieren af op Schiphol. Het is druk, maar niet overmatig. In hal 3 staat een grote rij voor de incheckbalie van Singapore Airlines, maar is als rij herkenbaar, niet die geweldige onoverzienbare mensenmassa die we in de zomer in de kranten en op TV zagen.

Binnen 1,5 uur is de check-in afgehandeld, zijn we coronaproof goedgekeurd, ligt de bagage op de band en worden we voor de security doorverwezen naar hal 2. O ja, snel het waterflesje leeg drinken en dan bij band merken dat gevulde waterflesjes weer gewoon in de handbagage mogen. Mooi!

En vervolgens mogen we ruim2 uur stukslaan voordat het boarden begint, croissantje, koffie, hangen …

In het vliegtuig zitten Cockie en ik gesepareerd, vier rijen uit elkaar. Jammer, er kan ook niet meer geruild worden in het vliegtuig. En dan vliegen, de vallende avond tegemoet en door de donkere nacht heen en dan bij het eerste ochtendgloren bereiken we Singapore. Cockie heeft een basic hotelletje geboekt, wij gaan met z’n drieën de stad in. Maar eerst een bakje koffie, want we zijn al behoorlijk gaar!

Hoe gaar? We horen zachtjes een wekker afgaan op een telefoon, bij een mevrouw aan een ander tafeltje. Ze reageert niet en negeert het geluid. Mevrouw, wakker worden, mompelt Rob heel zacht zonder dat zij het hoort. De telefoon blijft overgaan. En opeens meldt ie: verrek het is mijn telefoon. Zo gaar dus!

We willen graag naar de Gardens gaan in Singapore. Navraag op het vliegveld leert dat een enkele reis minstens een uur duurt, dat het zondag is, dat het druk is op de weg en zelf weten we dat het een groot complex is en dat je er wel een paar uur door moet brengen. Daar is 10 uur wachttijd dan weer net te kort. Dan maar naar Jewel. Ook indrukwekkend, een bouwwerkje van ongeveer 2 miljard, 6 verdiepingen hoog, en ook al die verdiepingen als tropische tuin ingericht met een gigantische waterval (Rain Vortex) vanaf 6 hoog én met een metro die het geheel doorkruist. Het mag wat kosten!

Rain Vortex staat droog; start is om 10:00 uur!

Eindelijk komt de tijd van boarding naar Denpasar dichter bij. Cockie meldt dat ze onderweg is vanuit het hotel. Mooi, dan treffen we elkaar in Terminal 1 bij gate E26. Tien minuten voor het boarden begint is Cockie er nog niet, 5 minuten later ook nog niet, de telefoon van haar geeft de voicemail, nog eens drie keer bellen krijg ik haar aan de lijn dat ze onder weg is naar Terminal 2. Het zweet breekt me uit, het is T1 en je hebt nog 5 minuten. Als iedereen bijna aan boord is, stappen wij als een van de laatsten in het vliegtuig.

Een vliegmachine van de prijsvechter Scoot, de armleuning van Miranda ligt open en de draden van de afstandsbediening steken eruit. Op het tafeltje blijft niks staan doordat het mank is aan één armpje. Daar hebben we dus 10 uur op gewacht! Maar goed, ruim twee uur later zijn we in Denpasar. De covid-controle, het verstrekken van de visa, het loopt allemaal bijzonder snel, ook al omdat we aansluiten bij het rijtje 65+ en disabled! Met Rob en Miranda als onze behulpzame begeleiders.

Maar dan loopt het spaak, Om de doorstroom bij de douane te versnellen is een app verplicht die met een QR gedownload kan worden. De app genereert een QR nadat je twee ellenlange vragenlijsten hebt ingevuld, dus alle passagiers staan op een hoopje lijsten in te vullen (als ze al verbinding met internet kunnen krijgen; extra kosten buiten de bundel, zoals u weet).

En dan eindelijk naar buiten, we zien snel het bordje met onze namen en de bijbehorende chauffeur. We krijgen een flesje water en de boodschap dat het nog maar 3 uur rijden is.

