Lunch

3 mei 2017

Spectaculair, de mooiste wandeling tot nu toe, door allerlei typen landschap met scherpe klimpartijen en duizelingwekkende afdalingen. Van 200 meter naar 760, van 760 terug naar 460 en dan weer omhoog naar 650 en dat allemaal gedurende 16 km en 310 meter. Of nog anders: 28.177 stappen in 7,5 uur. Meetapparatuur genoeg, merken jullie al!

We zijn om iets over negenen vertrokken uit Kabak. We lopen de eerste kilometers hetzelfde traject als gisteren in de rondtour van de vallei. Na ongeveer 4 kilometer slaan we links af en beginnen we aan een enorme klauterpartij. Zwaar, maar ontzettend mooi. We lopen met aan één kant een loodrechte wand en aan de andere kant wat bosschages die de afgrond aan het oog onttrekken. Opnieuw veel zogenaamde Asperge orchideeën die we nog maar een keer op de foto zetten. Rob en Miranda hebben er aardig de sokken in maar staan steeds weer te wachten op de hijgend en puffend aankomende oldies. Het pad leidt naar Alinca , een dorp van pakweg 13 of 14 huizen. We stoppen bij het eerste het beste onderkomen voor een lunch. Maar de radio staat zo irritant hard dat we besluiten door te lopen. Wat lager in het dal leggen we aan bij een dame die met een grote pollepel staat te roeren in een zwartgeblakerde ketel. Ze zet onmiddellijk de radio uit. Ze staat buiten, de ketel hangt boven een houtvuur en ze roert zich ongans aan een mengsel van rijst, suiker, melk en wat kruiden. Dat moet een echte originele Turkse pudding worden. Het ruikt nu al lekker!

Wij zijn inmiddels gewend aan de Turkse dunne pannenkoeken die gevuld worden met kaas en kruiden en dan dubbelgevouwen gebakken worden op een plaat. We bestellen er vier en we krijgen een geheel nieuwe uitvoering van de pannenkoek op tafel. De straal van de pannenkoek is de helft van wat we gewend zijn, de dikte vergelijkbaar met een koekje uit drie-in-de-pan en de vulling is nu ‘mixed’: kaas (feta dus), prei en kruiden. Veel te veel! Ongeveer de helft verdwijnt in een doggy bag, misschien voor later onderweg en anders voor de geiten.

Om 1 uur beginnen we aan het tweede deel van de tocht, van Alinca naar Gey. En die start met misschien wel de meest spectaculaire afdaling die ik in mijn leven gemaakt heb. Supersteil, met veel los gesteente waardoor glijpartijen aan de orde van de dag zijn, heel veel haarspeldbochten die uitgevoerd moeten worden bovenop puntige rotsstenen. Op zeker moment ben ik hevig uit evenwicht, grijp naar het dichtstbijzijnde houvast en heb een gemeen stekelige struik te pakken. Ik haal me open op mijn hand en arm, enkele kleine wondjes en de bloedverdunners doen de rest!

Vervolgens lopen we een poos parallel aan de hoogtelijnen. Maar dan moeten we weer stijgen en die stijging vindt plaats direct naast de geasfalteerde weg, die bij de start van de stijging ongeveer 20 meter hoger ligt. De helling trekt zeer lang, Cockie zit er doorheen en meldt dat als er op de weg een dolmus voorbijkomt zijn daarin kruipt en zich laat vervoeren naar ons onderkomen Lighthouse in Gey. Er komt dus geen dolmus! De laatste kilometers lopen we over de geasfalteerde weg, de allerlaatste kilometer over een landweg die nog lelijk op en af gaat.

Dan zijn we eindelijk op de plaats van bestemming. We hebben een spectaculair uitzicht op Kabak en Alinca vanaf ons balkon. En we hebben de mooiste kamers op onze reis tot nu toe, met zonnebalkon, bad met uitzicht op het dal en de zee. En we ontmoeten een van de beste keukens op onze reis tot nu toe, vegetarisch, maar van een uitzonderlijke klasse. Potje klaverjassen, potje Saboteur, een biertje en een wijntje en dan naar bed. Dit noemen we dus vakantie.

Bagagevervoer en reisvervoer voor morgen is inmiddels geregeld, hoeven we alleen nog voor wifi te zorgen en dan hoort u ook weer van ons!