Ongeveer 34 uur na het aflopen van de wekker in Utrecht zijn we in het duikresort Kubu Indah. Een biertje en naar bed. Morgen maar eens kijken hoe het met watertemperatuur gesteld is. We laten het u weten.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: Schiphol, Singapore | Plaats een reactie

Moeilijke start, toch een blog!

Geplaatst op 21 oktober 2022 door pauldam

Na 3 jaar vakantie in eigen land (niks mis mee!) gaan we weer eens proberen een verre reis te maken. En ik wil daar opnieuw graag een blog van bijhouden. Waar voorheen WordPress een gratis site aanbood (met reclame voor de lezers) moet er nu een domein gekocht worden met een jaarabonnement. Ik zal jullie niet vermoeien met wat ik zelf niet begrijp, maar het blog van deze reis gaat verder waar een eerder blog uit Turkije is gestopt. Iets nieuws starten blijkt te moeilijk voor mij 😒.

We gaan opnieuw naar Indonesië, daar ligt onderhand toch wel een stukje van ons hart. We starten met een week duiken, samen met Rob en Miranda. Dat doen we op Bali, Kubu Indah Dive Resort.

Daarna verkassen we naar Sulawesi, naar Zuidoost Sulawesi om precies te zijn. Vandaar gaan we eilandhoppen: Muna, Buton, Wangiwangi, Kaledupa en Tomia. De laatste drie maken onderdeel uit van het mariene nationaal park Wakatobi, een koraalparadijs als we de verhalen mogen geloven.

Vervolgens reizen we naar het midden van Sulawesi, de Togean-eilanden. We verblijven op het kleine eiland Malenge in achtereenvolgens de onderkomens Bahia Tomini Eco Resort en Sandy Bay Resort.

Voor nu even voldoende, eerste maar eens kijken of we zaterdag kunnen vertrekken vanaf Schiphol. De spannende uitdagingen liggen soms dichter bij huis dan je denkt. We houden u op de hoogte.

O ja, de foto’s die je rechts ziet stammen nog uit de reis naar Turkije. Als het goed is worden ze in de loop van de tijd verdrongen door foto’s uit Indonesië.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Het laatste lange end!

Geplaatst op 6 mei 2017 door pauldam

6 mei 2017

Zes uur, we zijn thuis, kapot, alle vier!

Even de getallen: iets meer dan 22km, 37.059 stappen, volgens een andere app 20 minuten en 34 seconden per km. Weliswaar een gering aantal hoogtemeters, maar wel 28 graden Celsius, een brandende zon en weinig beschutting. En ook weer erg genoten van alle moois dat we gezien hebben.

Vanmorgen hebben we ons met de taxi laten afzetten op het startpunt van de wandeling. Dat ligt pal naast de grote weg D400. En ofschoon het pad langzaam dalend start is het geen echt plezier om er te lopen. De begroeiing van struikjes en met name hulstbladige eik is erg opdringerig en denkt dat het complete pad van hen is. Na enkele kilometers begint op verschillende plekken op armen en benen de opperhuid het te begeven. En het verkeerslawaai van de D400 stuitert de helling op. Kort samengevat, het beginstuk van de wandeling is k#t!

Dan komen we aan bij een aquaduct, een staaltje bouwkunst waar ik mijn petje voor af neem. Dwars over het dal liggen enorme blokken steen opgestapeld tot een hoogte 20 meter. Daarbovenop liggen kubusvormige stenen die in het midden van een gat voorzien zijn. Die stenen passen met een soort messing en groef in elkaar waardoor zo weinig mogelijk lekkage optreedt. We denken over het aquaduct de overkant te bereiken, blijkt op 1/3 van het traject een stuk uit de muur verdwenen te zijn. Terug, en onderlangs verder.

Tot bij een driesprong. We kunnen kiezen, óf hetzelfde pad vervolgen (met waarschijnlijk steeds die opdringerige struiken) of de andere kant op, weliswaar 2 kilometer langer en misschien de hele tijd op een brede onverharde weg. We overleggen even en kiezen voor het laatste. Er komen verrassen veel auto’s voorbij, volgeladen met mensen. Even later zien we overal mensen langs de kant, kleden op de grond, bbq aan, grote 10 liter flessen water en met de hele familie picknicken. Het is Nevruz vandaag, een feest voor moslims vertelt onze uitbater. Niemand werkt en de hele familie trekt er op uit. Iets verderop is er zelfs een complete picknick-camping ingericht met horizontale terrassen waar alle leden van de familie gezellig zitten keuvelen, te eten en te drinken (ik dacht overigens ook flessen te zien waar geen thee inzat!).

En staan we aan de voet van onze allerlaatste bult van deze vakantie. We moeten omhoog van 60 naar 210 meter; moet te doen zijn. Dat is het ook maar hij bijt toch flink in de kuiten, we zijn inmiddels zo’n 16 km onderweg. Niet veel later komen we aan Gelemis, we zijn weer thuis en duiken de bankjes op van de Cocktail Bar. Wijntje, kouwe klets, Cockie haalt aan de andere kant van de straat een glas vers sinaasappelsap.

Tsja, en dan staat er eigenlijk nog één onderdeel open: de restanten van het oude Romeinse onderkomen Patara. Dat is heen en weer nog een kleine 5 km. Wie heeft er nog zin? Nou, allemaal dus. Met de drankjes in de kuiten slenteren we over de archeologische site, voor een deel prachtig gerenoveerd. Met name de amfitheaters zijn indrukwekkend, maar dan slaat de vermoeidheid definitief toe. We gaan naar huis en morgen is dat definitief. De vakantie zit erop. Ik kan iedereen die van wandelen houdt de Lycian Way aanraden. En doe dat dan met goede vrienden!

Hier eindigt dit blog, wie weet tot een volgende vakantie.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: Gelemis, Nevruz, Patara | 7 reacties

Bootje varen!

Geplaatst op 6 mei 2017 door pauldam

5 mei 2017

We hebben het ontbijt om 7.30 besteld. Dat zit eigenlijk niet inbegrepen bij het appartement dat we geboekt hebben, maar de uitbater vindt het geen probleem om het voor ons te regelen en wel voor niets! We zijn de enige gasten in zijn onderkomen; in Gelemis hebben we gisterenavond nog geen tien andere toeristen geteld in de restaurants en shops. Terwijl er accommodatie is voor enkele honderden toeristen (of misschien nog wel meer)! Het is triest en bedroevend, dat vindt ook onze uitbater die de schuld van alle kommernis bij slechts één persoon legt. Hij noemt geen naam, maar richt veelbetekenend zijn wijsvinger tegen zijn slaap en haalt met de middelvinger de trekker over.

Half acht ontbijt dus, want de duikboot in Kas vertrekt om 10 uur. Het is vanaf Gelemis 45 minuten rijden. Maar om half acht is er nog niemand, om kwart voor acht staat iemand hard te werken in de keuken. Er was geen voorraad meer; geen gasten, geen voorraad. Als Rob om suiker in thee vraagt, moet de uitbater naar een shop aan de overkant van de straat. Geen nood, meldt hij, morgen is alles in orde! Tijdens het ontbijt overleggen we nog even over de ernstige snotterneus van Paul en een mogelijk probleem met klaren en reverse block. Misschien beter om af te zien van een duik. Er moet sowieso nog onderhandeld worden over het duiken, want een prijs van 45 euro voor één duik slaat nergens op.

In Kas hoeft niet onderhandeld te worden, één duik kost 75 TL (nog geen 20 euro) inclusief alle materiaal. Opnieuw een no-brainer. Cockie en Paul doen navraag naar de mogelijkheid van zeekajakken, maar dat is niet mogelijk. Het kajakken over de verdronken stad moet in het tijdraam van 7.30 tot 11 uur passen. Daarna komen de grote gemotoriseerde boten en moeten de kajaks wegwezen. OK, doe ons dan maar zo’n boottocht. Wat kost dat? 100 TL per persoon, inclusief een retour transfer naar de boot (30 minuten rijden), lunch aan boord, drie stops om te zwemmen/snorkelen, een vaart over de verdronken stad en een (klim)wandeling naar een fort. No-brainer?

Daar waar normaal een bus ingezet wordt om 40 toeristen te vervoeren van Kas naar de boot, volstaat nu een personenauto waarin twee Chinezen en wij met z’n tweeën. We zijn vandaag de enige klanten van deze uitbater! Hoezo toerisme op z’n gat? Hoezo in deze streek meer dan 80% NEE-stemmers bij het referendum? En ook: van de menukaarten is ongeveer de heft van de gerechten doorgestreept. Die spullen worden kennelijk niet aangeschaft voor die anderhalve zool die hier nog op vakantie komt.

We zijn nog geen vijf minuten aan boord of Cockie en de schippersvrouw zitten op hun telefoons foto’s uit te wisselen van kinderen en kleinkinderen. Verder doen we onze boottocht zoals het full program voorschrijft. We varen langs een prachtige kust met overal kleine eilandjes. Aan het eind (of begin, zo je wilt) van Aquarium Bay wordt een stop gemaakt voor zwemmen/snorkelen. Cockie ligt als eerste in het (frisse) water. We varen over de verdronken stad waar allerlei wetenswaardigheden door de schipper worden aangewezen met behulp van spiegeltje waarin hij het zonlicht laat weerkaatsen. We maken een langere stop voor een prima lunch (er is zelfs bbq aan boord!) en tenslotte mogen we aan land om een fort/kasteel op een topje te bezoeken. En zelfbenoemde poortwachter staat daar naar Indonesisch model tien TL van elke toerist te vangen, geeft ze een ticket en laat iedereen doorlopen. De poortjes van de ticketlezer staan gewoon open! De 10 TL verdwijnen waarschijnlijk in een open broekzak.

Dan varen we terug naar de haven, stappen weer in een personenauto en gaan terug naar Kas. Onze taxichauffeur van vanmorgen is nog onderweg, dus alle tijd voor een biertje. Kunnen we ervaringen van vandaag even uitwisselen. En dan weer naar huis, douche pakken en even Scorito doornemen. Na het diner lopen we speciaal naar een tentje dat Rob gespot heeft en waar verse taart geserveerd wordt. Als wij aankomen is de taart op!

Hopelijk hebben we morgen meer succes. U hoort van ons.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: duiken, Gelemis | 2 reacties

De koeienhoedster!

Geplaatst op 5 mei 2017 door pauldam

4 mei 2017

Het ontbijt in de Light House is van dezelfde kwaliteit als het avondeten, wat mij betreft 4 sterren! Er wordt vegetarisch gekookt en dat doen ze bijzonder goed. Het vlees wordt absoluut niet gemist.

We dragen de bagage de trap af en betalen de rekening. Met 1150 TL is dit ons duurste onderkomen van deze vakantie, omgerekend 72 euro per persoon voor verblijf, diner, ontbijt en drankjes. We gaan op pad. Vandaag staan weer ongeveer 16 km op het programma, weliswaar met iets minder stijgingen dan gisteren maar wel met een afdaling die een hoogteverschil van 500 meter moet overwinnen via een geitenpad. We gaan het zien!

Gey is een dorp van pakweg 13 huizen, maar wel in het bezit van twee winkeltjes. We kopen een fles water en dan gaan we tussen de akkertjes door langzaam naar beneden. We groeten met onze inmiddels aangeleerde Turks hallo: merhaba! Het is oogsttijd en dat gebeurt allemaal met de hand. Het koren ligt op kleine hoopjes te drogen, gras en luzerne wordt verzameld voor het vee en tussen al de bedrijvigheid door ontmoeten we ook enkele schildpadden. Zo gauw ze de trillingen van onze voetstappen waarnemen, gaat óf hun kop in het schild óf ze lopen weg. Het is moeilijk om ze mooi op de foto te krijgen.

Na 6 km komen we aan in Bell waar we de lunch willen gebruiken. Als we van het bospad afkomen en op de ‘grote weg’ (voor een deel onverhard, voor een deel net van een stinkend asfalt voorzien) arriveren, ontmoeten we oudere vrouw die aan een stuk touw een koe uitlaat. Wij maken eet- en drinkgebaren, zij gebaart van daar ginds! We moeten haar een hand geven, horen dat ze Lofen heet en met de koe aan het touw loopt ze achter ons aan. Even moet ze hard aan het touw trekken als de koe een gigantische plas op de nieuw geasfalteerde weg doet. We zien het bordje Kilic Pansyon en wie schets onze verbazing: de koeienhoedster gaat ook naar Kilic. Ze verordonneert ons naar het terras boven op het huis, vraagt wat we willen eten en drinken. Cola en een lunch. Ah, zegt de koeiendame, diner dus! En weg is ze. We blijven een beetje in verwarring achter, wat gaat ze nou maken? Pannenkoek? Iets anders? En ze blijft nogal lang weg. Paul gaat naar beneden naar de keuken waar ze intussen vier pitten van het fornuis aan heeft staan en aan het rommelen is met potten en pannen. Ik zeg dat we maar een klein hapje hoeven en dat we wat willen drinken (en maak het bijbehorende gebaar). Ayran, vraagt ze? Nee cola! OK, OK, dus Paul weer naar boven. Tien minuten later is er nog steeds niets, dus Rob gaat naar beneden, duidelijk in de aanstuurmodus. Hij is nog niet terug boven op het terras of een jonge man komt met een plastic zak vol brood, een glas ayran en drie theeglaasjes cola! Dan komt de koeiendame naar boven met twee grote dienbladen met soep, een auberginegerecht, een soort omelet en ongeveer een kilo gesneden tomaten. En er worden vier kleine flesjes water geserveerd, no more cola meldt de dame! Dit is niet wat we willen, maar ja, we hebben verder niets te willen. Er wordt een beetje soep geslobberd (niet lekker), en wordt wat van de aubergine genuttigd (gaat wel) en de omelet verdwijnt in zijn geheel. Dan maar een slokje water. Bij geen enkel flesje hoeft de schroefdop verbroken te worden, de flesjes zijn duidelijk nagevuld en de kwaliteit van het water is dus niet gegarandeerd. We vetrekken! De dame van de koeienuitlaatservice wil 50 TL, dat vindt Rob te gortig, geeft er 40 en dat wordt OK bevonden. We lopen verder en 300 meter verderop komen we een duidelijk herkenbaar restaurant tegen dat vast eindeloze rijen colablikjes heeft.

Nog een klein beetje stijgen en dan passeren we de pas. Vanaf hier gaat het spectaculair naar beneden, een prachtige kloof in. We moeten weer uiterst goed opletten waar we stappen maar desondanks worden er enkele uitglijders en schuivers gemaakt. Rob en Miranda doen de afdaling in ongeveer een uur, Cockie en Paul doen er een kwartier langer over. En dan is het niet ver meer naar Gavuragili waar we afgesproken hebben dat een taxi ons op zal halen. Die heeft eerst de bagage opgehaald bij de Light House en brengt ons vanaf hier naar Gelemis bij Patara. We lopen de hoek om, en ja hoor, daar staat de taxi. De chauffeur maakt melding van een ‘explosion’ met de grote tas van Cockie en Paul. We begrijpen niet zo goed wat hij bedoelt maar bij aankomst in het hotel blijkt dat een flesje granaatappelsap (gekocht op de tweede dag) in de tas zat, is gaan gisten en vandaag is in de tas de dop van het flesje gespat! Gelukkig valt de schade mee.

Om 5 uur zitten we aan de kouwe klets. We proberen voor morgen een duiktrip te regelen in Kas. Dat valt nog niet mee, althans wij vinden 45 euro erg duur voor één duik. De uitbater van ons hotel regelt een taxi die ons naar Kas brengt en ook weer terug op een tijdstip dat we zelf kunnen bepalen. We gaan het zien.

Om een uur of zeven lopen we het dorpje in op zoek een eetgelegenheid. Op die tour komen we een kapperszaak tegen. Paul laat daar zijn baard trimmen, geheel duikbrilproof. We eten een hapje en gaan terug naar het hotel. Slaaptijd.

Maar eens zien wat morgen brengt.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: Bell, Gavuragili, Gelemis, Gey, Kas, Kilic Pansyon, Lighthouse, Patara | Plaats een reactie

28.177 Stappen!

Geplaatst op 4 mei 2017 door pauldam

Lunch

3 mei 2017

Spectaculair, de mooiste wandeling tot nu toe, door allerlei typen landschap met scherpe klimpartijen en duizelingwekkende afdalingen. Van 200 meter naar 760, van 760 terug naar 460 en dan weer omhoog naar 650 en dat allemaal gedurende 16 km en 310 meter. Of nog anders: 28.177 stappen in 7,5 uur. Meetapparatuur genoeg, merken jullie al!

We zijn om iets over negenen vertrokken uit Kabak. We lopen de eerste kilometers hetzelfde traject als gisteren in de rondtour van de vallei. Na ongeveer 4 kilometer slaan we links af en beginnen we aan een enorme klauterpartij. Zwaar, maar ontzettend mooi. We lopen met aan één kant een loodrechte wand en aan de andere kant wat bosschages die de afgrond aan het oog onttrekken. Opnieuw veel zogenaamde Asperge orchideeën die we nog maar een keer op de foto zetten. Rob en Miranda hebben er aardig de sokken in maar staan steeds weer te wachten op de hijgend en puffend aankomende oldies. Het pad leidt naar Alinca , een dorp van pakweg 13 of 14 huizen. We stoppen bij het eerste het beste onderkomen voor een lunch. Maar de radio staat zo irritant hard dat we besluiten door te lopen. Wat lager in het dal leggen we aan bij een dame die met een grote pollepel staat te roeren in een zwartgeblakerde ketel. Ze zet onmiddellijk de radio uit. Ze staat buiten, de ketel hangt boven een houtvuur en ze roert zich ongans aan een mengsel van rijst, suiker, melk en wat kruiden. Dat moet een echte originele Turkse pudding worden. Het ruikt nu al lekker!

Wij zijn inmiddels gewend aan de Turkse dunne pannenkoeken die gevuld worden met kaas en kruiden en dan dubbelgevouwen gebakken worden op een plaat. We bestellen er vier en we krijgen een geheel nieuwe uitvoering van de pannenkoek op tafel. De straal van de pannenkoek is de helft van wat we gewend zijn, de dikte vergelijkbaar met een koekje uit drie-in-de-pan en de vulling is nu ‘mixed’: kaas (feta dus), prei en kruiden. Veel te veel! Ongeveer de helft verdwijnt in een doggy bag, misschien voor later onderweg en anders voor de geiten.

Om 1 uur beginnen we aan het tweede deel van de tocht, van Alinca naar Gey. En die start met misschien wel de meest spectaculaire afdaling die ik in mijn leven gemaakt heb. Supersteil, met veel los gesteente waardoor glijpartijen aan de orde van de dag zijn, heel veel haarspeldbochten die uitgevoerd moeten worden bovenop puntige rotsstenen. Op zeker moment ben ik hevig uit evenwicht, grijp naar het dichtstbijzijnde houvast en heb een gemeen stekelige struik te pakken. Ik haal me open op mijn hand en arm, enkele kleine wondjes en de bloedverdunners doen de rest!

Vervolgens lopen we een poos parallel aan de hoogtelijnen. Maar dan moeten we weer stijgen en die stijging vindt plaats direct naast de geasfalteerde weg, die bij de start van de stijging ongeveer 20 meter hoger ligt. De helling trekt zeer lang, Cockie zit er doorheen en meldt dat als er op de weg een dolmus voorbijkomt zijn daarin kruipt en zich laat vervoeren naar ons onderkomen Lighthouse in Gey. Er komt dus geen dolmus! De laatste kilometers lopen we over de geasfalteerde weg, de allerlaatste kilometer over een landweg die nog lelijk op en af gaat.

Dan zijn we eindelijk op de plaats van bestemming. We hebben een spectaculair uitzicht op Kabak en Alinca vanaf ons balkon. En we hebben de mooiste kamers op onze reis tot nu toe, met zonnebalkon, bad met uitzicht op het dal en de zee. En we ontmoeten een van de beste keukens op onze reis tot nu toe, vegetarisch, maar van een uitzonderlijke klasse. Potje klaverjassen, potje Saboteur, een biertje en een wijntje en dan naar bed. Dit noemen we dus vakantie.

Bagagevervoer en reisvervoer voor morgen is inmiddels geregeld, hoeven we alleen nog voor wifi te zorgen en dan hoort u ook weer van ons!